Om het mezelf makkelijk te maken zal ik alle details gewoon effe hier neerpennen hé. Zondagavond kreeg ik opnieuw weeën. Maar omdat ik ook vrijdag en zaterdag al weeën had gehad die weer verdwenen, wist ik toch niet zeker of dit nu echt het begin was of weer een gruwelijke grap van moeder natuur! Maar de weeën werden erg regelmatig om de 3-5 minuten en het bleef al meer dan een uur aanhouden en dus besloten we toch maar naar het ziekenhuis te vertrekken. Om 23.00 kwamen we daar aan en werd ik aan de monitor gelegd. De weeën kwamen duidelijk in beeld, helaas nog maar een goeie vingertop opening... Maar eigenlijk ging het toch nog redelijk vlot met de opening, ik kreeg snel meer opening. Om de weeën op te vangen ging ik nog onder de douche, zalig... Vanaf een uur of 5.00 begon de ellende ik zat op 8 cm opening, had ongelofelijke persdrang waar ik uiteraard nog niet aan mocht toegeven en het leek helemaal vast te zitten. Ik heb meer dan 1.5 uur op de 8 cm gezeten! Om de weeën op te vangen ging ik nog in bad en daar braken ook mijn vliezen. Ik begon me toen echt ellendig te voelen. Ik was doodmoe en had veel pijn. Ik wilde echter bevallen zonder epidurale maar begon toen toch te twijfelen. In principe heeft epidurale geen zin meer als je al zoveel opening hebt. Meestal ben je dan bevallen voor de epidurale werkt. We spraken af met de vroedvrouw dat we nog een kwartiertje zouden afwachten en gelukkig ik had toen eindelijk 9 cm. Tijd om uit het bad te komen. En helaas wisseling van dienst. Het was ondertussen al 7.00 ’s ochtends. Iets na 7.30 had ik eindelijk volledige ontsluiting en mocht ik beginnen persen. Dat was echt een supergrote opluchting. Binnen het uur zou ik mijn kleintje vasthouden!! Ik vond de pijn van het persen ook helemaal niet erg in vergelijking met de ontsluitingsweeën... Helaas moest ik wel ingeknipt worden, maar na een uurtje persen werd ons wondertje geboren. Ik was meteen stapelverliefd op mijn kleine jongen. Het is een prachting ventje...