hallo allemaal,

dit is het profiel van mama (Kelly) en mijzelf (Rune). Als je wat meer over ons te weten wil komen, moet je zeker verder lezen.

Mama en papa zijn al samen sinds de zomer van 2001. Ze zijn getrouwd op 14 oktober 2006 en zijn heel gelukkig samen. Van mij kwam er pas sprake in december 2006. Ik werd met dwang uit mijn studio gezet op 23 augustus 2007, MIJN GEBOORTEDAG!!! Mijn mama beschrijft hieronder even de bevalling en de dagen er rond:

Op 21 augustus moest ik naar de laatste controle komen bij mijn gyneacoloog. Omdat ik last had van het zuur en van dikke voeten (ik leek wel Fiona van Shrek) heb ik geklaagd en gezaagd bij haar om mijn bevalling op gang te helpen. 23 augustus mocht ik naar het ziekenhuis komen om te bevallen. Iets waar ik tot de dag van vandaag nog altijd spijt van heb. Achteraf bekeken had ik even moeten doorbijten en was mijn water van zelf wel gebroken maar ja.

Mijn man en ik hadden besloten om het tegen niemand te zeggen. Toch kon ik mijn mond niet houden en heb ik het tegen mijn moeder verteld. Ze belde me de avond voor ik binnen moest komen om me succes te wensen en een hart onder mijn riem te steken. Toen ik iets later in bed lag werd om de 10 minuten mijn buik hard en ik voelde me niet zo goed maar niks zette door. Ik viel in slaap en 's morgens werd ik weer wakker zonder enige verandering. Dit was de dag, de dag van mijn bevalling, de dag dat ik mijn zoon in mijn armen kon nemen, de dag waar ik zo naar uitkeek!!!

Om half acht meldde ik me aan in het ziekenhuis. Ik werd direct naar de verloskamer begeleid. Mijn laatste zwangere foto werd getrokken en ik mocht op het bed gaan liggen. Ik kreeg weeenopwekkers en ik wou direct een epidurale verdoving want ik kan (denk ik) niet veel pijn verdragen. Toch werd er voordien 2 keer tevergeefs geprobeerd mijn water te breken. Toen dit niet lukte kreeg ik mijn verdoving en werd nog eens geprobeerd mijn water te breken. Gelukt!. De eerste 5 cm ontsluiting heb ik maar amper gevoeld. Ik bedacht me nog: " is dit nu bevallen, ik voel helemaal niks. Dat was ook niet de bedoeling. Ik wil kunnen  mee praten over ' hoe het is om te bevallen ' " Maar toen begon het! Ik kreeg koorts en er werd me verteld dat onze zoon direct na de geboorte naar de couveuse moest omdat ook hij koorts had. Ik had hem ook een bacterie gegeven tijdens de zwangerschap waar hij antibiotica voor moest krijgen.  Ik voelde me echt vervelend, ik werd ziek en braakte een keer. Ik moest sindsdien recht komen zitten zodat onze jongen nog wat kon zakken. Ineens ging het snel en had ik 10 cm opening. Mijn gyneacoloog werd gebeld en ik mocht beginnen persen. Na 40 minuten was mijn gyneacoloog aanwezig en 5 minuten later werd onze zoon geboren. Ineens moest alles heel snel gaan. Rune had zijn rechter sleutelbeen gebroken omdat hij zo'n kloeke baby was. Hij woog 3,920 kg en was 54 cm groot. Hij werd enkele tellen op mijn buik gelegd omdat de gyneacoloog de navelstreng moest doorknippen. Eigenlijk had ik graag gehad dat mijn man dat deed maar dat werd niet gevragen. Ik moest nog 1 keer persen om de moederkoek te verwijderen en ondertussen werd Rune verzorgd en ze brachten hem naar de couveuse. Mijn man ging mee en daar lag ik dan alleen. Ik was blij dat mijn zoon geboren was maar ik had verdriet. Mijn zoon werd me afgenomen en ik had hem nog niet goed kunnen bekijken. Ik had het me zo anders voorgesteld. Ik had gehoopt hem lang op mijn buik te mogen houden en vingertjes en teentjes te kunnen tellen.

Mijn man kwam even terug om me gerust te stellen. Alles ging goed met Rune. Zijn koorts was al aan het dalen. Ineens kreeg ik het gevoel dat ik in mijn bed plaste. Ik keek onder de lakens en alles hing onder het bloed. Mijn man belde de vroedvrouw maar het duurde even voor er iemand kwam. Er was nog een andere vrouw aan het bevallen. Toen er uiteindelijk iemand kwam heeft ze me onderzocht. Ik was ondertussen goed misselijk geworden en was héél moe. Ik had het gedacht steeds flauw te vallen. Er bleek een wonde te zijn in mijn baarmoeder. Deze was ontstaan door de moederkoek die er in vast hing. Uiteindelijk is deze vanzelf gestopt. Ik weet dat ik mijn man bij zijn kraag nam en riep: ik heb bloed nodig, NU!!!

Het was kantje boordje maar uiteindelijk had ik toch geen extra bloed nodig. Ik heb nadien mijn moeder gebeld en gezegd dat Rune geboren was. Ze hoorde dat het niet goed met me ging en was helemaal over haar toeren. 2 uur na de bevalling was de vroedvrouw me pas komen wassen, toen was die andere mevrouw ook bevallen. Vroeger was er geen tijd zei ze. Na het wassen mocht ik naar de kamer en werd Rune bij ons gebracht. Ondertussen waren we weer een uur verder. Eindelijk werd mijn zoon op mijn buik gelegd en waren we rustig met zijn drietjes. Het enige wat ik kon zien was zijn rug maar ik was tevreden. Ik mocht Rune borstvoeding geven maar er kwamen maar enkele druppeltjes uit. Even later werd hij weer meegenomen naar de couveuse. 's nachts moest ik opstaan om melk af te kolven. Weer enkele druppeltjes. De verpleegster kon de melk geven en de volgende dag werd hij op mijn kamer gereden. Eindelijk kon ik mijn zoon echt zien. Wat een wondermooi kindje. 

Toen ik weer borstvoeding mocht geven lukte het niet. Rune begreep niet wat de bedoeling was en de vroedvrouw zei botweg dat Rune geen moedergevoel bij me had omdat hij niet lang genoeg op mijn buik had gelegen vlak na zijn geboorte. Een klap in mijn gezicht. Ik voelde me sowieso al niet goed door het hele gebeuren en dan hoorde ik zoiets. 

Een paar dagen later gaf ik voldoende melk en kreeg Rune een betere band met mij. Uiteindelijk heb ik hem een maand borstvoeding gegeven. Ik ben eigenlijk uit eigen belang gestopt omdat mijn melkproductie te sterk werd. Ik liep de hele tijd met natte truien en Rune dronk en uur aan een stuk door. Nadien weende hij nog. Met kunstvoeding ging alles veel beter maar ik zou de volgende keer absoluut terug borstvoeding geven. Het schept zo'n grote band met je kind, dat is met niks beschrijven. Een geweldige ervaring!   

Dit was dus het verhaal van mijn mama. Ik werd geboren om 18.05u en liep hierbij een rechter sleutelbeenbreuk op. Dit geneesde snel. Sindsdien ben ik een gezond bazeke en ben ik ontpopt tot een echte deugniet. Mijn mama is zwanger geweest dus ben ik de grote broer geworden.  Mama en papa vertellen me wel eens dat mijn zusje een sterretje is geworden, een engeltje dat dicht bij mijn voke is.  Mijn mama zal dit verhaal ook eens proberen neer te pennen.

Mijn man en ik wisten nog voor ik de eerste keer zwanger was, dat we 50% kan hebben op een kind met neurofibromathose (nf 1). Nf 1 is een genetische afwijking dat voor een kindje kan zorgen met een zware handicap. Er werd ons voorgesteld om aan prenatale genetische diagnostiek (pgd) te doen. omdat de wachtlijst zo lang was hebben we geweigerd en via natuurlijke weg aan kinderen begonnen. Vanaf de eerste pilvrije maand was ik zwanger. Na een vlokkentest kon uitgesloten worden dat Rune nf 1 had. vanaf die moment konden we gaan genieten. Rune werd geboren. Het was ons de eerste keer goed gelukt, waarom zouden we nu minder geluk hebben. we hebben het er dus een tweede keer op gewaagd. 9 maanden na de geboorte van Rune was ik weer vanaf de eerste pilvrije maand zwanger. Weer de vlokkentest afwachten en ik moest zeggen dat ik vanaf het begin het gevoel had dat het fout zat.

de vlokkentest gaf inderdaad geen goed resultaat. Ons tweede wonder heeft nf 1. We hebben niet meteen een beslissing genomen maar er werd ons letterlijk voorgesteld om de zwangerschap te beeindigen. We zijn verschillende keren op gesprek geweest bij de professor, de gyneacoloog en verschillende huisdokters. Allemaal stelde ze hetzelfde voor. Geef dit kind niet de kans op een ongezond leven.

De beslissing was moelijk maar we hebben doorgebeten. We willen ons kind geen leven geven vol verdriet, pijn, angst en onzekerheid. Ons kindje is in liefde gekomen en zal in liefde gaan.

2 september 2008, op 16 weken zwangerschap werd ik verwacht in het ziekenhuis om de bevalling in te leiden en de zwangerschap te beeindigen. Tabletjes werden vaginaal opgestoken en er werd een epidurale verdoving geprikt. De weeen begonnen en diezelfde weeen zouden er voor zorgen dat de hartslag van ons Prutske zou stoppen. De eerste tabletjes waren echt héél moeilijk. ik vroeg me constant af of we hier wel goed aan deden en ik was me er heel goed bewust van dat we ons Prutske hiemee doden. Rond de middag heb ik ons Prutske voor het laatst gevoeld. Daarna kreeg ik echt een heel akelig gevoel. Ik voelde letterlijk aan dat het vanaf dan gedaan was. Ons kindje was dood. Hoe graag we haar ook hadden, het heeft niet mogen zijn. Ons kindje met pijn, dat wilden we niet. Dat konden we haar niet aandoen.  

Tussen 19 uur 19.05uur werd ze geboren. Ik voelde er echt niks van. ze schoof er zachtjes uit. De moederkoek moest operatief verwijderd worden. Ik had veel bloed verloren. Op de o.k. vroeg een verpleegster me of we een jongen of een meisje hadden gekocht en of alles goed was verlopen. Het was een verpleegster die duidelijk niet wist wat er aan de hand was.

Ik wist niet wat het was. een jongen of een meisje. de vepleegsters konden het me ook niet zeggen. Een dag later werd het ons duidelijk. Ze was een meisje. Vanaf die moment werd ons Prutske Eline genoemd.

De dag na de bevalling hebben we haar ook voor het eerste gezien en mogen vastnemen. Ze werd ons gebracht op een washandje. Ze was 16 cm klein en woog 90 gram. Ze was heel klein, maar voor ons een groot wonder. Een engeltje met alles erop en eraan. Ze leek sprekend op haar papa. als 2 druppels water. ik had nooit gedacht dat ons kindje al zo mooi in detail was afgewerkt.

Maandag, 8 september hebben we afscheid genomen van Eline. Ze werd begraven op de foutusweide. We hadden de beslissing genomen om dit onder ons drieen te doen, Eline, mijn man en ik. De begeleiding van het ziekenhuis kwam aan met het kistje van Eline. Mijn man heeft het kistje overgenomen en zelf naar haar laatste rustplaats gedragen. Vervolgens legde hij haar in het grafje. We hebben samen uitgehuild en hadden samen éénzelfde gedachte: Lieve meid, je bent niet alleen, voke zal op jou passen! Het was een heel emotioneel moment. In afwachting van het steentje dat we op haar graf leggen, hebben we haar een engelenbeeldje gegeven. 

want een engeltje,.... dat is ze zeker!!!