Mijn verhaal begint 5 jaar terug. Het moet november 2002 zijn geweest dat we besloten om aan kindjes te beginnen, ik was net 31 geworden. Na een paar maanden gestopt te zijn met de pil, had ik nog steeds m’n regels niet. Dus een afspraak gemaakt bij de gyn. Nu bleek ik een vruchtbaarheidsprobleem te hebben, PCO genaamd. Ik kan niet op natuurlijke wijze een eisprong hebben. De gyn heeft dan allerlei hormoontjes en andere medicatie voorgeschreven opdat mijn cyclus op gang zou komen. En dit gebeurde. We zijn ondertussen al zomer 2002. Vanaf nu moet ik elke maand op controle bij de gyn, en nu schrijft hij ook Pregnyl voor (een spuitje voor de eisprong) en weten we exact wanneer we moeten klussen. Dit gaat zo’n 2 jaar voort, al eens gesproken over IVF maar niet echt op ingegaan. Ik heb nog een bijkomend probleem en dat is dat het baarmoederslijmvlies niet dik genoeg is van z’n eigen om een goede innesteling te hebben, dus ook hiervoor medicatie, maar deze houden je regels tegen dus elke maand verplicht testen. En zo op een dag in februari 2004 een testje en ... ik was zwanger!!!! Euforisch dat we waren, al direct naar alles gaan kijken voor een kamertje, baby-spulltejes, .... Het kon niet meer stuk. Tot een paar weekjes later ik een hevige bloeding kreeg. De dag erna naar de gyn gebeld om langs te komen en ja hoor .... een miskraam! Maar toch een lichtpuntje, ik kon zwanger worden. De hele mallemolen van spuitjes, en hormonen weer opgestart en zo weer verder, elke maand weer ontgoocheled worden. Nieuwe testen uitproberen via het internet. Sommige gaven natuurlijk een vals positieve uitslag en zo verder.... Tot september 2005, we stonden op het punt om naar Amerika (Florida) te vertrekken, dat ik ontdekte dat ik terug zwanger was! Ja hoor, de eerste echo vlak voor onze afreis zag er goed uit en wij op reis! Het was fantastisch. Ik mocht wel geen enkele attractie mee doen, ha nee ... ik ben zwanger! En het ging goed. Tot op een dag in januari 2006, een zondag, ik was bijna 24 weken zwanger. Ik stond op om naar het toilet te gaan dat er plots een plas water van tussen mijn benen liep. Nee! Dit kan niet, dit MOET urine zijn!!! Nog niet echt gepanikeerd en die maandag naar de gyn, waar de prognose ons bij donderslag overviel. Geen vruchtwater meer en het kindje had een groeiachterstand van 3 weken. Het kon dit niet overleven. Ik moest dan woensdag 11/01/2006 opgenomen worden zodat de bevalling kon ingeleid worden. Woesndagochtend zijn we naar het AZ gegaan en om 9u begonnen ze met de "inleiding". Het kon wel lang duren, bereid je maar voor, kreeg ik steeds te horen. Maar het was nog maar 11u en ik kon het niet meer houden van de pijn, wat is dat toch, ik dacht steeds dat het mijn darmen waren. Dit kunnen geen weeën zijn, volgens de verpleegsters, dus maar een lichte pijnstiller. Dit heb ik volgehouden tot 16u30 en dan kon ik echt niet meer. En ja hoor, ik had al volledige ontsluiting! Ons kindje kwam eraan. We waren al de hele dag begeleid geweest door een sociaal verpleegkundige want ons kindje zou dood worden geboren. Zo een klein baby’tje kan de weeën niet overleven.
Wij dus naar de verloskamer, en om 17u22 werd onze prachtige dochter Kyra geboren. Ze was helemaal volmaakt en leek sterk op de mama. Ze was zo mooi, en zo klein. Hoe kan het zijn dat je zo iets prachtigs moet afgeven? Ik had haar die ochtend nog gevoeld!!!! We hadden zelf ons fototoestel mee en we mochten haar mee nemen naar de kamer. Daar hebben we haar dan uitgebreid gefotografeerd, en bij ons gehad. Ook de dag erna mochten we haar nog even bij ons hebben, om dan definitief afscheid te nemen. Dit was bijzinder zwaar. Het gevoel je kindje te moeten afgeven en je weet dat je het nooit meer zal zien, verschrikkelijk ....
Kyra zou annoniem gecremeerd worden in het ziekenhuis. Zelf konden we dat op dat moment niet aan en leek ons dat de beste beslissing. Het ziekenhuis zou zelf ook foto’s nemen en deze ons toesturen. Ze gingen ook een autopsie op haar uitvoeren.
De weken gingen voorbij en die foto’s kwamen maar niet, we kregen ook nooit een deftig antwoord tot op een dag we naar hen zijn toegestapt en dan hebben we ze mee gekregen. Het was net of we hadden het nog niet moeilijk genoeg .... Nu staat er een mooie foto van haar op kast in de woonkamer. Nooit zal ik haar vergeten, ze is en blijft onze dochter....
We hebben onmiddellijk beslist om er terug voor te gaan, want dit was echt wel heel uitzonderlijk! Het was een microbe Ureaplasma Urealyticum genaamd, en dat komt niet veel voor. Dus hiervoor wij beide aan de antibiotica.
In maart zijn we dan nog met ons 2’tjes op vakantie vertrokken om alles achter ons te laten en wat te verwerken. En ook deze maand was mijn cyclus weer ok. Dus we gingen er weer voor! In juni ook een weekje er tussen uit, en hier verdorie een vals positieve test! Verdorie Ikke, jij met je stomme testen ook! En zo weer elke maand verder tot 21/10/2006. Toch een positief streepje? Nee, dat geloof ik niet, ik naar de huisdokter voor een bloedafname. Hij beloofde me de dag zelf nog de uitslag. En hij belde om 23u om te zeggen dat ik zwanger was! Niet te geloven! Echt!! Fantastisch! En nu gaan we er helemaal voor hè, nu kan het niet meer mis gaan, toch????
Het gaat goed, ondertussen heel stresserende momenten meegemaakt op ’t werk, ook thuis (een inbraak), ... maar alles blijft goed gaan. Tot ik weer een 24 weken ben en op controle ga. Hmmm, er is een groeiachterstand en heel weinig vruchtwater! Dit kan toch niet? Dat was toch heel uitzondelrijk? Ja, ja maar dit ook. Hoe? Hoe is het mogelijk dat iemand 2x te horen krijgt dat het heel uitzonderlijk is??? Nu zou de placenta niet goed werken. En dus krijgt ons kindje geen voeding. Gevolg, Ikke 3 weken op rust thuis. Nu zijn we alweer wat verder, ik ben een dikke 26 weken en nog steeds thuis, maar ons prutske is nog maar 22 weken volgens de groei. Bij de laatste controle was ons prutske iets gegroeid en was er wat meer vruchtwater te zien. Dit is het enige positieve, en daar trek ik me aan op. Alhoewel de gyn ons zei dat de kans op een slachte afloop nog steeds veel groter is dan de kans op een goede afloop .... Maar toch blijf ik hopen, ik ben nog steeds zwanger, ik voel ons prutske nog steeds en ik praat veel tegen hem. Hij is zo welkom!
Kyra zou er een broertje bij krijgen ... hopelijk ....
Maar dan ging het mis. Ik was 29 weken ver en ik moest opnieuw op controle, alles was tot dan toe relatief OK, ons prutske groeide traagjes mee. Maar bij deze controle stond onze wereld stil, het hartje klopte niet meer goed en de groeiachterstand was opgelopen tot 6 weken! Hij was nauwelijks gegroeid de laatste 2 weekjes, onze kleine schat ... Maar toch gaven we de moed nog niet op en keken we uit naar de volgende controle een weekje later. Dinsdag 24/04/2007 mijn man had een dagje verlof, en we werden langzaam wakker. Nog wat plagen en wat lachen in bed en dan opstaan. Mij op het gemak gewassen en mijn benen gedaan want deze avond naar de gyn! Voor ik mijn haar ga wassen toch maar eerst ontbijten, mijn venteke heeft pistolets gaan halen! Tijdens het ontbijt begon ik wat pijn te krijgen in mijn rechterlies ... oei da’s raar, wat is dat nu? Oeps, dat komt en gaat ... och zullen mijn darmen wel zijn. Mij toch wat in de zetel leggen. Het is ondertussen 10u30. OK het gaat wat over, ik ga mijn haar wassen, maar toen begon het echt pijn te doen, maar toch volhouden en mijn haar wassen en drogen (en nu moet je weten dat ik heel lang haar heb, dus dat duurt wel even!). Maar mijn haar moest gewassen zijn, ondertussen toch al aan de zak begonnen ook, want wij moeten weg! Naar het AZ! Snel, zo goed en kwaad ik nog kon stappen de auto in en op weg naar Jette. Onderweg heel veel pijn, om de 2 minuten kwamen de weeën op, en plots voelde ik hem ook al "zakken"! Bij Spoed aangekomen moeten ze u eerst nog inschrijven ook, ook al heb je nog zo veel pijn, je moet daar zitten wachten. Dan zegt er nog een verplger doodleuk: "Gaat het mevrouw? Nee, zeker?"
Uiteindelijk dan toch naar het verloskwartier waar een verpleegster me op de tafel hielp. Ze wou nog wat harttonen beluisteren, maar ik riep dat hij zou komen. Ze heeft even gevoeld en ja hoor, zij ook in paniek er moest snel iemand komen want bij de volgende wee zou hij geboren worden. En inderdaad, om 12u18 is dan ons prachtig zoontje Taro levenloos geboren. Volgens de dokters was hij al een paar daagjes dood in de buik waardoor er spontaan weeën zijn opgetreden. Zij konden dat zien omdat hij wat opgeblazen was, en omdat zijn velletje niet zo mooi was. Ja, dat was wel zo, en toch was hij een prachtige baby, net zoals zijn zusje Kyra ....
Zo onverwacht .... Het is enorm snel gegaan, want volgens de badge die ze aanmaken op Spoed, was ik daar om 11u59 en Taro is geboren om 12u18. Het had niet veel later moeten zijn .......
Taro is trouwens Japans en betekent: eerste zoon
Omdat ik nu 30 weken ver was, moet Taro wel aangegeven worden aan de gemeente en moet hij begraven worden. Wij hebben gekozen voor een crematie omdat we zijn as mogen mee nemen naar huis. Bij Kyra was dat niet en ik heb er heel veel spijt van dat ik niet iets tastbaars van haar heb. Van Taro kan dit dus wel. Hij wordt woensdag 02/05/2007 gecremeerd om 10u30. We laten dan ook het liedje van Kyra (Anouk "One Word") draaien, voor hen beiden ....
Ik zal ze missen onze kindjes ... ja, ik voel me, opnieuw, heel erg leeg ....
Ik ben een mama, een mama zonder kindjes ....
Wij dus naar de verloskamer, en om 17u22 werd onze prachtige dochter Kyra geboren. Ze was helemaal volmaakt en leek sterk op de mama. Ze was zo mooi, en zo klein. Hoe kan het zijn dat je zo iets prachtigs moet afgeven? Ik had haar die ochtend nog gevoeld!!!! We hadden zelf ons fototoestel mee en we mochten haar mee nemen naar de kamer. Daar hebben we haar dan uitgebreid gefotografeerd, en bij ons gehad. Ook de dag erna mochten we haar nog even bij ons hebben, om dan definitief afscheid te nemen. Dit was bijzinder zwaar. Het gevoel je kindje te moeten afgeven en je weet dat je het nooit meer zal zien, verschrikkelijk ....
Kyra zou annoniem gecremeerd worden in het ziekenhuis. Zelf konden we dat op dat moment niet aan en leek ons dat de beste beslissing. Het ziekenhuis zou zelf ook foto’s nemen en deze ons toesturen. Ze gingen ook een autopsie op haar uitvoeren.
De weken gingen voorbij en die foto’s kwamen maar niet, we kregen ook nooit een deftig antwoord tot op een dag we naar hen zijn toegestapt en dan hebben we ze mee gekregen. Het was net of we hadden het nog niet moeilijk genoeg .... Nu staat er een mooie foto van haar op kast in de woonkamer. Nooit zal ik haar vergeten, ze is en blijft onze dochter....
We hebben onmiddellijk beslist om er terug voor te gaan, want dit was echt wel heel uitzonderlijk! Het was een microbe Ureaplasma Urealyticum genaamd, en dat komt niet veel voor. Dus hiervoor wij beide aan de antibiotica.
In maart zijn we dan nog met ons 2’tjes op vakantie vertrokken om alles achter ons te laten en wat te verwerken. En ook deze maand was mijn cyclus weer ok. Dus we gingen er weer voor! In juni ook een weekje er tussen uit, en hier verdorie een vals positieve test! Verdorie Ikke, jij met je stomme testen ook! En zo weer elke maand verder tot 21/10/2006. Toch een positief streepje? Nee, dat geloof ik niet, ik naar de huisdokter voor een bloedafname. Hij beloofde me de dag zelf nog de uitslag. En hij belde om 23u om te zeggen dat ik zwanger was! Niet te geloven! Echt!! Fantastisch! En nu gaan we er helemaal voor hè, nu kan het niet meer mis gaan, toch????
Het gaat goed, ondertussen heel stresserende momenten meegemaakt op ’t werk, ook thuis (een inbraak), ... maar alles blijft goed gaan. Tot ik weer een 24 weken ben en op controle ga. Hmmm, er is een groeiachterstand en heel weinig vruchtwater! Dit kan toch niet? Dat was toch heel uitzondelrijk? Ja, ja maar dit ook. Hoe? Hoe is het mogelijk dat iemand 2x te horen krijgt dat het heel uitzonderlijk is??? Nu zou de placenta niet goed werken. En dus krijgt ons kindje geen voeding. Gevolg, Ikke 3 weken op rust thuis. Nu zijn we alweer wat verder, ik ben een dikke 26 weken en nog steeds thuis, maar ons prutske is nog maar 22 weken volgens de groei. Bij de laatste controle was ons prutske iets gegroeid en was er wat meer vruchtwater te zien. Dit is het enige positieve, en daar trek ik me aan op. Alhoewel de gyn ons zei dat de kans op een slachte afloop nog steeds veel groter is dan de kans op een goede afloop .... Maar toch blijf ik hopen, ik ben nog steeds zwanger, ik voel ons prutske nog steeds en ik praat veel tegen hem. Hij is zo welkom!
Kyra zou er een broertje bij krijgen ... hopelijk ....
Maar dan ging het mis. Ik was 29 weken ver en ik moest opnieuw op controle, alles was tot dan toe relatief OK, ons prutske groeide traagjes mee. Maar bij deze controle stond onze wereld stil, het hartje klopte niet meer goed en de groeiachterstand was opgelopen tot 6 weken! Hij was nauwelijks gegroeid de laatste 2 weekjes, onze kleine schat ... Maar toch gaven we de moed nog niet op en keken we uit naar de volgende controle een weekje later. Dinsdag 24/04/2007 mijn man had een dagje verlof, en we werden langzaam wakker. Nog wat plagen en wat lachen in bed en dan opstaan. Mij op het gemak gewassen en mijn benen gedaan want deze avond naar de gyn! Voor ik mijn haar ga wassen toch maar eerst ontbijten, mijn venteke heeft pistolets gaan halen! Tijdens het ontbijt begon ik wat pijn te krijgen in mijn rechterlies ... oei da’s raar, wat is dat nu? Oeps, dat komt en gaat ... och zullen mijn darmen wel zijn. Mij toch wat in de zetel leggen. Het is ondertussen 10u30. OK het gaat wat over, ik ga mijn haar wassen, maar toen begon het echt pijn te doen, maar toch volhouden en mijn haar wassen en drogen (en nu moet je weten dat ik heel lang haar heb, dus dat duurt wel even!). Maar mijn haar moest gewassen zijn, ondertussen toch al aan de zak begonnen ook, want wij moeten weg! Naar het AZ! Snel, zo goed en kwaad ik nog kon stappen de auto in en op weg naar Jette. Onderweg heel veel pijn, om de 2 minuten kwamen de weeën op, en plots voelde ik hem ook al "zakken"! Bij Spoed aangekomen moeten ze u eerst nog inschrijven ook, ook al heb je nog zo veel pijn, je moet daar zitten wachten. Dan zegt er nog een verplger doodleuk: "Gaat het mevrouw? Nee, zeker?"
Uiteindelijk dan toch naar het verloskwartier waar een verpleegster me op de tafel hielp. Ze wou nog wat harttonen beluisteren, maar ik riep dat hij zou komen. Ze heeft even gevoeld en ja hoor, zij ook in paniek er moest snel iemand komen want bij de volgende wee zou hij geboren worden. En inderdaad, om 12u18 is dan ons prachtig zoontje Taro levenloos geboren. Volgens de dokters was hij al een paar daagjes dood in de buik waardoor er spontaan weeën zijn opgetreden. Zij konden dat zien omdat hij wat opgeblazen was, en omdat zijn velletje niet zo mooi was. Ja, dat was wel zo, en toch was hij een prachtige baby, net zoals zijn zusje Kyra ....
Zo onverwacht .... Het is enorm snel gegaan, want volgens de badge die ze aanmaken op Spoed, was ik daar om 11u59 en Taro is geboren om 12u18. Het had niet veel later moeten zijn .......
Taro is trouwens Japans en betekent: eerste zoon
Omdat ik nu 30 weken ver was, moet Taro wel aangegeven worden aan de gemeente en moet hij begraven worden. Wij hebben gekozen voor een crematie omdat we zijn as mogen mee nemen naar huis. Bij Kyra was dat niet en ik heb er heel veel spijt van dat ik niet iets tastbaars van haar heb. Van Taro kan dit dus wel. Hij wordt woensdag 02/05/2007 gecremeerd om 10u30. We laten dan ook het liedje van Kyra (Anouk "One Word") draaien, voor hen beiden ....
Ik zal ze missen onze kindjes ... ja, ik voel me, opnieuw, heel erg leeg ....
Ik ben een mama, een mama zonder kindjes ....