Column van Isabelle
Eventjes over mij...
Hoi, iedereen, hier ben ik weer!Eerst en vooral wil ik de mensen bedanken die mijn eerste column zijn komen lezen en ook de mensen die een reactie hebben achtergelaten! Inderdaad, mijn verhaal is droevig maar dankzij dit alles ben ik de jonge vrouw geworden die ik vandaag ben: zelfzeker en sterk! Ik ben harder geworden en heb op jonge leeftijd heel wat verantwoordelijkheid moeten dragen wat maakt dat ik nu mentaal sterk en volwassen ben. Voor mij was het leven echter geen lachertje. En meer dan 1 keer heb ik willen opgeven, maar ik heb dan wel weer de kracht gevonden om sterk te blijven voor de mensen die mij nodig hadden!
Ook al lijkt mijn verhaal zo negatief, toch heb ik meerdere fijne tijden gehad. Iedereen in mijn dorp vonden mij het perfect kind. Ik was knap ( dat zeggen ze toch), beleefd, had respect voor iedereen en alles, had goede resultaten op de schoolbanken en zat in het plaatselijk koor (mijn broer en zus zongen ook in hetzelfde koor). Mijn grootouders waren ook van dat dorp en iedereen kende hen ook, dus dat maakte ook deel van uit. Ik ging oude mensen hun hond uitlaten, boodschappen met hen doen, hen gezelschap houden en babysitten op kinderen uit mijn dorp. Samen met mijn broer en zus ( toen die al ouder waren) gingen wij helpen bij de boeren (ja, mensen ik kom van het goede platteland!).
Zingen en muziek betekende veel voor me. Samen met het koor gingen we op zangkoorkamp en deden we keileuke dingen. We gaven ook vaak optredens voor verschillende gelegenheden. Mama was er gek op als we zongen!
Toen ik 13 was, ben ik naar het volwassenenkoor overgeplaatst. Een beetje vroeg als 13-jarige, maar mijn stem was een beetje te hoog en te luid om nog met de kleintjes verder te doen. Dus stond ik daar als klein meisje tussen allemaal volwassenen. Ik was fier om de hoge sopraan te zijn en mijn mama was ook blij.
Mijn broer en zus hebben niet lang meer gezongen omdat grote zus er niet meer was natuurlijk. En ook met het volwassenenkoor zijn we meerdere keren op verplaatsing optredens gaan geven.
Samen met mijn ouders, broer en zus hielden wij ervan om in de zomer lange wandelingen te maken! We waren soms 4 ŕ 5 uur onderweg, gewoon samen genieten... Natuurlijk werd er onderweg veel gelachen en gezongen. Ook voetballen in onze tuin was een fijne ervaring. Iedereen die achter de bal liep. Een grappig zicht!
Als ik er nu allemaal aan terugdenk, dan heb ik een lach op mijn gezicht. Kon het zo maar altijd geweest zijn. Spijtig genoeg komen aan alle fijne tijden een eind, en bij ons is dat eind nogal vroeg gekomen…
It's time
Vandaag (27-06-2008) ben ik in mijn klusperiode. Hi, Hi! We hopen op een beter resultaat dan vorige maand! We zijn er wel minder mee bezig, hoor. Juist een beetje als ik bezig ben met de column of op de forum…
Een kindje zou bij ons meer dan welkom zijn! Ik maak me echt geen zorgen of het nu een jongen of een meisje is ,zolang mijn kindje gezond op de wereld komt en gezond zijn leven kan leiden, maakt het mij niet uit! Ik wens iedereen dit toe!!!
Ik wil graag een paar mensen sterkte wensen! Dat we binnen een tijd heel goed nieuws krijgen! Ik duim nog steeds voor jullie dames!
Tot binnenkort…
Groetjes,
Isabelle
Reacties:
Door: F 'je op 03/07/2008 @ 08:42 
Hey isabelle,
leuk om eens kennis te maken met de goede tijden in je leven.
Wist trouwens niet dat gij een zangereske in een koor zijt geweest, hehe
Laat ons hopen dat ge binnen enkele dagen een positieve test in uw handen hebt!
Liefs
Door: wij samen (profiel) op 03/07/2008 @ 10:33
heej isabelle
ook dit keer weer een mooi, leuk verhaal.
mooie momenten op lekker over te schrijven en ja daarf ben je goed in.
vindt het leuk om je collums te lezen
hoop dat er nog meer komen.
groetjes
diviniaDoor: kelly (profiel) op 04/07/2008 @ 09:33
hey isabelle, deze keer eens niet moeten
se. tja, hoe gaat dat met
vrouwen. tis weer een mooi verhaal, en heel wat opgewekter dan de vorige keer.
echt leuk om je ook op die manier wat beter te leren kennen.