Ik ben Ienemien, 26 jaar en sinds sept.2003 gelukkig getrouwd. In januari 2005 ben ik gestopt met de pil om dit een beetje mijn lichaam uit te laten werken. Daar kreeg ik een onregelmatige cyclus voor terug; 1e maand 56 dagen, 2e maand 31 dagen, 3e maand 33 dagen. Eind mei zijn we verhuisd en vanaf toen wilden we gaan voor een Tot onze grote verrassing ben ik direct zwanger geworden in een cyclus van achteraf 46 dagen! Ik kletste al mee hier op het forum en we hadden netjes aan de hand van de vruchtbare periode die je banner aangeeft geklust (wat meer dagen ervoor en erna geplakt) maar ik ben bijna 2 weken later van een ’spontane’ actie zwanger geworden! We zijn erg dankbaar voor dit wondertje en het ontstaan ervan!!!

20-01-2006

 Misschien wel weer eens tijd voor een aanvullinkje... Inmiddels ben ik 31 weken zwanger. De eerste helft bestond eigenlijk voornamelijk uit kwaaltjes (soms kwalen!) *Ben tot 18 weken erg misselijk geweest *Heb een bacterie in mijn tandvlees die de nodige problemen veroorzaakt. *Had eiwit in mijn urine, maar dat was na een weekje spanning gelukkig niks. en zo nog wel enkele dingen. Maar, ons kleintje doet het al die tijd gewoon fantastisch en dat doet je al dat geklungel snel weer vergeten. En de afgelopen 10 weken gingen ook harstikke goed. Nu ben ik al aan het aftellen tot mijn verlof, nog 3 weekjes! Het kamertje is bijna klaar, moet nog 1 muur verven en dan de meubeltjes op de juiste plek zetten. Als ik verlof heb gaan alle kleertjes, lakentjes en de hele boel in de wasmachine om dan ècht de boel een beetje klaar te hebben. Maar zover zijn we nog niet

**08-03-2006**

 Alweer 37 weken zwanger!! Vanaf nu mag het (thuis) gebeuren dus nu is het afwachten geblazen. In de afgelopen weken is alles ’wat nog moest’ wel zo’n beetje afgekomen gelukkig. In ieder geval is alles voor ons kleintje klaar; kleertjes de hele boel ligt gewassen (en gestreken..) in de kast, bedje is opgemaakt en de luiers liggen klaar. Ook staat sinds afgelopen weekend ons bed op verhogers en ligt er een zeiltje in bed voor wat er komen gaat Zo langzamerhand begint het nu ècht bij ons door te dringen dat die druktemaker in m’n buik een zoon of dochter is die van ons als stel een gezinnetje gaat maken! Sommige momenten ben ik erg rustig, ’vergeet’ ik het bijna en op andere momenten lijk ik het heel erg te beseffen en begint het zó te kriebelen!! Nu maar hopen dat ons kleintje niet al te lang meer op zich laat wachten (kan ie tenminste ook niet meer zoveel groeien, want het is een flinkerd die 2 weken voorloopt qua groei ) Op 21 maart om 20:15 is Ruben Senne geboren! Een gezonde, prachtige zoon waar we uiteraard supergelukkig mee zijn! Mijn bevalling, tja, als je ervan uitgaat dat een gemiddelde bevalling van een eerste kindje 12 tot 16 uur duurt was die van mij iets langer (18 uur) maar verder heb ik denk ik een voor verloskundigen heel ’gewone’ bevalling gehad. Maandag 20 maart rommelde het al iets in de zin van steeds wat slijm verliezen, dat was dus de slijmprop in deeltjes. Verloskundige gebeld en die zei; "ja, het kan vandaag of morgen beginnen maar ook nog wel een paar dagen duren" . Op die paar dagen stelde ik mij maar in, dan valt het ook niet tegen. En ik was tenslotte ook nog niet uitgerekend (28e maart eigenlijk) Die avond om 24u00 hebben we nog een foto van mijn buik gemaakt, want dat hadden we nog helemaal niet gedaan. Om 3u00 werd ik wakker en voelde ik dat ik vocht verloor, vruchtwater dus. Mijn man wakker gemaakt en om een handdoek gevraagd. Naar de wc en toen hup weer in bed want het zegt tenslotte nog niks. Nog voor 3u30 voelde ik de eerste wee en binnen 5 minuten de 2e. Na nog een half uurtje blijven liggen met ieder 4 minuten een wee zijn we toch maar opgestaan. De weeën waren goed te doen, maar bleven snel komen. Om 7u30 had ik al 2 uur weeën gehad die langer dan een minuut duurden en om de 3 minuten kwamen, dus de vk gebeld. Toen zij kwam stopten direct de weeën; in het half uur dat zij er was niet één wee gehad. Even testje gedaan of het wel vruchtwater was, maar dat klopte wel. Toen ze de straat uitreed begon het weer van waar we gebleven waren; snel achter elkaar weeën dus. Om 10u30 kwam de vk en keek hoeveel ontsluiting er was; 1 cm!!! Mijn man kon het bijna niet geloven! Om 14u00 was de vk er weer en was de ontsluiting 3 à 4 cm. Om 16u30 kreeg ik persdrang (heftig!) maar toen de vk er om 17u00 weer was had ik nog geen volledige ontsluiting en moest de persweeën dus nog wegzuchten, uiteindelijk tot 18u30! Toen mocht ik voorzichtig op mijn zij gaan meepersen omdat het hoofdje nog niet helemaal goed lag. Om 19:20 mocht ik op mijn rug gaan liggen en het echte persen kon beginnen! Mijn weeën hielden het weer voor gezien, maar ik ben toch gewoon maar om de zoveel tijd gaan persen. Na heel veel aanmoediging van mijn man (supertof!) werd om 20u15 onze zoon geboren. Mijn man riep meteen; "je had het goed, het is een jongen!" en ik had echt zoiets van; dat wist ik toch! Wel was ik ff de kluts kwijt, want ik voelde tijdens het persen weinig pijn en dacht dus dat het niet opschoot. Ik hoorde wel steeds; nog een klein stukje, maar had geen idee hoever ’een klein stukje’. En ik dacht dat het veel pijnlijker zou zijn als dat hoofdje er al zover in drukt. Dus toen hij eruit kwam was ik helemaal verbaasd; nu al??? Toen ze vroeg hoe hij ging heten moest ik ff helemaal nadenken en wilde al bijna de meisjesnaam zeggen. En ineens; "euh, Ruben, hij heet Ruben!" Na een kwartiertje; "o, en hij heet ook nog Senne". Wel grappig achteraf. De placenta liet op zich wachten en ik kreeg er een injectie voor om weer wat weeën op te wekken. Maar het bleek dat ie dubbel voor de uitgang lag en daarom niet kwam. Gelukkig kwam hij op een gegeven moment toch, anders had ik naar het ziekenhuis gemoeten. Ik was ook wel ingescheurd, maar daar heb ik weinig last van gehad. Zowiezo voelde ik me na de bevalling helemaal super; absoluut niet het idee dat ik net bevallen was. Zo heb ik me eigenlijk de hele eerste week gevoeld. Borstvoeding is bij ons 8 dagen gelukt. Toen pakte Ruben niet meer goed en duurde het soms een uur voor ik hem goed aangelegd had. Dan was hij zo moe dat ie maar 5 minuutjes dronk. Hij was na 8 dagen weer op zijn geboortegewicht, maar met 10 dagen was hij weer afgevallen. Toen ik ging kolven bleek dat ik ook maar weinig melk had; 40 cc per keer terwijl Ruben 90 cc dronk. Nog geprobeerd om het wat te stimuleren door meer te kolven enz. maar 3 weken diarree hielpen ook niet echt mee dus uiteindelijk was het met 3 weken helemaal gebeurd. Wel jammer want ik vind het wel wat hebben om je kind bij je te laten drinken en natuurlijk de voeding die optimaal bij je kind past. Maar goed, ik heb me er vrij snel bij neergelegd en was allang blij dat Ruben na 5 dagen weer aangekomen was.

**6 juli 2006**

 Met Ruben gaat het erg goed. Echt zo’n buffeltje: afgelopen maandag bij het consultatiebureau was hij 6995 gram en 64 cm. Ruben is een tevreden, rustig ventje die graag lacht. Ook slapen doet hij erg goed; vanaf 7 weken sliep hij van 23u30 tot 7u30 (moest ik hem wakker maken). We zijn de laatste fles steeds iets vroeger gaan geven en nu krijgt hij om 21u30/22u00 de laatste en moet ik hem ook om 7:30 wakker maken. ’s Nachts heb ik er nog geen 1 keer uit gehoeven sinds Ruben 7 weken is, dus met slapen hebben wij het erg luxe. (ik hoor zo vaak andere verhalen) **13 september** Onze kerel gaat als een speer; ruim 8 kilo en 68 cm alweer! Het is een enorm lief en vrolijk mannetje, wat al wel een maandje eenkennig zijn achter de rug heeft ’s Nachts is hij nu héél af en toe even wakker, maar gaat dan vrij snel weer lekker slapen. Vanaf dat hij 4,5 maand is krijgt hij 4 flessen van 240cc per dag. Als het een beetje uitkomt krijgt hij af en toe wat fruit of groente maar dat is nog niet veel. (hij heeft het niet echt nodig hè) De voedingstijden zijn nu 8u00 - 12u00 - 16u00 - 20u00. Na de eerste fles gaat Ruben altijd weer naar bed (ongeveer 8u15/8u30) en slaapt ie nog 1 à 2 uurtjes. Na de fles van 12u00 ook weer naar bedje voor minimaal 2 uurtjes slaap. Omdat hij het dan niet redt tot 20u00 gaat ie tussen 17u00 en 18u00 vaak nog eventjes slapen of we halen de laatste fles naar 19u15/19u30. Eigenlijk loopt dat allemaal perfect! Rollen doet Ruben al een heel tijdje van de rug naar de buik. Hij ligt ook het liefst op zijn buik als hij aan het spelen is. Af en toe lukt terugrollen naar de rug ook al. Tandjes zijn er nog niet, ondanks dat er al liters gekwijld zijn en al een week of 8 alles in zijn mondje moet. De reiswieg ligt ook al ruim een maand op zolder want dat paste niet meer Dus onze kerel zit nu in de wandelwagen wat hij natuurlijk heel erg leuk en interessant vindt! Onze fotocamera is in reparatie dus ff geen recente kiekjes van Ruben.

**13 november 2006**

 Alweer een flinke boy van 9,5 kilo! Toch nog steeds goed in verhouding want hij is ook erg lang voor zijn leeftijd. Als mensen vragen hoe oud hij is en ik zeg 7 maand, dan reageren ze echt zo van; "zó, wat een flinkerd!" Op het moment krijgt hij drie flessen per dag. ’s morgens om 7:30 beginnen we met een fles, daarna gaat Ruben weer naar bed voor een slaapje tot 10:00/11:00. Dan fruit eten (inmiddels stukjes) en spelen. Om +/- 12:00 weer een fles en om 12:30/13:00 weer naar bed. Na dat slaapje eet Ruben yoghurt, wat hij héérlijk vindt. Om ongeveer 17:30 warm eten en daarna nog wat hapjes mee van papa en mama Slapen gaat nog steeds harstikke goed. Soms is Ruben wel een keertje wakker en ook ’s ochtends is hij wel eens wat vroeger, maar we hebben niks te klagen! Kruipen lukt ook bijna, maar al tijgerend komt Ruben ook wel waar hij naartoe wil. Er is nog maar weinig meer veilig. De maxi-cosi heeft plaatsgemaakt voor een echt autostoel, van waaruit Ruben nu veel beter naar buiten kan kijken. En ook hebben we een kinderstoel bij aan tafel staan tegenwoordig. Kortom, ons kereltje wordt al erg groot! (en ik vind het ontzettend leuk!)

*** 8 januari 2007 ***

 Met Ruben gaat het harstikke goed! Twee tanden zijn al duidelijk aanwezig en sinds vorige week komt er weer eentje door. Ook kruipt hij als een speer, zit goed en gaat ook staan in de box en aan tafels enzo. Eten gaat ook erg goed. Ruben krijgt nu ’s morgens een fles melk met bambix, tussen de middag een flesje melk en een boterham, om +/- 17u30 warm eten en om 19u00/19u30 weer en fles melk met bambix. Tussendoor fruit en yoghurt. Hij is wel een paar weekjes aan het kwakkelen geweest en moet voor zijn longen Ventolin en Flixotide inhaleren. Daarna een week buikgriep erachteraan, dus dat was ff minder. Nu hoeft hij de Ventolin al niet meer en de flixotide mogen we binnenkort ook afbouwen. Maar, ff heel wat anders; er is een broertje of zusje voor onze Ruben onderweg! Ik ben er echt heel erg blij mee en vooral dat het niet zo lang geduurd heeft; we zouden graag onze kindjes wat snel op elkaar krijgen. Maar daar heb je natuurlijk niks over te zeggen, en wéér was mijn cyclus drama dus ik heb ook geen idee hoe ver ik nu ben. Maar toch weer superdankbaar dat er weer een wondertje in mijn buik groeit!!!

 ** 26 april **

 Wòw, deze keer gaat het echt snel; over een paar daagjes alweer op de helft!!! Het gaat (net als de vorige keer) weer niet al te gemakkelijk; heb alweer de nodige fratsen achter de rug. Vooral mijn gebit is drama. Een paar keer weer een nacht rechtop in bed gezeten van de tandpijn en inmiddels een verstandskies armer en twee zenuwbehandelingen rijker... Ook al een keer flink stress toen ik, omdat ik twijfelde of het wel goed ging met het kindje, een keer extra naar de verloskundige ging en daar het hartje niet te vinden was. Meteen door naar het ziekenhuis gegaan voor een echo en gelukkig bleek daar alles prima in orde. De controle erna was wéér het hartje niet te horen, maar deze keer was ik er gerust op. Na een kwartier (!) zoeken was ons ukje eindelijk hoorbaar. Verder kamp ik op het moment met een lage bloeddruk èn een laag HB, waardoor ik de energie van een vaatdoek heb. Maar, met ons kindje gaat alles helemaal goed, dus we hebben het er maar gewoon voor over! Met Ruben gaat het ook harstikke goed. Lopen achter een stoeltje of wagentje lukt al aardig, dus de grote vrijheid is nabij! Er komen nu ook zo langzamerhand wat meer tanden/kiesjes door; hij had er tot twee weken terug nog maar 4 (maar hij at wel alles hoor!) De ene keer is hij erg eenkennnig en aanhankelijk, de volgend keer kruipt ie zomaar bij iemand op schoot of gaat met iemand mee. Dat wisselt dus enorm. Op het moment slaapt hij tot zo 7:00/7:30 en dan ’s middags weer anderhalf à twee uur. ’s Avonds ligt hij er om 19:00 weer in. Kortom, het gaat erg goed hier!

** 5 juli **

 Alweer (bijna) 30 weken zwanger en het gaat erg goed op het moment! De afgelopen 10 weken nauwelijks klachten gehad! De laatste week kan ik wel goed merken dat het zwaarder begint te worden en mijn rug het te verduren krijgt, maar dat mag je op een gegeven moment verwachten. Kreeg wel de vermaning van mijn man dat ik het nu wel wat rustiger aan moet gaan doen. Nou, dat gaat wel lukken, want ik hoef nog maar nauwelijks te werken en over 4 weekjes begint mijn verlof! Wèl moet er nog een boel gebeuren; Ruben moet nog verhuizen naar een andere (grotere) kamer en die moet eerst nog wat gezelliger gemaakt worden. Ook worden er (deze maand?) nog nieuwe rolluiken aan ons huis gemaakt. We zijn bezig om onze tuin te (laten) bestraten en dat is nu voor eenderde klaar. Als alle bestrating erin ligt moet er nog gras gezaaid worden, struiken e.d. geplant, gaas langs de heg gezet zodat Ruben er niet vandoor kan enz. Maar goed, we hebben ook nog even. De geboortekaartjes zijn besteld en de namen hebben we sinds van de week ook. Spullen voor de kleine gaan we volgende week kopen, want veel dingen hebben we voor Ruben ook nog nodig zoals beddegoed voor het ledikantje enz. Een tweede ledikantje hebben we via Marktplaats gekocht en een dressoir uit de gang is als commode naar boven  verhuisd. Ook hebben we een dubbele wagen (Urban Jungle) aangeschaft, zodat ik nog flexibel ben straks met twee van die kleintjes. Begin nu al wel echt af te tellen, want ben erg nieuwsgierig of ons kindje een meisje of een jongentje is!

**24 september**

Nou, dat had ik nooit  verwacht; ben nu ruim een week overtijd!! Op zich gaat het best goed, dus ik mag niet klagen, maar ben nu wel al erg lang aan het 'wachten'.  Ruben werd een week voor de uitgerekende datum geboren, dus ik dacht dat deze beeb dan  vást niet langer zou blijven zitten, maar dus toch wel....  Over 2 dagen moet ik weer naar de  verloskundige en dan gaan ze inwendig onderzoek doen/strippen. Vrijdag moet ik dan naar de gynaecoloog voor een hartfilmpje en echo van de beeb.  Als alles dan nog in orde is (voldoende vruchtwater enzo) kan ik weer naar huis.  Als het zin lijkt te hebben en na overleg met de gynaecoloog gaat de vk zaterdag thuis de vliezen breken om nog te proberen er een thuisbevalling  van te maken en anders wordt ik maandag ingeleid.  Sinds mijn laatste bezoek aan de vk  vorige week ben ik ervan overtuigd dat dit kindje niet meer spontaan geboren gaat worden en het dus nog tot maandag duurt voor ons brusje geboren gaat worden. Eigenlijk geeft die gedachte me wel rust; denk niet meer constant; "misschien vandaag wel, of vannacht". 

  Alles is inmiddels natuurlijk al helemaal klaar, ook al klungelen we nog steeds wat aan. Een paar dagen geleden hebben we een tweede auto erbij gekocht, zodat ik straks wat wendbaarder ben met twee van die kleintjes. Waarschijnlijk kunnen we 'm een dezer dagen al ophalen en staat ie dus nog vóór de bevalling  voor de deur. Ook krijgen we iemand op bezoek die interesse heeft om onze oppas te worden voor als ik straks weer ga werken. Ik ben benieuwd of het klikt en of we er een beetje een goed gevoel bij hebben.  Tja, en  verder is het eigenlijk maar gewoon afwachten. Het zal in ieder geval niet meer langer dan een week duren!

*** 6 oktober 2007***

Ik had er al absoluut niet meer op gerekend dat de bevalling nog spontaan zou beginnen en ging er dan ook vanuit dat ik op maandag 1 oktober ingeleid zou gaan worden.
Woensdagmorgen om 6:00 was ik wakker en had wat krampen in mijn darmen.
We waren die avond ervoor op visite geweest en daar hadden er 2 buikgriep gehad dus ik dacht; dat heb ik dus lekker ff meegepikt
Om 8:00 zat ik op het toilet en moest ik inderdaad wat kwijt .
Mijn man ging net naar het werk en omdat ik dacht; als ik dit kwijt bent gaat het misschien beter, heb ik niks tegen hem gezegd. Geen moment aan een bevalling gedacht...
Ruben had zijn fles al gehad en lag weer te slapen, dus ik kon ook nog ff weer terug naar bed.
Eenmaal in bed begonnen de krampen weer en zo rond 8:30 merkte ik dat een kramp langzaam begon, sterker werd en weer afzakte.
Mijn man gebeld met de mededeling dat het misschien wel eens begonnen kon zijn en hij eventueel dus niet de hele dag op het werk zou kunnen zijn.
Om 9:30 werd het wat serieuzer en voelde ik met niet meer zo op m'n gemak alleen met Ruben.
Inmiddels had ik hem met een dvd op de ene bank gezet en lag ik op de andere bank wat te puffen.
Dus mijn man gevraagd om toch maar naar huis te komen.
Toen hij thuis was heeft hij Ruben naar de buren gebracht en is hij de boel een beetje gaan checken; ziekenhuistas voor indien nodig en nog meer.
Ik ben gaan strijken; er lag nog een boel strijkwas dat ik die avond wilde gaan doen.
De verloskundige gebeld dat de controle-afspraak niet door kon gaan en dus de bevalling was begonnen.
Om 11:45 belde de vk terug om te vragen hoe het ging en of ze langs zou komen. Dat leek ons nog helemaal niet nodig; de weeën waren nog niet erg heftig.
Toen ik bij Ruben al 7 uur zulke weeën had gehad bleek ik pas 1 cm ontsluiting te hebben.
De vk wou toch langskomen en na onderzoek bleek ik al 6 cm ontsluiting te hebben!We waren helemaal verbaasd!!
Maar bij inwendig onderzoek bleek ook dat het kindje veel te hoog lag en zei de vk dat ze dit niet thuis wilde doen.
Dus de boel gepakt en om 13:00 waren we in het ziekenhuis.
Daar kwam de gyne erbij en die deed ook inwendig onderzoek. (jéééémig, wat deed dat zeer!!!!)
Gelijk brak hij ook de vliezen om de ontsluiting te laten vorderen zodat daardoor het kindje misschien wat meer ging zakken.
Nou, toen begon de ellende... volgens mij mag ik dat een weeënstorm noemen ofzo... sjonge!
Kreeg amper meer rust tussen de weeën en mijn rug deed zo ontzettend zeer! Mijn hele lijf trilde enorm.
Ook moest ik ontzettend overgeven; kotste mezelf helemaal onder.
De vk was er nog en ik hoorde haar overleggen met de verpleegkundige dat ik dit niet lang meer vol zou houden en ze vroegen me of ik een ruggeprik wilde (epiduraal dus)
Ik was eerst verbaasd; ik, een ruggeprik? waarom?
Ze wilden een infuus geven waardoor de weeën nog heftiger zouden worden omdat de onsluiting niet vorderde, maar zonder ruggeprik was dat niet haalbaar, omdat ik er nu al bijna in bleef.
Dus ingestemd met een ruggeprik.
Vervolgens moest ik daar nog wel een half uur op wachten, omdat er geen anasthesist beschikbaar was. Dat half uur duurde echt enorm lang, ik vloog echt bijna tegen het plafond. Mijn man vond het ook niet echt leuk meer en zelfs de vk stond er wat sip bij, zei mijn man achteraf.
De ruggeprik was een verademing; voelde nog wel wat van de weeën, maar meer van die begin-wee-tjes. Hoe lang dat precies geduurd heeft weet ik niet, maar om ongeveer 15:45 begonnen de persweeën.
Door de ruggeprik voelde ik die niet als persdrang, maar door erg pijn in mijn rechterbeen en bil. Had dus eerst niet door dat het persweeën waren, daar kwam de verpleging achter.
Dus als ik pijn in mijn been kreeg moest ik persen... rare gewaarwording!
Na een kwartiertje persen zei de gyne dat hij de vacuüm erbij ging pakken, want ons beebje had het al een tijdje niet makkelijk en zijn hartslag viel zelfs 2 keer helemaal weg.
Dus wilde hij een paar weeën proberen met vacuüm en anders zou het een keizersnee worden.
Ik dacht; als het niet anders is... maar ik zal er in ieder geval alles aan gedaan hebben om het zelf te doen.
Ik kreeg nog een knip en toen moest het gebeuren!
Dus ik heb enorm, ENORM geperst en twee weeën later werd Ferran geboren.
De gyne zei dat hij amper mee had geholpen met de vacuüm, dus had ik toch nog het gevoel het een beetje zelf gedaan te hebben.
Met Ferran ging het erg goed, kreeg een 9 en een 10 voor de apgar.
En met mijzelf ging het eigenlijk ook goed. Wel erg beduusd van zo'n korte, heftige bevalling; ik was tenslotte pas 3 uurtjes in het ziekenhuis!
In verband met zijn forse gewicht moesten Ferran en ik nog een nachtje blijven zodat ze zijn suiker in de gaten konden houden.
De volgende dag om 14:00 mochten we naar huis, gelukkig.