december 2007

hallo,

ik ben een trotse 26 jarige mama van een engeltje.
het is nu zo'n 6maand geleden dat mijn wereld instorte en nu vind ik het tijd om mijn verhaal aan anderen te vertellen.

Op 10 november 2006 wisten we het met zekerheid. We kregen ons eerste kindje.
wie had dat gedacht vanf de eerste ronde al onmiddellijk zwanger.

Op 28 november gingen we voor de eerste keer naar de gyné. En ja, het was nu echt realiteit er groeide een klein wonder in mijn buik. ik zou bevallen rond 21 juli 2007.

We waren dolgelukkig maar toch wilden we nog even wachten om het grote nieuws te vertellen want  je Tante moest bevallen rond 19 november 2007 en wilden hun geluk niet verstoren.

Op 11 november werd je nichtje geboren, een pracht van een meisje. 

Begin december vertelden we het grote nieuws, iedereen was dolgelukkig.

Voor onze Valentijn kregen we te horen dat we een dochtertje kregen. Dolgelukkig waren we, maar we hadden wel een klein probleempje. Hoe zou je gaan heten????
Na heel lang zoeken vonden we je naam ANOU kort en krachtig, net zoals we wilden.

Ik bleef maar last hebben van misselijkheid, overgeven, geen eetlust,… en de kilootjes vlogen er af. (zo’n goeie 6kilo)

Na 5 maanden afzien begon het eindelijk te verbeteren en kon ik optimaal genieten, maar dat duurde niet lang want op 6 maand constateerden ze zwangerschapsuiker. Alles viel goed mee enkel moest ik heel goed opletten met wat ik allemaal in mijn mond  stopte.

Mijn zwangerschap liep ten einde, ik was mooi rond en gezond.
Op 8 juli zou de dokter op vakantie gaan, dus nog even bij hem op controle en een monitor. Alles bleek dik in orde en je zou geboren worden op 24 juli 2007 (dokter  zou het dan inleiden indien je er zelf nog niet uit was gekomen), want je zat nog veel te hoog en ik had nog geen ontsluiting.

Al de hele week had ik last van een drukkend gevoel onderaan. Ik dacht het zijn de laatste loodjes, ik zal misschien al wat ontsluiting hebben.

De nacht van dinsdag 10/07 op woensdag 11/07 sliep ik onrustig met een vervelend gevoel in mijn buik (je kon maar niet stilliggen in mijn buik).

‘s Morgens was het eindelijk rustig in mijn buik , maar het bleef rustig tijdens de dag en avond.
 Ik kreeg je maar niet in beweging, zelfs een bad hielp niet. Het leek mij niet normaal, dus ik belde woensdagnacht naar de materniteit. Ik moest mij geen zorgen maken en mocht voor alle zekerheid eens langsgaan voor een controlemonitor.”

ze vonden maar geen hartslag en de gynaecoloog van wacht werd opgebeld.
ook zij vond geen hartslag en deed heel zenuwachtig
ik begon ongerust te worden, terwijl de vroedvrouwen en papa me naar de gynaecologieafdeling brachten vroeg ik wat er aan de hand was.
de vroedvrouw vertelde met tranen in haar ogen dat het heel goed kon zijn dat ons kindje gestorven was.

En ja, wat we nooit hadden verwacht gebeurde: onze kleine poppemie was gestorven in mijn buik.

toen stond de wereld eventjes stil...

Ik was volledig van streek en belde mijn ouders en broer. ook mijn man belde zijn ouders.

 Ik kon het niet geloven: dit kon niet waar zijn. Waarom wij? Waarom ik? Waarom mijn kindje net nu ik er al zoveel van was gaan houden?
Het was niet te geloven… Na een volledig perfecte zwangerschap kreeg ik te horen dat mijn kindje niet meer leefde…  

En dan val je met je beide voeten op de grond. En nu? Wat nu?
  
Dan was er de vraag: hoe ga ik bevallen? Ik vroeg bijna onmiddellijk om een  keizersnee.

Maar volgens de dokter was dit geen goed idee en nu geef ik hem gelijk.

Ik werd naar de materniteit gebracht  en onze ouders en broer kwamen midden in de nacht nog op bezoek om afscheid te nemen van mijn dikke buik.
gelukkig mocht mijn man bij me blijven slapen.
hij heeft trouwens 7dagen bij me gebleven op materniteit, hij was er voor me en dat was een enorme steun.

De nacht ging heel traagjes voorbij  en s’morgens om 8 uur 30 werd alles ingeleid met 2 pilletjes en een epidurale.

Ik mocht nu in geen geval meer uit bed tot jij zou geboren worden. Hoelang dat nog zou duren kon men niet voorspellen. Afwachten was alles wat we konden doen. Naarmate de dag vordere brak de dokter mijn vliezen.
Rond 17 uur kreeg ik plots hevige pijn, de dokter werd er opnieuw bijgeroepen.
ik had nog maar 1 cm opening maar hevige pijn. De anestisist werd er opnieuw bijgehaald en ik kreeg een spuit.

Vanaf dat moment is alles in een roes verlopen.Plots kreeg ik hevige weeën en rond 20uur 30 mocht ik eindelijk naar de verloskamer. Ik was echt kapot en moe, maar het zou niet meer lang gaan duren.
Om 21uur 37 werd je stilletjes geboren. Je was zo’n grote mooie, poppemie. 3kilo en 52centimeter.

ik denk nog vaak terug aan de bevalling en ik zou deze voor geen goud willen gemist hebben.

De oma's en opa's en mijn broer kwamen ’s avonds nog eens kijken. Het verdriet was groot.

zo'n pracht van een baby, maar waarom mocht ze niet bij ons blijven.

De volgende dag is ANOU nog tot ’s middags bij ons op de kamer gebleven en toen hebben we afscheid van je genomen.

ze hebben haar toen meegenomen voor autopsie, want wij wilden graag weten wat nu eigenlijk de oorzaak was van al deze ellende.

De volgende dagen verliepen allemaal in een roes, er moest heel wat geregeld worden: kaartjes,het kistje, het dienstje in de kapel,… gelukkig kregen we heel veel steun van de familie en vrienden.

Op 18 juli 2007 was er een kort dienstje in de kapel van het ziekenhuis. Om 13uur 45  kwamen ze ons halen om eventjes alleen bij Anoutje te zijn in de kapel.
om 14uur was iedereen op de kamer en gingen we opnieuw naar de kapel om afscheid  te nemen.
er was heel veel verdriet, maar we moesten verder zonder jou.

daarna ging Anou mee met de begrafenisondernemer mee en gingen papa en mama ALLEEN naar huis.

Op 19 juli 2007 (de dag dat ik uitgerekend was) om 10uur 45 werd je gecremeerd.

de dag na de crematie zijn we de as gaan halen en nu staat onze poppemie bij ons thuis. daar hoort ze ook. (foto staat op profiel)
En als iemand het moeilijk heeft dan gaan we gewoon even tot bij haar urneke om eens uit te huilen of om eens te praten. (raar, maar wat heb ik al steun gehad aan haar urneke)

21juli werd ik opnieuw in de spoed opgenomen, ze dachten aan appendix maar na vele onderzoeken en scans bleek ik nog veel resten van de bevalling te hebben, dus hebben ze snel onder volledige verdoving  een spoedcurrutage gedaan.

na 2 dagen mocht ik opnieuw naar huis.

Iedereen leefde met ons mee. We kregen steun vanuit alle hoeken. Mensen spraken ons moed in, boden hulp aan, stuurden kaartjes. Het betekende veel voor ons.

de oorzaak van  de dood van ons dochtertje is nog steeds een vraagteken, ze hebben enkel kunnen waarnemen dat ze een kortstondig zuurstofgebrek heeft gehad maar de oorzaak daarvan is onbekend, anders was onze baby kerngezond.

we moeten verder met ons leven, met Anou voor altijd in ons hart.

Lieve kleine poppemie we missen je.

mijn strijd voor een volgend wonder:

november-december 2007: ronde 1-2
cyclus van 28dagen

tante brengt het nieuws dat ze opnieuw zwanger is, wat had ik graag in haar plaats geweest (en dat weet ze ook)
hopelijk duurt het bij ons ook niet meer te lang.

januari 2008: ronde 3
cyclus van 28dagen

Op 21 januari gaan we eens op controle bij de gyné. (12-13 dag van de cyclus zo kan hij zien of alles in orde is met eitje, baarmoeder,....)

gyné - onderzoek was heel goed, maar wat blijkt nu dat ik mijn eisprong later heb dan de 14de dag maar rond de 17de.

februari 2008: ronde 4
cyclus van 32dagen

na 4dagen overtijd dan toch ongesteld geworden.
gestart met ovulatietestjes (CLEARBLUE)

maart 2008: ronde 5
cyclus alweer met 2dagen verlengd (34dagen)

deze maand heb ik de grootste terugslag gekregen na de dood van ons dochtertje?

na lang aarzelen toch opnieuw eens op raadpleging geweest bij mijn homeopaath en heb iets gekregen om rustiger te worden.

gestart met ovulatietestjes van sensitest (gekocht via internet omdat die veel goedkoper zijn dan die clearblue)

voor alle zekerheid toch even getest op dag 21van cyclus en ..... 2vette streepjes dus eisprong moest nog komen, de dag erna was 2de streep veel lichter.

april 2008: ronde 6
cyclus van 34dagen

ik voel me heel goed in mijn vel, ik kan opnieuw wat genieten. (pilletjes van homéo missen hun doel niet)


mei 2008: ronde 7
CYCLUS VAN 42 DAGEN!!!!!!

dag 30: 2vette strepen op ovulatietest.
hoe komt dat nu???
ik dacht dat ik mijn eisprong al had gehad (steeds 2streepjes op ovutest)

op aanraden van gyné bloedproef -> negatief

na 42dagen eindelijk ongesteld en ik was mentaal volledig uitgeblust.

opnieuw op consultatie bij psychologe, want mentaal lukte het even niet meeer.

juni 2008:
cyclus van 31dagen

op aanraden van homeopaath en gyné.
GEEN OVUTESTJES MEER VOOR ONS (deze brengen veel te veel stress met zich mee)

pilletjes gekregen van homeopaath om cyclus in orde te brengen, hopelijk lukt het????? 9juni zullen we het zien.

9juni: raar maar waar, EEN CYCLUS VAN 31 DAGEN, eindelijk eens goed nieuws na 6maand

25juni: daar zijn ze al de maandstonden en wat ben ik blij!!!!
eindelijk na een goeie 6maand een NORMALE CYCLUS VAN 31DAGEN

juli 2008: ronde 9
cyclus van 33dagen (hopelijk worden de cyclussen niet langer!!!!!)

10juli: follikelmeting, alles zag er goed uit. eisprong voorzien op ons engeltje haar 1ste verjaardag (12/7)
gestart met temperatuurmethode, eens kijken wat dit geeft.

augustus 2008: ronde 10
cyclus van 39dagen (daar gaan we weer???)

geen follikelmeting gehad deze maand even genoten van een welverdiende vakantie.
maar jammergenoeg heeft dit niet veel goeds gedaan aan mijn cyclus. (39dagen, opnieuw terug naar af)

gestopt met temperaturen,ook dit maakt mijn cyclus volledig in de war (die stress toch)

tante is bevallen van een flinke zoon.
wat doet dit me raar, samen beginnen voor een 2de kindje en zij heeft haar volgende wondertje al in haar armen,.. en ik,......, het enig wat ik heb is de herrinering van mijn zwangerschap en bevalling van mijn kleine engeltje en de emotionele ups en downs na de bevalling.

CLOMID?? volgens gyné best niet aan beginnen omdat ik teveel kans heb op meerling zwangerschap en dat is in mijn situatie echt niet aan te raden.

september 2008: ronde 11
cylcus van 32dagen (alles is opnieuw in orde)

18september: bezoek aan gyné en alles loopt weer volgens plan

20 september: betrekkingonderzoek (onderzoek naar goede zaadcellen) en joepiiii, alles is dik in orde.
we moeten dus gewoon de moed erin houden en verder oefenen.

oktober 2008: ronde 12
cylcus van 31dagen

20 oktober:dag 16:follikelmeting

november 2008: ronde 13

21november: dag 17: follikelmeting was niet echt duidelijk, ik had 2onrijpe follikels

2november: dag 20: follikelmeting2: geen goed nieuws gekregen, gyné denkt dat de oorzaak van het niet zwanger worden te vinden is bij PCO.