Ik noem me Nina, ik ben ondertussen 31 jaar oud. Ik ben in mei 2002 getrouwd, en op dat moment ook gestopt met de pil.

April 2005

Ik ben sinds begin januari 2005 in behandeling in Leuven. Maar mijn verhaal begint al veel eerder. Nu dus 3 jaar geleden ben ik met de pil gestopt. Na een dik jaar ’zo’ proberen zonder resultaat ben ik naar de gyneacoloog gegaan;gevolg: een aantal onderzoeken (echo, bloed trekken spermastaaltje van mijn man,...)die gelukkig allemaal positief waren dus we besloten om nog wat verder op de gewone manier te proberen. Vorig jaar rond deze tijd besloten we dat we verder gingen. We zijn toen begonnen met kunstmatige inseminatie, de eerste poging draaide op niets uit. Bij de tweede poging zag de gyneacologe iets wat niet pluis was: een ciste op mijn rechtereierstok. Na enkele maanden afwachten (die zou eventueel vanzelf kunnen verdwijnen) besloten ze me te opereren. Tijdens de operatie bleek dat het om endometriose ging. Dit zat helemaal rond de rechtereierstok waardoor ze deze voor een groot stuk hebben moeten weghalen. Ze hadden het grootste deel van de endometriose kunnen verwijderen maar niet alles dus er was nabehandeling nodig. Vervolgens heb ik 6 maanden Zoladex-spuiten gekregen. Begin januari ben ik dan in Leuven terechtgekomen voor een tweede operatie aan de endometriose. Deze was goed gelukt, volgens prof Koninckx zou alles weg zijn. De endo had echter de urether (=buisje van de nier naar de blaas) afgekneld. Tijdens de operatie hebben ze dit moeten herstellen waardoor ik rechts een stent kreeg. Na enkele weken mocht de stent eruit en ik was blij dat we eindelijk konden verder gaan met onze kinderwens. Helaas.... na onderzoek van de nieren en de urinewegen bleek dat er littekenweefsel gekomen was, zowel op de rechtse als op de linkse urether. Daardoor was er gevaar voor een nierblokkage want de nieren konden niet goed meer ’aflopen’. Dus terug een operatie; nieuwe stents, deze keer links én rechts. Na het verwijderen van deze stents, nog een aantal onderzoeken en evenveel consultaties is gebleken dat mijn rechternier zo goed als niet meer functioneert. De urether aan de linkerkant is ook niet helemaal zoals het moet zijn ,maar dit is niet in die mate ernstig dat er een operatie nodig is. En nog belangrijker, voor mij allesinds, is dat dit geen belemmering vormt voor een eventuele zwangerschap. De meningen over mijn kansen op een natuurlijke zwangerschap zijn verdeeld. Zelf schat ik mijn kans eerder klein in en ik ben het wachten beu dus hebben we besloten verdere stappen te ondernemen. We hebben ondertussen alle voorbereidende onderzoeken doorlopen. Begin juni zouden alle resultaten van alle onderzoekn er zijn er dan hebben terug een afspraak op fertiliteit. Waarschijnlijk gaat het ivf worden voor ons; gezien de zware endometriose en het feit dat ik nog maar één goede eierstok heb. En ondertussen blijven we ’proberen’ en hoop ik toch nog op een wonder!! Zo, dat is mijn verhaal, voorlopig altans...

Juni 2005

En nu dus het vervolg....We zijn op gesprek geweest bij de fertiliteitsconsulente in Leuven. Het is niet allemaal positief maar ik ben toch content. We beginnen in augustus met de behandeling voor ivf. Het slechtere nieuws is dat ze vermoeden dat ik terug een kleine endometrioseciste heb. Maar daar zijn ze alleen zeker van als ze terug een kijkoperatie doen. Ene eileider is ook verbreed en daar zit waarschijnlijk wat vocht in, dit zou een belemmering kunnen zijn voor de innesteling van het eitje. Maar omdat de kijkoperatie pas eind november zou kunnen doorgaan doen dus nu eerst 2 ivf pogingen. Als die allebei niet gelukt zijn dan word ik eind november terug geopereerd. Dan gaan ze kijken of het inderdaad terug endo is en zo ja, halen ze het weg en dan halen ze ook de verbrede eileider weg. Dan zijn de 2 dingen wat eventueel een belemmering vormen weg en dan verhogen onze kansen weer. En in januari zouden we dan opnieuw een ivf poging kunnen doen. Maar op dit moment denk ik daar nog niet aan, eerst de eerste pogingen afwachten en dan zullen we daarna wel zien hé, dat zijn zorgen voor later... Nu ben ik content dat we concrete stappen gaan zetten. Ik vind het allemaal best spannend... En nu kan ik weer gaan aftellen hé, tot begin augustus deze keer...

Augustus 2005

Ik ben begonnen met mijn eerste IVF poging. Na de pillen, de puffers en de spuitjes, ben ik echter moeten stoppen; ik had maar 1 follikel gemaakt, uiteraard te weinig voor IVF. Ook is jammer genoeg duidelijk geworden dat de ciste alweer gegroeid is en ze zijn ook vrij zeker dat het terug endometriose is. Om toch niet alles verloren te laten gaan hebben we ipv de IVF dan maar een IUI poging gedaan... Het resultaat daarvan is nog even afwachten... ...en dat resultaat was dus negatief... In oktober zou ik een volgende poging mogen beginnen.

Oktober 2005

Ik ben terug bezig met een IVF-poging, hopelijk een ’echte’ poging deze keer. En liever nog met een positief resultaat natuurlijk!! Zo niet, dan gaat de operatie door op 21 november... Het is een ’echte’ poging geworden. Ze hebben 7 eitjes kunnen prikken. Daarvan waren er 5 bevrucht. Er is er eentje teruggeplaatst op 31 oktober, helaas zonder resultaat... Dus volgende week zondag binnen voor de operatie

November 2005:

De operatie: Volgens dr Meuleman was het een complete ravage in mijn buik. Zij heeft mij de hele operatie in geuren en kleuren verteld, maar dat ga ik hier niet nadoen! De conclusie was allesinds dat ze mijn rechtereierstok (op een klein stukje na) en eileider hebben weg gehaald; dat was een kluwen van cistes,endometriose, littekenweefsel, onstekingen,... De linkereileider hebben ze ook weg gehaald, dat was die hydrosalpinx. Aan de linkereierstok hebben ze niks gedaan. Die zit niet helemaal hoe het moet, nl vastgegroeid aan de baarmoederwand, maar dat was op zich geen nadeel voor een zwangerschap volgens haar, dus hebben ze die gewoon met rust gelaten. Ze hebben ook nog eens naar mijn baarmoeder gekeken, en dat was gelukkig positiever nieuws... Mijn baarmoeder is een ’plaatje’ zoals ze zegt, heel goed in orde dus. Allé, is er dus ook eens iets goed aan mij... Mijn kansen op een natuurlijke zwangerschap zijn nu dus wel gereduceerd tot 0,0%. In eerste instantie viel me dat niet zo zwaar, ik was toch al wat van ivf uitgegaan. Maar hoe langer ik er over nadenk, hoe erger ik het vind. De hoop op een ’wondertje’ is nu helemaal afgenomen hé... Het moment dat ik geen behandeling doe, kan ik gewoon niet zwanger zijn, en dat vind ik toch wel heel erg jammer. Maarja, het is nu zo, dus... De bedoeling is dat ik in januari met een volgende poging begin. Hopelijk brengt 2006 meer geluk voor mij!

Januari 2006

Ik ben met een nieuwe poging begonnen... Deze keer is alles vrij vlot verlopen. Bij de PU was de oogst 5 eicellen. Hiervan waren er uiteindelijk jammer genoeg maar 2 bevrucht. Op 30 januari hebben ze beide bevruchte eicellen terug geplaatst. Alles verliep perfect... Na 11 lange dagen wachten kwam dan eindelijk het verlossende telefoontje van Leuven: Ik ben zwanger!! Kan het nog niet goed geloven maar blijdschap alom natuurlijk!

Op 9 oktober 2006 is ons dochtertje Daria geboren! 48cm en 2,680kg.

Oktober 2007-

Ons dochtertje is één jaar ondertussen en het begint toch te kriebelen voor nog zo'n schatje... Na een gesprek in Leuven mogen we al gauw terug starten met een IVF poging.

De eerste poging wordt stopgezet owv de slechte reacie, ik heb maar twee goede eicellen wat ze te weinig vinden voor een PU.

De maand erop beginnen we opnieuw. Ook deze keer een zwak resultaat maar toch besluiten we om door te doen. De PU levert 3 follikels op; waarvan twee goede eicellen, en uiteindelijk maar ééntje bevrucht.... De moed zinkt me al een beetje in mijn schoenen, maar goed, dus een terugplaatsing van die ene. Lange wachtweken verder waarin ik niks voel, geen buikpijn, geen 'zwanger'-gevoel. Twee dagen voor ik een bloedtest mag laten doen verlies ik een beetje bloed dus voor mij was het uitgemaakt, ik ben niet zwanger... De vreugde was dan ook groot toen ik toch een positieve bloedtest bleek te hebben!! Dat was op 26 november. We zijn dus terug zwanger!!

Juli 2008 

Op 14 juli ben ik bevallen van een tweede dochtertje! Ze kreeg de naam Gioia. Ze was twee weekjes te vroeg, woog 2,340kg en was 46cm.