Maart 2005: Ik ben Mariël, 28 jaar en sinds 3 jaar getrouwd. Ik werk als verpleegkundige op een chirurgische afdeling van een algemeen ziekenhuis. Ik heb onlangs mijn studie afgerond en nu zijn mijn man en ik toe aan gezinsuitbreiding, als het allemaal lukken mag.

Juli 2005: Even een update. Mijn man en ik zitten in de 5e ronde. Helaas nog niet zwanger dus. Mijn cycli blijken steeds langer te worden. Achtereenvolgens duurden ze 28, 29, 32 en 35 dagen. Vorige maand dachten we in de juiste periode geklust te hebben, maar toen voelde ik mijn eisprong pas op dag 26. Vandaar dat ik deze maand begonnen ben met ovulatietesten, maar die zijn tot nu toe negatief. Daarom klussen we om de dag in de hoop dat het deze keer raak zal zijn...

Augustus 2005: Eindelijk, op dag 33 en 34 van mijn cyclus waren de ov-testjes positief.... Wel een beetje een opluchting hoor. Of het nou wel of niet raak is, ik heb in ieder geval een eisprong! Anyways, we hebben druk geklust rond deze dagen en nu maar hopen dat ik zwanger ben. Mijn NOD is rond 16 augustus!

13 augustus 2005: Helaas....toch ongesteld geworden na een cyclus van 45 dagen... Nu eerst op vakantie (3 weekjes Amerika!) en dan zien we wel weer verder....

10 september 2005: Net terug van vakantie, het was heerlijk!! Ik heb alleen geen flauw idee hoe het nu zit met mijn cyclus, want ik heb me er niet zoveel mee bezig gehouden deze maand. Afwachten dus....

30 september 2005: Op 12 september heb ik een soort van positieve ov-test gehad. Het teststreepje was nog een fractie lichter dan het controlestreepje, dus ik ben er niet helemaal zeker van. Van donderdag 22-09 tot zaterdag 24-09 heb ik wat bruinverlies gehad met af en toe een veegje rood. Ik hoopte dat het innestelingsbloed was, maar de zwangerschapstesten zijn negatief. Dus: op naar een nieuwe ronde!

11 oktober 2005: Ik ben naar mijn huisarts geweest en hij verdenkt me van pcos, een syndroom waarbij er veel cystes op de eierstokken zitten, waardoor er niet of nauwelijks een ovulatie kan plaatsvinden. Ik heb nogal wat symptomen die daarop wijzen, waaronder die onregelmatige cycli. Hij heeft me doorverwezen naar de gynaecoloog en woensdag 2 november is het zo ver. Vind het best heftig en ben niet alleen benieuwd, maar ook een beetje bang van wat ik te horen krijg. Ondertussen gebruik ik wel ov-testen (you never know) en temperatuur ik. Maar ik heb nog niets gezien wat op een eisprong lijkt. To be continued...!

2 november 2005: Ik blijk inderdaad pcos te hebben. De inwendige echo wees op beide eierstokken het welbekende parelsnoer van cystes aan. Ik heb Orgametril voorgeschreven gekregen om een bloeding op te wekken en daarna mag ik starten met Clomid. En mijn ventje moet zaad inleveren, dan is dat ook maar meteen onderzocht. Kortom, de medische molen is begonnen met draaien. Hoe ik me voel? Aan de ene kant was ik heel gelaten, omdat ik dit helemaal had verwacht. Aan de andere kant kwamen toch de tranen op de terugweg in de auto, want het is erg onwaarschijnlijk dat ik spontaan zwanger zal raken. Maar de gyn deed er best luchtig over, zo van: oké, spontaan zal lastig worden, maar er zijn hulpmiddelen genoeg. En dat gaf toch ook wel weer hoop. Het zal dus allemaal wat langer duren dan gehoopt waarschijnlijk, maar we gaan er vol goede moed tegenaan.

22 november 2005: De Orgametril heeft gewerkt. Een dag na de kuur werd ik ongesteld. Op CD 3 ben ik met Clomid begonnen en heb ik mijn hele hormoonhuishouding laten prikken. Ik heb stiekem al in de computer van het ziekenhuis gekeken en alle uitslagen waren binnen de normen. Ventje heeft zijn zaadjes laten onderzoeken en die zijn in topconditie! Nu maar hopen dat de Clomid voor een eisprong gaat zorgen!

7 december 2005: Helaas, deze dosering Clomid heeft niet voor een eisprong gezorgd, maar we hadden er al een klein beetje op gerekend. Moet nu een weekje wachten of mijn menstruatie doorkomt. Zo niet, dan moet ik ’t weer gaan opwekken met Orgametril en dan vanaf cyclusdag 3 starten met een dubbele dosis Clomid.

20 januari 2006: Ook een dubbele dosis Clomid heeft niets voor me gedaan. We gaan nu van start met een driedubbele dosis. Dit keer wil mijn gyn me wel zien voor follikelmeting en daar ben ik blij mee. Als ook deze dosering niets voor me doet, stoppen we met Clomid en moet ik de keuze maken tussen hormooninjecties en een operatie waarbij de cystes worden ingebrand. Ik ben benieuwd!

6 februari 2006: Er is de afgelopen weken van alles gebeurd. Zondag 22 januari had ik mijn eerste Orgametril ingenomen, toen ik ’s middags eisprongsymptomen ontdekte in de vorm van draderig slijmverlies. De ov-test was zo goed als positief, dus een dag later mijn gyn gebeld. Echo gehad, er zat links een follikel van 16 mm. Gestopt met de Orgametril en de volgende dag terug: de follikel was gegroeid naar 17mm. Woensdag nogmaals voor een echo: 19mm. Donderdagavond Pregnyl gespoten in de hoop dat weekend een eisprong te krijgen. Dat is waarschijnlijk niet gebeurd. In plaats daarvan begon ik vrijdag bloed te verliezen en dat is nu nog steeds niet gestopt. Sterker nog, het wordt alleen maar heviger. Daarom vandaag weer een echo gehad. Alles ziet er goed uit, al is er wel een cyste te zien waar het bloedverlies vandaan kan komen en verder verlies ik baarmoederslijmvlies. Omdat ik nu geen flauw idee heb waar ik zit in mijn cyclus, ga ik een maandje aan de pil. Daarna ga ik aan mijn laatste Clomid-cyclus beginnen.....

22 maart 2006: Een nieuwe ronde met nieuwe kansen. Ik heb dit keer de hoogste dosering Clomid gebruikt en gisteren, dag 21, was er een pracht van een eitje te zien van 20mm. Ook mijn baarmoederslijmvlies zag er keurig uit qua dikte. Gisterenmorgen heb ik een Pregnylspuit gezet en de komende dagen gaan we flink aan de klus. Heb net een ov-testje gedaan, die was gigapositief. Nu maar hopen!

29 maart 2006: Ben helemaal happy, want de uitslag van mijn progesteron is 30.1. Ik heb dus inderdaad een eisprong gehad! Mijn gyn zette me wel weer met beide benen op de grond: hij schat de kans dat ik zwanger ben in op 10-15%. Bovendien hebben pco-ers 25% meer kans op een miskraam. Maar ik mag toch wel hopen? Nog anderhalve week geduld en ik weet meer.

4 april 2006: Op 2 april heb ik een testje gedaan. Veel te vroeg natuurlijk, maar er verscheen al een heel licht streepje. Vandaag nogmaals getest en de streep is nog wel licht, maar absoluut duidelijk te zien. Volgens mij ben ik zwanger! Ik kan het niet geloven, maar heb wel wat tekens die erop wijzen:

- tepels zijn van vorm veranderd;

- er zit een heel netwerk van hele kleine vaatjes op mijn borsten;

- mijn borsten en tepels zijn iets gevoeliger, maar het valt mee;

- ik heb iets meer witverlies, maar ook dat is niet noemenswaardig;

- ik heb bij vlagen een zeurende buikpijn, alsof ik ieder moment alsnog ongesteld kan worden;

- ik heb (met name ’s avonds na het eten) last van oprispingen en brandend maagzuur;

- en dan natuurlijk die temp, die zo hoog blijft.

Ben zo ontzettend gelukkig!

5 april 2006: Gisterenavond heb ik nog een test gedaan van het Kruidvatmerk en binnen de minuut kwam er een mooie, blauwe streep. Het is helemaal echt nu! Ventje en ik hebben elkaar heel stevig vastgehouden en we zijn nu de gelukkigste mensen van de wereld! Dinsdag 25 april mag ik voor een echo. Hopelijk is alles goed!

25 april 2006: We hebben onze eerste echo gehad en alles is goed met de kleine!!! Hij of zij is 6 weken en 6 dagen oud en 0,84 cm! We hebben ook al een hartje kunnen zien, dat heel duidelijk klopte! Op 1 juni krijg ik opnieuw een echo en als dan alles in orde is, mag ik over naar een reguliere verloskundige.

2 juni 2006: Het gaat erg goed met me. Op bijna 9 weken heb ik een echo gehad. Ik kwam nl. mijn gyn tegen in het ziekenhuis waar ik werk en hij vroeg me hoe het ging. Ik vertelde dat ik me flink wat zorgen maakte, omdat ik me zo fit voelde. Vandaar dat hij meteen een echo maakte om me gerust te stellen en alles bleek dik in orde. Op 31 mei zijn we voor het eerst naar de verloskundige geweest. Ze kon de baarmoeder goed voelen en met de doptone was het hartje luid en duidelijk te horen. Wat een mooi moment! De volgende dag hadden we onze 12weken-echo. Ons wurm is ruim 6 cm lang en alles zit erop en eraan! De echografiste vertelde ons welke organen al zichtbaar waren: blaas, maag, nieren, twee hersenhelften, ruggengraat en de buikwand was intact, hetgeen betekende dat de darmpjes goed zaten. Ongelofelijk om te zien! De placenta ligt aan de achterwand, wat betekent dat ik de baby vrij snel zal kunnen voelen. Ik kan niet wachten! De kwaaltjes zijn wat toegenomen sinds ruim een week. ’s Avonds heb ik vaker last van een weeïg gevoel en dan moet ik iets eten, anders word ik misselijk. Ook ben ik sneller moe. Maar verder voel ik me super! We hebben het nu ook aan iedereen in onze omgeving verteld en de reacties zijn geweldig! Kortom, we genieten volop!

10 augustus 2006: Ben alweer 22 weken zwanger, de tijd gaat snel!! Ik voel de baby nu ook heel goed, met name ’s nachts is hij of zij flink in de weer. We hebben vandaag de screeningsecho gehad en alles was perfect in orde met ons kleintje. Wat een opluchting! En wat prachtig om te zien allemaal! Ik voel me hartstikke goed, heb tot nu toe een modelzwangerschap. Over twee weken gaan we er nog lekker met z’n tweetjes tussenuit, 15 dagen Mallorca. Heb er zin in!

7 september 2006: We zijn weer thuis van een heerlijk ontspannende reis naar Mallorca. Alles is hartstikke goed verlopen en we hebben enorm genoten. Tijdens de vakantie hebben we voor het eerst foto’s gemaakt, want het is nu goed aan me te zien dat ik zwanger ben (26 weken). Tot nu toe ben ik zo’n 3 kg aangekomen, dus dat valt mee. Het zit ook alleen in mijn buik, daar ben ik wel blij mee. Tot zover weer een update van mijn zwangerschap.

20 september 2006: Tijdens mijn laatste bezoek aan de verloskundige constateerde zij een positieve discongruentie, wat wil zeggen dat de baarmoeder te groot is ten opzichte van de duur van de zwangerschap. In kilo’s kom ik nog steeds nauwelijks aan, maar nadat de vk de baarmoeder had opgemeten, leek het haar verstandig om nogmaals een echo te laten maken. Inmiddels heb ik die echo gehad en alles was in orde. Het kindje is iets groter dan normaal, maar dat is geen probleem. Ik heb ook mijn bloedsuikers een dag in de gaten gehouden i.v.m. het risico op zwangerschapsdiabetes, maar ook die waarden waren gelukkig goed. Helaas heb ik geen fotootjes van de echo, baby paste niet meer in zijn geheel op beeld. Maar het was weer fantastisch om ’m te zien (of haar natuurlijk)!

9 november 2006: Nog een kleine vijf weken tot de uitgerekende datum. Toch zou het me niet verbazen als ik richting de 42 weken ga. Laat ik daar maar vanuit gaan, dan kan het allicht meevallen. Ik heb inmiddels zwangerschapsverlof. Het kamertje is klaar, ik ben kleertjes aan het wassen en strijken en druk met andere voorbereidingen. Het gaat nog steeds erg goed met me. Ik kom nu wel wat meer aan, want ik hou flink wat vocht vast. Verder merk ik dat ik wat minder mobiel word, maar door de bank genomen mag ik nog steeds niet klagen. We leven heel erg naar de bevalling toe en kunnen niet wachten tot ons kleintje er is. Afgelopen zaterdag heb ik nog een echo gehad van één van onze lieve gynaecologen. Hij heeft er uitgebreid de tijd voor genomen en ik heb een halve meter aan fotootjes meegekregen. De baby ligt al goed en het indalen is begonnen, dus het verloopt keurig volgens het boekje, zoals deze hele zwangerschap. Nu de bevalling nog!

24 november 2006: Eergisteren zijn we bij de verloskundige geweest en de baby is helemaal ingedaald nu. Dat merk ik ook wel, bij het staan en lopen voel ik een flinke druk onderin. Maar vanaf nu mag ik dus thuis gaan bevallen!

9 december 2006: Ik ben op 5 december bevallen van een zoon Simon! We zijn zo ontzettend gelukkig! De zaterdagavond ervoor kreeg ik last van galsteenkolieken. Daar ben ik mee bekend, ik heb geen galblaas meer, maar af en toe heb ik nog last van gruis in mijn galwegen. Dan neem ik pijnstilling en dat was dan dat. Maar nu mocht ik die pijnstilling niet en de pijn ging uit zichzelf niet weg. Dus een nachtje in bad gezeten, maar de volgende dag was het helaas niet over. Verloskundige gebeld en die kwam langs om te kijken of het toevallig geen weeën waren. Maar nee hoor, ik had nog maar een vingertopje ontsluiting. Ik werd op zondagavond doorverwezen naar de huisartsenpost en daar kreeg ik pijnstilling en nog een ampul Pethidine mee om zo nodig zelf thuis te spuiten. De pijn kwam snel weer opzetten en ik wist dat je Pethidine alleen mag krijgen onder CTG-begeleiding, want je baby kan daar suf van worden. Dus ik naar het ziekenhuis, Pethidine gekregen, aan het CTG-apparaat en de volgende ochtend was ik van de pijn af. Wel had ik de hele nacht overgegeven, want ik kon blijkbaar slecht tegen dat middel. De gyn wilde uitsluiten of ik geen nierstenen had, dus er werden nog wat onderzoeken verricht en ’s middags zou mijn man me komen halen. Maar ’s nachts had ik wat krampen gekregen in mijn onderbuik en bovenbenen, dus ik dacht: voorweeën. Dus toen mijn man me om 15.00 uur op wilde halen, werd er voor de zekerheid nog even gecheckt of de bevalling niet was begonnen. Wel dus: ik had 3 cm ontsluiting. Ik dacht: nou, die heb ik gratis gekregen, wat fijn. Wij naar de verloskamer, waar mijn vliezen werden gebroken. De weeën waren de eerste uren goed op te vangen, maar rond 17.00 uur kreeg ik rugweeën. Niet fijn, geloof me. Ze kwamen ook heel snel op elkaar, dus ik had zoiets van: ik zal wel rap op de 10 cm zitten. Helaas, in drie uur tijd nog geen cm erbij. Om 19.00 uur had ik het helemaal gehad met die rugweeën, want het lijkt alsof je rug in tweeën breekt en bij mijn stuitje was het zo pijnlijk. En het schoot maar niet op met de ontsluiting. We besloten tot een ruggenprik, maar de anesthesist was bezig met een kritieke patiënt, dus die kwam pas om 20.30 uur. Maar toen die ruggenprik eenmaal gezet was, hééééérlijk! Het infuus met weeënopwekkendmiddel werd ieder uur verhoogd en ik moest nog wel weeën wegpuffen (ik voelde mijn stuit nog steeds heel goed ondanks de epiduraal), maar dat was heel goed te doen. Om 2.00 uur had ik volledige ontsluiting, maar Simon bleek niet goed te zijn ingedaald. Toch moest ik maar gaan persen. De epidurale ging uit en ik aan de pers. Dat schoot ook voor geen meter op. Ik begon heel moe te worden (het was de derde opeenvolgende nacht dat ik niet had geslapen) en ook moedeloos. Om 03.30 uur zei de verloskundige: "we proberen het nog een kwartier, als het nog geen zoden aan de dijk zet, bel ik de gyn en dan wordt het een verlossing m.b.v. de vacuümpomp". En dat gebeurde dus. Simon moest tijdens de geboorte ook nog gedraaid worden m.b.v. de vacuüm en zijn schoudertje bleef hangen, maar met één perswee was ’ie er. Wat was ik blij! Overdonderd, maar zo gelukkig. Stevig ingeknipt en een flink eind gehecht, maar echt waar: je vergeet alles in een seconde. En een jongen!!! Echt niet verwacht!! Hij is prachtig! Hij heeft de bos donkere haartjes van zijn vader en zo’n fijn koppie met van die donkere kijkers. De volgende ochtend mochten we naar huis en nu geniet ik van mijn kraamtijd. Ik ben nog niet erg mobiel vanwege die hechtingen en ik ben bont en blauw aan de onderkant. Ik krijg extra kraamzorg hierdoor, luxe hè? Heb het trouwens enorm getroffen met mijn kraamhulp. Zo’n leuke vrouw en ik word zo in de watten gelegd. Ventje is ook bijna de rest van december vrij, dus ik heb het echt goed. De dagen vliegen voorbij. Ik geef borstvoeding en dat gaat tot nu toe best goed. Er is al veel visite geweest, maar de grote hoos moet nog komen. Simon doet het hartstikke goed, al heeft ’ie wel z’n huilmomenten vanwege darmkrampjes. Maar we kunnen ’s nachts aardige nachtjes maken. Kortom, genieten met een hoofdletter G!

9 januari 2006: Simon is al ruim een maand oud. Wat vliegt de tijd! Maar het lijkt ook of hij altijd al bij ons is geweest. Hij doet het hartstikke goed. Krijgt nog steeds borstvoeding en groeit als kool! Hij komt om de vier á vijf uur. Het is een tevreden manneke en een lekker ding om te zien. ’s Avonds heeft hij wel eens een huiluurtje en soms ook nog last van zijn darmpjes, dat is wel zielig. Ik voel me sinds een week of drie na de bevalling eigenlijk weer helemaal de oude. Voel me vanaf het begin helemaal de moeder van Simon en geniet enorm van hem. De gebroken nachten vallen me best mee. Ik kan ook erg genieten van hoe mijn man met onze zoon omgaat. Best ontroerend om mijn twee mannen samen bezig te zien. Kortom, ik realiseer me hoe bevoorrecht ik ben.

5 april 2007: Onze kleine boef is alweer 4 maanden oud! Hij weegt 7,5 kg schoon aan de haak en is zo’n 65 cm lang. Ik vind het moederschap vanaf zijn geboorte helemaal super, maar het wordt nog steeds alleen maar leuker. Simon is een ontzettend vrolijk ventje, hij kletst en lacht wat af. We hebben het getroffen, want het is een heel makkelijk kind. Hij zit nu op vijf voedingen en slaapt sinds een maand of twee door. Ik ben na een kleine 3 maanden gestopt met borstvoeding geven. Simon kreeg nl. steeds meer last van darmkrampjes, spugen en baby-acné. Nu hij flesvoeding krijgt, zijn al die kwaaltjes verdwenen. Verder ben ik ook weer begonnen met werken. Het was even slikken, maar nu vind ik het toch ook wel weer leuk. Ik werk 20 uur per week en mijn moeder en mijn zus passen op (en in het weekend is mijn man thuis). Tot nu toe gaat het prima. Nou, tot zover weer een update!

1 juni 2007: Goh, precies een jaar geleden kreeg ik een echo op 12 weken en bleek alles dik in orde met ons kleintje. Ik mocht over naar de reguliere verloskundige en we konden onze omgeving op de hoogte brengen van de zwangerschap. Wat vliegt de tijd! Inmiddels is Simon bijna een half jaar oud en hij is zoooo lief. Hij krijgt sinds kort groente en fruit, smullen hoor! Ook kan hij sinds een tijdje omrollen van rug naar buik en vice versa. Het is nog steeds een lekker slaapkoppie en mama maakt daar dankbaar gebruik van, want na de eerste fles duiken we nog gauw een paar uurtjes terug in bed! Het begint ook alweer te kriebelen voor een tweede, maar we wachten eerst het najaar maar eens af.

10 juli 2007: We zijn inmiddels op vakantie geweest. Een weekje Oostenrijk en een weekje Italië met de auto. Het is prima gegaan met onze Simon en we hebben het heerlijk gehad. Alleen eenmaal thuis moest Simon z’n draai weer even zien te vinden. Verder gaat het supergoed met hem. Hij eet naast fruit en groente nu ook Bambix groeipap ’s morgens. En hij houdt zelf z’n fles vast. Ook is z’n eerste tandje doorgekomen, onder, middenvoor. Verder kan hij ontzettend schaterlachen, erg grappig om te zien. Hij wordt ook steeds beweeglijker, maar zitten lukt echt nog niet. Ook maakt hij nog geen aanstalten om te gaan tijgeren of kruipen. Het zal ons niet verbazen als hij zich in eerste instantie op zijn billen gaat voortbewegen, maar we wachten het rustig af!

27 september 2007: Simon is alweer bijna 10 maanden. Hij tijgert wat af door de kamer en hij probeert ook al te kruipen. Zitten lukt ook steeds beter, al kukelt hij nog wel eens om. Hij zit sinds een kleine maand op 3 hoofdmaaltijden per dag en 2 tussendoortjes. Nog even en Simon eet met de pot mee, want hij lust werkelijk waar alles. Het is nog wel een lekker slaapkoppie. Alles bij elkaar slaapt hij nog steeds 16 uur op een dag. Hij zal het wel nodig hebben. Maar om een lang verhaal kort te maken: we genieten iedere dag zo ontzettend van alle ontwikkelingen die hij nu zo snel doormaakt!

9 december 2007: Hij is een jaar oud! Op 5 december hebben we het allereerste verjaardagsfeestje van Simon gevierd. Het was ontzettend leuk en hij is zo verwend. Hij heeft van ons een trein gekregen en verder is zijn speelgoedparadijs uitgebreid met een babylaptop, een ballenbak, een speelgoedtelefoon annex piano, Duplo, allerlei Bumba-speeltjes, boekjes, erg leuk allemaal. Simon liet 't allemaal rustig over zich heen komen en genoot nog het meest van papier scheuren. Aan het einde van de dag was hij helemaal op van de slaap! Raar hoor, een jaar geleden was hij net geboren en ik kan me niet meer heugen dat ik toen een droppie van 3560 gram in mijn armen hield. Hij weegt nu zo'n 11 kg! Qua ontwikkelingen gaat het snel nu. Sinds een maand trekt hij zich overal aan op en hij laat zichzelf ook weer rustig zakken. Kruipen vindt 'ie niks, hij tijgert liever. We zijn nu bezig om 'm uit een anti-lekbeker te laten drinken, maar waarschijnlijk zijn we wat te laat begonnen, want meneer laat duidelijk merken deze niet te willen. Toch even wennen, hij is altijd zo meegaand geweest, maar nu merken we toch ook duidelijk een eigen willetje. Slapen is nog steeds een grote hobby, zowel 's ochtends als 's middags heeft hij nog wel anderhalf uur nodig. En om 19.00 uur gaat hij naar bed tot de volgende morgen 8.00 uur. Lekker hoor, zo slapen papa en mama ook nog 's uit!

7 januari 2008: een nieuw jaar! En we hebben besloten om voor een broertje of zusje voor Simon te gaan. Ik heb inmiddels een receptje voor Clomid gekregen en deze maand ga ik 100mg slikken gedurende 5 dagen in de hoop een eisprong te krijgen. Op dag 21 laat ik mijn progesteron prikken om te kijken of er een eisprong is geweest. Ik vind het weer razendspannend!!! Met Simon gaat het nog steeds super. Hij loopt langs de tafel, maar aan de hand gaat echt nog niet. Hij heeft veel te weinig balans. 's Morgens slaapt hij niet meer, hij gaat nu naar bed van 13.00 uur tot 15.30 uur ongeveer. Met als gevolg dat hij 's morgens ook uitslaapt tot een uurtje of negen. Wel lekker hoor, dan kun je wat meer met elkaar doen nu je niet meer aan dat ochtendslaapje gebonden bent. Nou, we wachten af wat de Clomid gaat doen.

8 februari 2008: afgelopen zaterdag had ik een positieve ovulatietest en vandaag heb ik de uitslag van mijn progesteron gekregen: 42.9!! Nog hoger dan bij Simon destijds! Ben er helemaal ondersteboven van. Want of het nu wel of niet raak is, deze dosis Clomid slaat dus ook aan! Nu wordt het afwachten, spannend weer!!

15 februari 2008: inmiddels is sinds 2 dagen mijn menstruatie doorgebroken. Helaas, maar het was ook wel een beetje te mooi om waar te zijn. Ik werd 8-9 dagen na mijn eisprong ongesteld, een beetje te vroeg dus. Volgens mijn gyn kan 't wel eens voorkomen dat een luteale fase zo kort is en dus ga ik de tweede ronde ook weer met 100 mg Clomid beginnen. Als blijkt dat de luteale fase wederom te kort is, krijg ik Progestan voorgeschreven, zodat een eventueel vruchtje de tijd heeft om zich in te nestelen. We gaan vol goede moed verder voor een broertje of zusje voor Simon!

12 maart 2008: ik ben jarig! 31 jaar alweer. Ik ben ook weer wat wijzer. Ook deze ronde heb ik een pracht van een eisprong gehad, de progesteronwaarde was maar liefst 58.5! Alleen kwam 'ie veel eerder dan verwacht, op dag 16 al, terwijl ik tot nu toe steeds rond dag 22 een eisprong heb gehad. Dus....kans gemist, want we hebben niet geklust! Erg jammer, want deze ronde is mijn luteale fase wel weer lang genoeg. Vandaag zag ik nl. dat mijn menstruatie ieder moment goed kan doorbreken. Maar het goede nieuws is: ik doe het steeds beter op de 100mg Clomid. Dus we gaan weer enthousiast verder!

13 april 2008: de afgelopen cyclus heb ik ook weer een eisprong gehad. Dit keer hadden we wel erg ons best gedaan met klussen, maar helaas werd ik weer een dag of vier te vroeg ongesteld. Nu krijg ik Progestan: vaginale medicijnen die ik na mijn eisprong moet gebruiken om ervoor te zorgen dat de luteale fase langer wordt, waardoor een evt. vruchtje de kans krijgt om zich in te nestelen. Vandaag begin ik alweer met Clomid, dus hopelijk hebben we de komende ronde meer succes. 

9 mei 2008: ik zit een paar dagen voor mijn NOD. Mijn mannetje zit in Schotland en ik realiseerde me dat ik met Simon ook 4 dagen voor mijn NOD positief testte. En ineens kon ik me niet meer inhouden. En ja hoor, een lichte streep!!! Maar wel duidelijk te zien! Volgens mij verwachten we weer een kleintje! Ik ben zo blij, maar kan het nog niet bevatten allemaal.

4 juni 2008: we hebben een echo gehad op 7 weken en het hartje was zichtbaar en hoorbaar! Ik ben uitgerekend op 21 januari 2009 en ons kleintje is nu 0.93 cm lang. We zijn zo blij en opgelucht! Op 12 weken krijg ik nogmaals een echo en als dan alles goed is, ga ik over naar de reguliere verloskundige. Wat een feest!

8 juli 2008: wederom een echo gehad en tot onze grote opluchting doet ons wurmpje 't hartstikke goed! Ik voel me weer net zo fit als tijdens mijn eerste zwangerschap en stiekem maak je je dan toch zorgen of het allemaal wel in orde is aan de binnenkant. Maar het zag er allemaal weer prima uit. Ik ben zelfs verder dan gedacht, 13 weken en 2 dagen. Verder ligt de placenta laag aan de voorkant en dat wordt in de gaten gehouden. Ik moet over 8 weken weer voor een echo en op 32 weken nog eens. Met Simon gaat het ook super. Sinds een maand loopt hij los en hij kletst de oren van je hoofd. Begint allemaal woordjes na te zeggen en dat is erg komisch. Ook de peuterpuberstreken komen om de hoek kijken, maar dat hoort er ook bij, hè? Maar hij blijft om op te vreten hoor!

19 augustus 2008: zojuist weer een echo gehad. Het was zo fantastisch om ons kleintje te zien! Hij of zij was superbeweeglijk, Simon was een stuk rustiger, kan ik me herinneren. Sinds een week voel ik 'm ook schoppen, dat geeft echt weer een heerlijk gevoel. Ik was nu toch weer iets minder ver, ben uitgerekend voor 18 januari. Voor zover de echografiste kon zien, was alles in orde. Twee niertjes, een gevuld blaasje, buikwand intact, ruggengraat intact, twee hersenhelften, armpjes, beentjes, 10 vingertjes en teentjes. Omdat ik ruim 18 weken ben, kon ze het hartje nog niet goed beoordelen, daarom ga ik over 3 weken nog een keer voor een echo. De placenta zat nog vrij laag, kunnen ze die dan ook opnieuw beoordelen. Ook op 32 weken willen ze me nog 's terug zien vanwege de placenta. En verder liet wurmpie zijn gezichtje niet zien, waardoor het niet zichtbaar was of het gehemelte gesloten is. Maar ook dat hopen we over 3 weken wel goed te kunnen zien. Simon maakt sinds een week een wat lastige periode door. Driftbuien bij de vleet en hij houdt het behoorlijk lang vol. Apart zetten en negeren werkt het beste, maar leuk is het niet. Vrijdag gaan we op vakantie, hopelijk zit 'ie dan weer iets beter in zijn vel.

4 oktober 2008: alweer bijna 25 weken zwanger! De echo na de vakantie was ook helemaal goed en nu vordert de zwangerschap gestaag. Ik voel me prima, af en toe wat last van banden en liezen, maar dat mag geen naam hebben. Ik groei wel enorm, ben tot nu toe al 7-8 kg aangekomen. Het zit wel in mijn buik allemaal, maar tijdens mijn eerste zwangerschap begon ik op 25 weken net een beetje te groeien. Zo zie je maar hoe anders een tweede zwangerschap kan zijn. Met Simon gaat het super. We hebben een heel fijne vakantie gehad met z'n drietjes en sinds die tijd is hij weer hartstikke lief, vrolijk en meegaand. De periode voor onze vakantie is dus een fase geweest. Zo'n fase zal ongetwijfeld snel weer komen, maar nu geniet ik van ons heerlijke ventje, dat inmiddels aardig wat woordjes kent.

2 december 2008: de 33 weken gepasseerd. Deze zwangerschap gaat zoveel sneller dan de eerste! Nog maar een maandje of twee te gaan! Ik voel me prima. Ben de laatste tijd ook niet heel veel meer aangekomen, in totaal zo'n 11 kg nu. Ik hou iets vocht vast, maar mijn ringen hoeven nog niet af. Werken gaat ook nog goed, ik hoop het vol te houden tot vier weken voor de bevalling. Met Simon gaat het ook prima. Sinds een paar maanden kan hij zich echt goed verstaanbaar maken en hij zegt zelfs korte zinnetjes. We hebben nieuwe meubeltjes voor hem gekocht, want hij verhuist binnenkort naar een andere kamer. We wachten nog op een bedhekje en dan kunnen we voorzichtig proberen om hem in zijn nieuwe bed te leggen. Ben heel benieuwd. Vrijdag wordt Simon alweer twee jaar, dus dan hebben we groot feest. Wat vliegt de tijd toch!

Groetjes, Mariël