Tot onze grote verbazing en verwondering verwachtten we er 2 en de echo's dateren van 26 maart 2008

sindsdien zijn onze twee helaas te vroeg geboren en gegaan. Het volledige verhaal staat op het forum en ik kopieer het hier omdat ik geen moed heb om het nog eens te typen. Later herschrijf ik het misschien wel.

19 weken hebben we mogen genieten van onze tweeling. Twee weken geleden is het allemaal begonnen. Dinsdag 3 juni, af en toe heb ik zo'n gespannen gevoel in mijn onderbuik, dat telkens na een poosje overgaat. Ik maak me geen zorgen, dat zijn vast weer de spieren die uitrekken. Het doet geen pijn, ik heb geen bloedverlies of zo dus kan het niets belangrijks zijn. Woensdag ochtend heb ik heel veel witverlies. s'middags bel ik naar de gyn, gewoon om mij gerust te stellen. Meteen even langs bij hem. Weeën en 2 cm ontsluiting... Ik dacht dat weeën veel pijn deden, dat heel je baarmoeder ervan opspant, ...
Ik wordt meteen doorverstuurd naar Jette, mijn gyn hoopt dat het nog niet te laat is. In Jette aangekomen zijn ze heel pessimistisch, ik heb nog steeds weeën en teveel opening, zo'n 2,5 à 3 cm, nog een cm meer en de babytjes kunnen erdoor. Ze vrezen een infectie maar dat blijkt niet het geval. Ik moet alleszins daar blijven.

Donderdag rond 5 u 'smorgens stoppen de contracties, ik krijg weer een beetje hoop. 's namiddags een structurele echo, samengevat komt het erop neer dat we twee kerngezonde zoontjes hebben, die echter geen schijn van kans maken. De vruchtzak van de onderste baby is namelijk al een heel stuk in de vagina, en soms schopt hij er met zijn beentje in. Dat voel ik, het maakt me bang. Het kan dagen of weken duren maar ofwel wordt het een infectie, ofwel breken de vliezen, ofwel herbeginnen de contracties, ofwel heb ik meer opening. Er is eigenlijk geen hoop, want ze moeten er nog minstens 7 weken blijven om een kleine overlevingskans te hebben. Wij beslissen te hopen op het onmogelijke, omdat wachten op een miskraam ons er geestelijk onderdoor zou brengen. We blijven wel realistisch.

's nachts breken de vliezen van het onderste kindje en komen de weeën weer op gang, mijn man kan gelukkig onmiddelijk komen. De gyn beslissen te proberen het bovenste kindje te laten zitten, want hij ligt dwars en heel hoog, en mijn contracties zijn heel laag.

Na de geboorte van Jean, 19 weken zwangerschap, 24cm en 250 gr, stoppen mijn weeën en sluit mijn baarmoederhals zich. Jean wordt op mij gelegd en leeft nog een kwartiertje. Zo klein en zo mooi, hij slaapt precies. Later zullen we foto's krijgen en voetafdrukjes maar ons verdriet is zo groot. Wij rouwen en hopen terzelvertijd. Je kindje verliezen en toch nog zwanger zijn, ontzettend vreemd is dat...
De eerste week is de kritieke week krijgen we te horen, en hoop is er eigenlijk haast niet. De grootste bezorgdheid is dat ik een infectie krijg, en dan kunnen ze niets doen, dat is veel te gevaarlijk voor mij... En gezien de placenta van Jean met de andere placenta vergroeid is of er te dicht bij ligt konden ze die niet laten komen en zit die nog in mijn baarmoeder en is het gevaar op infectie dus reëel. Ik word dan ook preventief volgepompt met antibiotica en elke dag wordt bloed getrokken.

Vrijdag, zaterdag, zondag, maandag gaan voorbij. Alles blijft stabiel, geen koorts, geen infecties... Dinsdag wel weer een onderzoek omdat ik bloed blijf verliezen. Blijkt dat de navelstreng van Jean weer heel laag ligt en ze moeten dat dus allemaal weer bijknippen enz...

Woensdag heb ik weer een beetje bloedverlies, mijn temperatuur is ook iets hoger dan normaal maar zolang het geen koorts is, zijn er geen redenen tot bezorgdheid. Ik voel het ander kindje ook schoppen ongeveer waar Jean eerst schopte en als ze naar het hartje zoeken dan is het duidelijk dat hij nu ook laag ligt, wat normaal is bij een eenling.
's middags weer een echo, het is nu al zover gekomen dat ik bang ben voor echo's. Baby'tje twee ligt in stuit, maar er is duidelijk geen opening. s'namiddags ben ik bang, er is zoveel gebeurd, ik hoop dat alles goed komt, en mijn darmen doen zo raar, als het al mijn darmen zijn want alles is weer zo verschoven daarbinnen dat ik niet meer weet wat wat is.

's avonds verergerd het bloedverlies en heb ik het gevoel dat die contracties weer komen. Ik bel mijn man meteen, en als een beetje later de weeën echt opzetten, wordt ik naar een onderzoekskamer gebracht. Mijn baarmoederhals staat weer open en het is weer richting verloskamer. Van 22u 's avonds tot 5 u 'smorgens heb ik om de 5 min weeën. Ik ben doodop, van de pijn, van verdriet, van vermoeidheid en er is sinds 22u niets veranderd. Ze geven me een injectie tegen de pijn waardoor de weeën stoppen of ik ze niet meer voel en ik kan gelukkig wat slapen. Om 9 u 's morgens komt de gyn, de baby is al een stuk onderweg en er is niets meer te doen. Uiteindelijk wordt dan op die donderdag 12 juni Samuel geboren, een mooi kindje van 23,5 cm, 290gr en 20 weken zwangerschap. Samuel blijft nog een halfuurtje bij ons en gaat dan ook heen.

Sinds vrijdag 13 juni ben ik weer thuis, ik hield het niet meer vol in het ziekenhuis, de nachten zonder mijn man waren te bang en ik mocht toch vertrekken gezien geen infecties, geen koorts, geen niks. Ik voel me vreselijk leeg en verdrietig en een geluk dat ons geloof ons helpt want nu weten we tenminste dat ze hierboven over ons waken en dat we ze ooit weerzien maar het gemis is groot. Twee maal bevallen en toch geen baby in mijn armen, mijn hart kan dat maar moeilijk aan.

En liefst nooit geen tweelingen meer zegt de gyn, of we riskeren hetzelfde scenario. Dat zal nog wat worden als we weer aan de clomid moeten om zwanger te worden.

Voilà, sorry voor schrijffouten maar ik herlees het niet, het schrijven zelf was al zwaar. Als ik nu een kindje zie, ben ik dankbaar dat dat mag leven en ik wens niemand, maar dan ook niemand onze lijdensweg toe.



Ondertussen hebben we nog net op tijd, dankzij informatie gekregen van grietje op het forum onze twee zoontjes kunnen aangeven. Vorige dinsdag werden ze hier in het kerkhof vlakbij begraven na een engelenmis met enkel de grootouders. Jean en Samuel, we zullen jullie nooit vergeten. We missen jullie heel erg.

Voor mij is er ook nog een complicatie waardoor ik van donderdag 19 juni tot maandag 23 juni plat in het ziekenhuis heb moeten liggen, nl trombose in mijn beide benen. Mijn grootste angst was de begrafenis niet te kunnen meemaken maar gelukkig mocht ik naar huis. Door die trombose zit ik een aantal maand aan fraxodi/bloedverdunners vast en mogen we niet voor 4 maand proberen zwanger te worden. Ik hoop enkel dat kindjes krijgen dan niet zo lang zal duren als met Jean en Samuel, en vooral dat de afloop beter zal zijn.