Hallo allemaal

Mijn naam is Samantha, 25 jaar uit harlingen friesland.. holland dus.. heb dit verhaal op mijn hyves geschreven.. en maar even gekopieerd en geplakt.. :D

Iedereen is druk aan het bloggen dus kan niet meer achter blijven het verhaal wat ik hier vertel is meer en puur om het van me af te schrijven/typen en niet om medelijden op te wekken..

zwanger zijn pff voor iedereen die net ontdekt dat ze zwanger zijn moet het heerlijk zijn.. lekker op dat roze wolkje lekker zwijmelen bij de gedachte dat je over 9 maanden jou kindje vast houd.

Ook ik had die gedachte in februari 2006 toen ik voor het eerst ontdekte dat ik zwanger was, het was niet gepland en ik was aan de pil maar het heeft toch zo moeten zijn. Oh wat schrok ik van die streepjes op de test heb geloof ik wel 6 huistesten gehaald en 1 bij de dokter.. just to be sure zeg maar Goed toen kwam het overleg want eigenlijk kwam het op een heel verkeerd moment. Na lang overleg met mn toen nog vriend (nu mijn man) hadden we besloten om het te houden oooh wat waren we blij eigenlijk toch wel.. jeetje.. over 9 maanden een kindje van ons samen geweldig.. we konden over niks anders meer praten.. omdat ik aan de pil was en gewoon ongesteld was wist ik niet hoe lang ik zwanger was.. hoe kwam ik erachter dan? mijn ongesteldheid was gewoon anders dan anders en ik voelde me ook anders dan anders.. op de een of andere manier wist ik het gewoon. Maar goed.. 2 dagen nadat we ontdekt hadden dat ik zwanger was begon ik te bloeden, met gevolg dat ik in paniek was, maar het kon natuurlijk alles wezen en moest niet van het ergste uitgaan.. maar ik wist het al het was niet goed. maar toch nog hoop dat het misschien innestelingsbloed of weet ik veel wat was.. 2 weken in een hel geleefd het bloeden werd erger maar geen buikpijn, ze konden bij de dokter het ziekenhuis en gyneacoloog nog niet zeggen of het een miskraam was, ik moest 2 weken wachten want het was nog te klein om te zien. weer 2 weken in onzekerheid, je word moedeloos en de moed zakt je in je schoenen. je bent ten einde raad en weet niet waar je het zoeken moet Ik durfde uiteindelijk niks meer te doen, in de hoop dat het dan nog goed zou gaan.. de 2e week dat ik ontdekte dat ik zwanger was, was mijn man niet thuis die werkte op de vrachtwagen gelukkig in nederland op dat moment.. ik was alleen thuis en kreeg ontzettende buikkrampen en echt heel veel pijn in mn buik, totdat ik wat voelde, dus ik rende naar de wc om te kijken wat het was, en dat was dus het begin van het einde het was een bloedstolsel, en toen ik op de wc ging zitten was het net of hadden ze de kraan opengezet.. het stroomde eruit.. ik in paniek mn man bellen maar die kon niet zo snel deze kant op komen, heb toen mn ouders op gebeld met de mededeling dat het mis was, mijn ouders hebben me direct opgehaald en dokterswacht gebeld waar ik nog terecht kon.. ik daarheen stomme eendebek in je muts en die wisten nog niet zeker of het een miskraam was ik moest de volgende dag terug komen op het spreekuur van de gyneacoloog.. zo gezegt zo gedaan, ik terug en weer geen zekerheid moest de volgende dag maar weer terug komen.. ondertussen verloor ik nog steeds stolsels, vrijdag 17 maart ik weer terug naar de gyneacoloog en toen werd er geconcludeert dat het toch een miskraam was en omdat ik op vakantie ging werd ik dezelfde dag gecurriteerd!! Het is ook zo fijn in het ziekenhuis, de afdeling waar je moet wachten om gecurriteerd te worden is dezelfde afdeling waar de vrouwen leggen te bevallen, dus als je de lift uitstapt kom je een gelukkig gezinnetje tegen, zwangere vrouwen het eerste wat ze doen is naar je buik kijken of je zwanger bent..en jij komt daar om je leeg te laten zuigen. Het is gebeurd, je komt het ziekenhuis uit en daar sta je dan.. met lege handen en een lege buik..
na 6 weken moest ik terug komen voor nacontrole en daaruit bleek dat ik zo'n 11 weken zwanger was geweest
Omdat ik diezelfde avond van de curritage naar utrecht ben gegaan, om vervolgens een dag later met schoonfamilie naar turkije te gaan heb ik niet veel kans gehad om het te verwerken.. heb er die week ook weinig aan gedacht. Maar eenmaal thuis begon de ellende.. De simpele dingen werder voor mij moeilijk.. ik bedoel de een die het meemaakt die heeft zoiets van ja.. helaas en die zet zich er zo overheen, de ander ervaart het als iets traumatiserend, wat voor mij dus het geval was.. hoe kon dit? wat had ik fout gedaan? mijn lichaam heeft gefaald.. IK een miskraam dat kon toch helemaal niet, hoe dan ook vanaf het moment dat je weet dat je zwanger bent, ben je er al helemaal mee bezig, naam, in gedachten ben je de kinderkamer aan het inrichten, in gedachten loop jij al met je kindje in je armen om het trots aan de buitenwereld te laten zien. Mijn diepste wens was in vervulling gegaan en daar werd van de 1 op andere dag een abrupt einde aangemaakt!! En dan krijg je de goed bedoelde adviezen.. het is niet goed geweest.. ach het was nog maar zo klein het was nog geen kindje.. BULLSHIT!! hoe klein hoe vormloos ook.. jij voelt het in je lichaam in je buik, voor jou is het een kindje, JOUW kindje.. nu snap ik dat het goed bedoeld is.. natuurlijk.. maar op dat moment wil je gewoon getroost worden en dat wil je dus niet horen. Goed na die week turkije kwam ik thuis, en ging voor de eerste keer hier de stad weer in en dan begint het.. je komt allemaal mensen tegen.. hoi hoe is het met jou.. ja goed en met jou.. nou ik ben zwanger!! oh heerlijk ben er zo blij mee.. en dan zeg je oh, gefeliciteerd.. je draait je om en gaat naar huis om daar lekker een potje te zitten janken.. had het daar erg moeilijk mee.. ook mijn man.. hij begreep me niet wat ik heel frustrerend vond.. want ja hoe kon ik uitleggen dat ik ons kindje gevoelt had en hij niet.. wat mijn lichaam meegemaakt had, hoe psychische impact dit alles voor mij gehad had.. pff wat.. hij had het maar te snappen.. is erg moeilijk voor ons geweest om er uberhaupt over te praten. Maar we zijn blijven praten en op een gegeven moment kon ik het voormezelf goed uitleggen waardoor hij het meer snapte..

2007 november

oh oh.. mn ongesteldheid blijft uit jippieeeeeeee testen ik ben zwangerrrrr.. aan de ene kant was ik enorm blij maar aan de andere kant durfde ik niet echt blij te zijn beetje dubbelgevoel.. want had van de eerste keer geleerd dat die roze wolk zo onder je poten vandaan getrokken kan worden .. maar ik had nu zowat alle kwaaltjes die er te krijgen zijn.. oef ik weet het wel snel zeg.. ik was 5 weken toen ik het ontdekte, week 6 begon de ellende weer, begon weer bloed te verliezen en de moed zakte me weer in mn schoenen.. en weer het zelfde verhaal tja kan van alles wezen.. hoeft niet perse een miskraam te zijn... oh wat voelde ik mij ronduit gezegt kut!! genieten van mn zwangerschap? forget it! niemand kon me helpen, ik kon pas met 8 weken een echo laten doen om te kijken of het goed was.. en dat was op 4 december.. ik naar de echo behoorlijk gespannen, en we kijken op de monitor en daar lag ons kindje het was echt prachtig om te zien.. maar het was niet zeker of er een harte klopte, het leek alsof er heel flauwtjes iets klopte maar niet met zekerheid te zeggen.. ook was het geen 8 weken maar 6 weken volgens hun terwijl ik zeker wist dat het 8 en halve week was!! maar goed dat terzijde ik moest dan over 2 weken weer terug komen als het hartje dan nog niet klopte was het inderdaad waar ik voor vreesde.. 5 december pakjes avond nou geweldig!! de ellende begon ik had weer een miskraam.. verloor allemaal stolsels enz enz.. en heb het vruchtje gezien weer een behoorlijke domper maar toch maar over 2 weken die echo laten doen, je hebt immers toch nog hoop dat zullen die hormonen wel zijn, je voelt je nog zwanger terwijl je het niet meer bent.. je moet nog ontzwangeren.. op de echo was dan ook niks meer te zien behalve een heel klein stukje weefsel wat er nog uitmoest maar dat zou met een ongesteldheid goed moeten komen.. yeah right!! niet dus.. meneer weefsel bleef mooi zitten heb in totaal 8 weken gebloed!! en ben dan ook 11 januari weer gecurriteerd.. vrij vlot ook alweer ongesteld geworden na 3 weken dus dat is weer positief dan..

Nu zijn we weer aan het "klussen" en hopelijk is 3x scheepsrecht.. maar of ik er in het begin nog van kan genieten.. wat denk je zelf? ik denk het niet.. je moet maar.. maar vind het doodeng maar ik wil het wel heel graag.. ik hoop dat ik het pas ontdek met een week of 10 zodat ik gelijk voor een echo kan en gelijk weet waar ik aan toe ben.. en het lullige is.. iedereen om je heen is ineens zwanger hebben een kindje of zijn er mee bezig.. heel mooi voor die mensen natuurlijk maar soms ben ik weleens jaloers als het bij hun allemaal goed gaat.. Begrijp me niet verkeerd hoor, ik ben echt oprecht blij voor die mensen, en fantastisch dat het goed gaat want wens het niemand toe..maar goed denk dat iedereen dat wel heeft die een miskraam heeft gehad.. of meerdere.. of de mensen bij wie het gewoon niet wil lukken..Ik kon me overigens wel laten testen of er bij mij of mn man iets fout zat.. maar we hebben gekozen om het gewoon nog 1x af te wachten kan altijd die medische molen nog instappen..

pff heel verhaal.. maar ik ben het kwijt.. en mocht het allemaal goed gaan hou ik jullie op de hoogte.. mocht het weer mis gaan.. horen jullie het na de tijd misschien..

Liefs Samantha

Ik ben Zwanger!!!

jaaaaaaaaaaahoeeeeeeeeeeeeee

pff spannende tijd achter de rug hoor.. nagel bijten, zenuwen, misselijkheid, moe zijn enz enz enz.. en ja ik ben zwanger!!! valt eigenlijk niet meer om heen te kijken groeit goed hier.. de gewone broeken kan ik niet meer aan ik ben donderdag 13 weken zwanger en alles is goed, de eerste echo had ik met 7 weken, met lood in de schoenen naar de gyneacoloog, want ja die hoop had ik al opgegeven dus met totaal geen verwachtingen er heen gegaan, en tot onze verbazing klopte het hartje ooooooh wat was ik blij!! wat waren we blij!! eindelijk een teken van leven!! kon de traantjes uiteindelijk niet bedwingen maar toen begon het pas de zenuwen.. nu had ik het hartje gezien, straks is het alsnog mis??? dus met 9 weken weer een echo gehad en toen klopte het hartje nog steeds je zag echt een mini mensje wat bewoog!!! leuk man die armpjes en beentjes heen en weer zien te spartelen!! Gelukkig heb ik met 7 weken mijn allerliefste opa nog kunnen vertellen dat ik zwanger was en dat alles goed ging deze keer.. oh wat was hij trots en blij!! misschien word het wel een kleine dirk zei hij Geweldig!! hij was er zo blij mee!! en ik ook ben blij dat hij in de wetenschap is heen gegaan!! en weet zeker dat hij als engel over mij en mn a.s kindje waakt!! had mn moeder ook gevraagd of ie op ons wou passen en dat zou hij doen!!

nu vandaag ben ik bij silvia geweest verloskundige.. ze zei het word moeilijk om het hartje nu al te horen.. nou wat moeilijk!! het was overduidelijk en gelijk een hartslag!! dus alles is nog goed in het buikje en voelde nu de behoefte om het dan toch bekend te maken voor zover de mensen het nog niet wisten of niet gehoord hadden.. harlingen is maar klein tenslotte!!

Ik hou jullie op de hoogte

liefs de trotse a.s. mama en papa Samantha en Michel en ??????