 |
 |
:: 08-02-2005: Auto gestolen en geld gepikt?
De vlucht uit Vietnam naar Australië verliep super. Tegen ons verwachten in, hebben de mannen ook geen last van jetlag gehad. Wij ook niet. Super! Onmiddellijk al bij aankomst begonnen we achter een auto te zoeken. De afstanden in Australië zijn immers zo enorm dat we niet van plan waren om alles met het openbaar vervoer te doen. Dus dan maar een auto kopen voor twee maand en dan weer doorverkopen.
Om de hoek van ons voor een week gehuurd appartementje in Sydney ontdekten we een automarkt voor rugzakreizigers. Heel handig, want samen met een auto kon je alle campingmateriaal aanschaffen. Maar de deze hier wou het natuurlijk weer anders doen. Waarom van backpackers een auto kopen met alle verplichte papieren, als je het iets goedkoper via de locale koopjeskrant kan doen? Wij belden dus een hele week adverteerders af, zochten en bezochten. Dat bezoeken duurde makkelijk een halve dag voor een kandidaat, want een gemiddelde metrotrip in Sydney is hetzelfde als de afstand tussen Antwerpen en Brussel.
We hadden al ongeveer uitgemaakt wat de auto zou worden: een camionette met plaats voor een dubbel bed van achter. De eerste drie die we bezochten vertrouwden we niet, er was altijd wel iets klein mis. Vooral de verkopers, die leken iets te goed hun werk te doen. Maar de vierde die we bezochten leek een schot in de roos: een Toyota Hiace '86 voor minder dan 2000 euro van een gepensioneerde Australiër.
Ik dus de vrijdag met Rick meerijden, testen en besluit te kopen.
Rick had een autoverhuurzaak die hij stilaan opdoekte en daarom verkocht hij zijn camionette. Maandag zou hij nog enkele formaliteiten voor de overdracht moeten doen, maar ik had graag al de auto tijdens het weekend ingericht met een bed. Ik betaalde dus bijna de hele som, ondertekende en vroeg nog achter de papieren. Rick zei dan dat hij de papieren kwijt was. Wat ben ik toch stom geweest! Omdat alles zo vlotjes ging met deze aankoop, en omdat dit al de zoveelste auto was waar ik een hele waslijst controles op uitvoerde, was ik gewoon het belangrijkste vergeten: de autopapieren!
Rick zei dat het gebrek aan papieren niet erg is. Hij zou maandag nieuwe laten maken en de zaak zou opgelost zijn. Hij gaf me de keus: ofwel laat ik de auto staan tot maandag, of ik rij er nu al mee weg. Omdat ik toch al had betaald, hem vertrouwde en ik het niet gepast vond (of gewoon niet durfde) mijn geld terug op te eisen, reed ik met de Toyota dan maar door.
Op de terugweg begon het al: wat als de auto gestolen is? Wat als Rick maandag niet meer bestaat? Wat als hij verdwijnt met het geld en wij met de gestolen auto niet mogen rondrijden? Voor mij was het een weekend keihard stressen. Maja was nog vrij gerust, maar ik beet mijn vingers echt wel af. Die twee nachten hebben we dus slecht geslapen.
Behalve dit was Australië echt een hele verademing na Vietnam. Eindelijk sprong er niemand op onze baby's om ze aan te raken. Voetpaden op straat, iets minder heet en vooral rust, eindelijk rust.
Toen we de maandag naar Rick reden waren we helemaal niet rustig. Ik had nog naar de politie gebeld en was te weten gekomen dat de nummerplaat niet op zijn naam geregistreerd stond. Echt gestolen dus!
Maar alles kwam toch in orde. Samen met Rick reed ik alle bureaus af om de formaliteiten te voldoen, en het bleek dat hij echt gewoon de papieren was verloren.
Vandaag vertrekken we dus met een propvolle camionette naar het zuiden van het land.
Patryk