< 9Maand-Sponsor >

< Publiciteit >

Home » Columns » Column van Isabelle » Even voorstellen...

Column van Isabelle

Even voorstellen...

Toen ik las dat men mensen zocht om een column te schrijven, heb ik direct geantwoord! Ik heb altijd graag geschreven en ook mijn verhaal doen aan mensen, vind ik fijn, vooral ook voor mezelf dan heb ik tenminste iets of iemand om mee te praten. Begrijp mij niet verkeerd, hoor, ik heb wel mensen tegen wie ik bepaalde dingen kan vertellen maar hier heb je de indruk dat er wel altijd iemand is die zich in je verhaal terugkent.
Eerst en vooral zal ik eens beginnen met mij voor te stellen, je een deel van mijn leven meedelen zodat jullie je kunnen inleven in mijn situatie.

Mijn naam is Isabelle en ben samen met mijn jonger broer (hij is van 1989) en jongere zus (zij is van 1991) opgegroeid in een klein dorpje in Limburg.
Toen mijn vader jong was, heeft hij een ongeval gehad (men heeft hem overreden!) waardoor zijn linker arm verlamd is. Door deze handicap kon hij helaas niet werken. Mijn moeder vond blijkbaar dat haar school afmaken geen goed idee was en is er ook vroegtijdig mee gestopt.
Na het ongeval van mijn vader en de nodige rechtszaken (de chauffeur van de camionette was dronken en reed veel te snel!) werd er aan mijn vader een schadevergoeding toegekend! Een aardig sommetje want eens hij mijn moeder had leren kennen, hebben ze een huis gekocht en zijn ze getrouwd!
Na ongeveer 3 jaar ben ik er gekomen! Mijn ouders hadden de moed na 4 miskramen niet opgegeven, en dan ben ik er eindelijk toch gekomen! Een paar jaar later is mijn broertje op de wereld gekomen (na nog eens 2 miskramen waarvan 1 op 4 maanden) en daarna mijn zusje. Eindelijk was de familie compleet!
Alles ging goed thuis! Wij waren voorbeeldkinderen en mijn ouders waren heel vriendelijke mensen. Ook financieel ging het vlot thuis want naast zijn schadevergoeding had hij ook elke maand een mindervalide-uitkering en dat bedrag viel best mee!
Maar na een paar jaren is de vreugde voorbij gegaan…

Omdat mijn moeder vroeger dik was en overdreven aan diëten had gedaan, was haar heel lichaam verzwakt. En ze werd stilaan ziek. Eerst begon het met maag- en galstenen, maar al vlug had ze vaker en vaker een ontsteking aan haar alvleesklier. Deze klier is een belangrijk onderdeel in je lichaam dus had ze ook de beste behandeling en medicijnen nodig. En wie van kwaliteit spreekt, spreekt ook van prijs. Omdat het de beste medicijnen waren, was de prijs ook wel best. De kosten liepen op, ook de ziekenhuiskosten want ze moest verschillende keren opgenomen worden. Maar vaker en vaker kreeg ze die ontstekingen. En ook had ze steeds vaker last van haar maag en lever.
Na veel opnames, onderzoeken en nu wat nu blijkt, nutteloze dure medicatie, was er een vaststelling: ze had kanker met een uitzaaiing in lever en maag.
Ze hebben alles onder controle kunnen houden gedurende een paar jaar.

Ondertussen hadden ze de uitkering die mijn vader kreeg, stop gezet. Om mijn moeder niet bezorgder te maken dan ze al was, heeft hij hier over niets gezegd en dacht hij dat de instelling wel het nodige zou doen om alles in orde te maken. Tenslotte had papa een appeltje voor de dorst dus maakte hij zich geen zorgen.
Alle documenten om deze uitkering teug te krijgen, werden meerdere keren opgestuurd zonder enige positief antwoord. Had hij er geen recht op? Natuurlijk wel, en dat bevestigde de dokter.
Jaren verstreken, de uitkering kwam niet en het appeltje voor de dorst werd steeds kleiner en kleiner tot dat het op was en er nog ernstigere problemen kwamen. Door de stress zijn mijn ouders beginnen drinken en ze gaven geen aandacht meer aan ons. Ik zorgde voor mijn broer en zus, voor het eten en voor de was. Ook het huis poetsen deed ik en allerlei dingen die er nog bijkwamen. Mijn moeder deed niets meer… Als excuus voelde ze haar niet goed. Ze liet zich gaan en deed niets meer.
Tijdens heel die periode hebben mijn broer, zus en ik geen makkelijke tijden gehad.

Ik leerde een jongen kennen, ouder dan mij, al van school af en werkzoekend. Voor mij betekende dat vrijheid! Al vlug ben ik met hem naar bed geweest en ondanks mijn pil, ben ik zwanger geworden! Omdat ik vroeger al vaker last dat mijn regels niet doorkwamen, maakte ik mij ook geen zorgen toen ze niet kwamen!
Toen ik dat de 1ste keer had, zei de dokter dat het te wijten was aan de stres. Maar toen ik na 3 maanden mijn regels nog niet kreeg, ben ik toch maar een zwangerschapstest gaan halen en die was positief! Via een bloedstaal zijn we erachter gekomen dat ik al reeds 4 maanden zwanger was. Ik wist er zelfs niets van! Omdat het te laat was voor een abortus hadden we besloten om het kindje te houden! Ik was nog maar 15 en een half, heel jong dus, maar we wilden onze verantwoordelijkheid nemen!
We hadden een afspraak met de gynaecoloog voor de eerste echo toen we besloten om mijn moeder mee te nemen, maar haar nog niets te zeggen tot als we de echo zelf gingen doen. Helaas, 3 dagen voor de afspraak ben ik van de trap gevallen en heb ik mijn kindje verloren. Mijn ouders wisten er niets van en zijn ouders ook niet.
Eén week nadat dit allemaal gebeurd was, heeft mijn toenmalige vriend een misstap gedaan waardoor hij in de gevangenis moest. Voor mij was het direct gedaan en niemand weet er iets van behalve mijn huidige vriend.

Een paar maanden erna leerde ik mijn vriend kennen. Heel onverwachts, op Nieuwjaaravond! Toen hebben we elkaar voor het eerst gekust en toen al wist ik dat het goed was. We hadden onze nummers uitgewisseld en spraken regelmatig af! Het was gewoon geweldig! Hij was gewoon geweldig!
Toen we ongeveer 2 en half jaar samen waren, ben ik weer zwanger geraakt! Weer tijdens het nemen van mijn pil! Beide nog op de schoolbanken en geen werk aan de horizon te bespeuren, hebben we samen besloten om mijn zwangerschap te onderbreken. Het waren moeilijke tijden maar we hebben er ons erdoor gehaald.
Juist voordat ik zwanger raakte, ben ik bij mijn vriend en zijn ouders gaan wonen omdat de band bij mij en mijn ouders allesbehalve goed was. Ik heb toen 3 maanden geen contact met mijn ouders gehad behalve dan via mijn broer en zus want die zaten bij mij op school. Tot op een dag mijn tantes mij belden om te zeggen dat mama slecht was, dat ze in het ziekenhuis opgenomen was en dat het er niet goed uit zag. Papa durfde mij niet te bellen, zeiden ze.
Toen ik ernaartoe ben gegaan, heb ik inderdaad ondervonden dat mijn moeder achteruit ging en dat ik er van moest profiteren van de tijd dat ze nog had want de dokters waren allesbehalve optimistisch. We dachten dat ze toen ons ging verlaten, maar ze was dapper en sterk en ze heeft gevochten om erdoor te komen en dat heeft ze ook gedaan. Ze was erdoor maar de strijd had zijn littekens achtergelaten. Ze was verlamd van haar middel tot haar tenen, nieren hadden hun werking bijna stilgezet.
Toen heb ik wel contact gehouden en geprobeerd zo veel mogelijk langs te gaan. Na een tijd zag je dat het beter ging. Het stappen ging beter en de nieren werkten weer, maar deze goede periode heeft niet lang geduurd.
Op 16 januari 2007 is mijn moeder weer opgenomen geweest. Ik was juist examens aan het doen voor mijn huidige job. Mijn nicht belt me op 18 januari om te zeggen dat ik mij moest haasten om langs te gaan want het was erg. Omdat ze dat ook 6 maanden daarvoor hadden gezegd, dacht ik niet direct het ergste tot ik binnen ging in de ziekenhuiskamer. Mijn moeders toestand was in 2 dagen verschrikkelijk achteruit gegaan. Terwijl ze op maandag 15 januari nog rond kon lopen, zingen en met me spreken, kon ze die dag niets meer behalve een beetje met haar hand knijpen en haar ogen bewegen, en rare geluidjes maken.
Toen ik voor het eerst naar de afdeling van mama ging en dit vroeg aan een verpleegster, zei die tegen mij dat mama op mij aan het wachten was. Ze keek steeds naar de deur en als die open ging, draaide ze haar hoofd en leek teleurgesteld… Tot ik binnenkwam en ze "blij" leek. Ze wachtte inderdaad op mij!!
Ik ben een tijdje bij haar gebleven, heb met haar gepraat zoals ik vroeger deed. Ook al was dat moeilijk maar ik wou niet dat ze dacht dat ik de hoop opgaf. Ik heb haar gezegd dat ik heel veel van haar hield en dat ik al haar fouten begreep en vergaf. Dat dit allemaal geen betekenis had, en dat alles wat telde dat ze bij me was! Een traan liep van haar ogen en ik bleef praten. Ik heb haar ook gezegd dat ik het heel dapper vond dat ze zo bleef vechten maar dat als ze niet meer kon, ze mocht stoppen met vechten, dat we het haar niet kwalijk zouden nemen.
Ze lag daar zo al een dag en toen ik 's avonds weg ging en haar nog eens zei dat ze mocht vertrekken naar een wereld zonder pijn, maar dat ze over mij en iedereen waar ik van hou moest waken. Dat ze er altijd voor me zou zijn en ook voor haar kleinkinderen later.
Toen ik de dag erna terugging, zag je dat ze slechter was. Ik heb toen de dokter opgezocht en hij zei dat nadat wij de dag ervoor weg waren gegaan, haar toestand achteruit was gegaan. Precies alsof ze gezien had wie ze wou zien en ze gehoord had wat ze wou horen.
Op 21 januari 2007 om 2uur 15 is mijn moeder dan overleden.

Daarna heb ik nog contact proberen te houden met mijn vader. Ik heb geprobeerd om hem en mijn broer en zus te helpen thuis. Ik nam zelfs dagen verlof om te gaan poetsen. Maar na een tijdje had ik geen contact meer met mijn vader. Allez, bijna geen contact meer. De laatste keer dat ik hem gehoord heb, was met Nieuwjaar. Met vaderdag ben ik naar huis gegaan en was hij verrast! Ik heb hem gezegd dat hij vroeger fouten heeft gemaakt maar dat dit geen reden is om geen contact meer met mij te hebben! Dat als hij mij wilt zien, dat hij mij moet bellen want ik heb genoeg inspanningen gedaan en nu is het tijd dat hij zijn verantwoordelijkheid opneemt als vader.

Vandaag ben ik bijna 4 jaar en half samen met mijn vriend. Na onze abortus hebben we het hard te verduren gehad. Zeker als koppel hebben we het moeilijk gehad. Maar nu dat alles oké is, is het nog veel beter dan vroeger. We zijn allebei volwassen en hebben veel verantwoordelijkheidsgevoel voor onze leeftijd.
Allebei zijn we aan het werk, dus hebben we besloten om stilletjes aan met een kindje te beginnen. Normaal zou dat pas binnen een maand of 3 zijn, maar we konden er niet mee wachten. Dus heb ik op 11 mei mijn laatste pil genomen (Begin mei was ik symptomen beginnen voelen en omdat men zei dat het slecht was om verder te gaan met de pil, ben ik er toen mee gestopt. Spijtig genoeg was het vals alarm. Blijkbaar was ik er teveel mee bezig.). Op 14 mei heb ik mijn regels gekregen en vanaf toen kon het oefenen echt beginnen!
Zo gezegd zo gedaan! Mijn NOD zou op 11 juni komen… Maar die dag aangebroken en geen regels te bespeuren, wel heel wat kwaaltjes! Ook een lichtroze, slijmerig verlies (sorry, voor de details). Op donderdag 12 juni ben ik eventjes naar de dokter geweest want ik was verschrikkelijk moe en had verschrikkelijke krampen en buikpijn ! Hij wou toch voor alle zekerheid een bloedstaaltje laten onderzoeken en ineens kijken of ik al ingeënt ben en nog van die dingen.
Op vrijdag 13 juni ( ja, vrijdag de 13de dus dat beloofde niets goed) had ik 's morgen een slecht gevoel en zei tegen mijn vriend dat ik al wist dat ik niet zwanger was. Toen ik op mijn werk aankwam (thuis had ik voor alle zekerheid een maandverbandje gezet want ben een uur onderweg naar mijn werk); zag ik dat ik bloedverlies had. Dus blijkbaar mijn regels die doorkwamen! 's Avond naar de dokter gebeld en zoals ik wel al verwachtte: negatief!
Ik heb in totaal 3 dagen regels gehad ( van vrijdag tot zondag) maar vind het zo raar omdat het zo weinig en zo kort was. En nu komen onze klus dagen eraan! Binnen 9 daagjes om exact te zijn…
Ik hou jullie op de hoogte!!! Veel leesplezier en tot binnenkort!

Groetjes Isabelle

Ps. Meiden we zullen er altijd voor elkaar zijn! Proficiat en veel geluk voor anderen! We blijven duimen! En vergeet het niet: Is het deze maand niet dan een andere. Geduld is het sleutelwoord!



[Reageer]