Hallo Meiden, Ik ben Denise.

 Sinds 11 augustus 2005 ben ik getrouwd met Sander. Ik ben 28 jaar Over een dikke 10 weken hopen we ons eerste kindje in onze armen te houden (1 november 2005 ben ik uitgerekend) We kunnen haast niet wachten tot die kleine er is.

10-11 Om 9.58 is Nienke geboren. Met recht de volgende Miss World.

Foto`s volgen in de loop van de komende dagen

10-11-2006 Vandaag wordt onze kleine meid alweer 1 jaar.

Wat is het snel gegaan Precies om 9.58 heb ik een minuut lang gehuild, van pure blijdschap denk ik. Want ja, precies een jaar geleden kwam ze ons leven in gegleden. en ja, ik ben nou eenmaal een sentimenteel mens jankerd eigenlijk)

Nu vinden we het eigenlijk wel tijd voor een broertje of zusje voor haar. Wanneer en of het lukt, geen idee. Je weet natuurlijk nooit. Maar tot die tijd kan ik nog even van mijn kleine grote meisje genieten zonder dat ze aandacht moet delen met een broer of zus. We zien wel

01-01-2007 Iedereen gelukkig nieuwjaar

Ons jaar kon niet mooier beginnen. Nienke wordt grote zus .

16 januari gaan we voor het eerst op controle.

3 mei 2007 Bij onze zoon zijn 2 ernstige hartafwijkingen geconstateerd, die zijn leven heel moeilijk en erg onzeker zouden maken.

Vandaag wordt de bevalling opgewekt. 17.28 Jan* is levenloos geboren met 22 weken zwangerschap Mijn leven is kapot.

9 mei 2007 Crematie van onze kleine ster Hoe moet ik verder leven? Dit verdriet kan ik niet aan.

 31 augustus 2007

Onverwacht weer zwanger. Onverwacht (want ben aan de pil) maar zeer gewenst. Het lijkt een geschenk van mijn zoon Jan. Een geschenk uit de hemel.

Nienke wordt weer grote zus en Jan* wordt grote broer. Jan* zal voor altijd voortleven in zijn kleine broertje/zusje en uiteraard in onze harten.

En een week voor mijn uitgerekende datum (6 september 2007) blijk ik gewoon zwanger

Ben ontzettend blij en het voelt zo goed, maar uiteraard ben ik ook ontzettend bang. Nog een kindje verliezen zou ik niet overleven. En uiteraard blijft het grote gemis van onze mooie zoon.

Met 18 weken zwangerschap is gebleken dat alles goed is met dit kindje. Vanaf die tijd ben ik gaan genieten van de zwangerschap.

Nu ben ik 28 weken zwanger en begin ik langzaam af te tellen. nog 11 weken en 6 dagen te gaan.

wel heel moeilijk want over 11 weken en 3 dagen is de geboortedag van Jan*.

29 april 2008 om 1.45 is onze dochter Minte geboren.

28 april om 8.00 moesten we in het ziekenhuis zijn waar ze konden kijken of ik ontsluiting had, zodat ik ingeleid kon worden. dat had ik helaas niet. Vervolgens heb ik een half uur aan de monitor gelegen.

Tegen 9.00 werd er met behulp van gel geprobeerd of mijn baarmoedermond wilde rijpen.

Tegen 12.30 bleek de gel niks gedaan te hebben, ontsluiting had ik niet en mijn baarmoedermond was nog niet rijp. Toch voelde ik af en toe al iets van een wee, de pijn die ik nog herkende van de inleiding bij Jan. Maar helaas, het bleken maar harde buiken

13.00 nog een keer gel, ook deze bleek na een paar uur niks gedaan te hebben. Ondertussen heb ik nog 2x aan de monitor gehangen.

Omdat er al 2x gel was ingespoten, werd er verteld dat ze die dag niks meer zouden doen en de dag erna verder zouden gaan met gel.

De namiddag en de avond waren erg heftig. Pijn en krampen die ik echt moest wegpuffen, onder de douche leek het wat af te nemen dus daar bleef ik graag.

Ook `s avonds lag ik nog 2 keer aan de monitor en al bij de eerste keer was er activiteit te zien, helaas was dat geen weenactiviteit maar hele heftige pijnlijke harde buiken. Maar je raad het al, geen ontsluiting.

tegen 23.00 is mij een injectie gegeven met een slaapmiddel en mijn man ging naar huis. Nog steeds geen ontsluiting

Na een kwartier hield ik het niet meer van de pijn en belde de verpleegster. Ook moest ik naar de wc en mij was verteld dat ik vanwege het slaapmiddel niet alleen mocht.

toen de verloskundige kwam, moest ik eerst wachten met naar de wc gaan omdat ik een harde buik had, tenmiste de hele dag bleken het harde buiken te zijn dus die naam gaf ik er nu ook maar aan.

weer een kwartier later (23.30) kwam bij mij het besef dat dit misschien weeen konden zijn dus ik belde weer naar de verloskundige.

Mijn man is gebeld (zielig want hij was net thuis) dat hij weer moest komen. Toen hij aankwam was het 0.15 en bleek ik toch ineens al 8 cm ontsluiting te hebben

Alles werd klaar gezet voor de bevalling. Bij de laatste cm ontsluiting dacht ik dat ik kapot ging van de pijn en kreeg ik lachgas. Dit lachgas heb ik 2 weeen volgehouden en daarna gesmeekt of ze dat "kloteding"weer weghaalden, want elke keer als ik van dat ding afkwam draaide de hele kamer en was ik ontzettend duizelig. dan maar zonder pijnbestrijding.

Verpleging kwam en ik werd weer aan de monitor gelegd. Toen om 1.00 mijn vliezen werden gebroken, ging de hartslag van de kleine hard omlaag. Binnen een hele korte periode stond er met spoed een gyneacoloog aan mijn bed en had ik een infuus in mijn hand met weeenremmers. De weeen stopten onmiddelijk en de hartslag van ons kleine meisje ging meteen omhoog. Het gevaar was geweken.

Meteen had ik een perswee. 2 persween en 5 minuten later was  daar MINTE.

die nacht bleven Minte en ik op de kraamafdeling waar ik geen oog heb dichtgedaan, ik kon alleen maar kijken naar mijn mooie meisje.

Samen met 2 andere moeders die die nacht bevallen waren hebben we gepraat over onze bevallingen en hebben we met zijn 3tjes stil zitten kijken naar onze wereldwondertjes.

De volgende ochtend kwam mijn man samen met Nienke, Minte en mij ophalen.