Column van Joyce
Alweer 1 Jaar...
Het is natuurlijk een cliché, maar het is echt zo… Wat gaat het toch allemaal snel…Toen onze kleine Dylan net geboren was, wilde ik misschien wel dat hij te snel groot was… Lekker met de vriendinnen "beppen" over wat onze kleine lieverds allemaal wel niet konden… Dat begon natuurlijk met het draaien, mijn kleine spruit kon dat met 5 maanden… Hij tijgerde met zijn 8 maanden en kroop met zijn 10 maanden… En stond en liep aan de tafel ook met 10 maanden… Ikke heel trots op mijn mannetje…
Maar jammer genoeg liep ik altijd achter op de kleine van mijn nicht… Ze schelen 10 dagen en die kleine rolde al om met de 3 maanden, kroop met zijn 6 maanden en liep met zijn 10 maanden… Maar gelukkig hebben we ook een kindje van een vriendin, die alles net wat later begon te doen dan Dylan. Wat een opluchting, zeg!
Maar nu hij 1 is, begint iedereen te de vragen: "En, en, en, en, LOOPT hij al?"
Nee, Dylan loopt nog niet… Het lukt nu net achter zijn loopwagentje en hij staat af en toe los, als hij er zelf geen erg in heeft…
Maar als ik nu ga nadenken… Wat een bullshit allemaal… Ik word er zo moe van dat die kinderen alleen maar gepusht worden om maar niet te lang baby te zijn. En het ergste is… Dat ik daar zelf ook aan mee doe!
Ieder kind ontwikkelt zich op zijn eigen manier… Maar op een of andere manier is het toch een strijd onder elkaar welk kind het snelste alles doet…
Ik heb nu besloten dat ik bij ons volgende kindje… De "strijd" niet meer aanga met andere ouders… En mezelf er niet druk om maak als het niet snel genoeg gaat… Ik hoop dat het me ook gaat lukken, maar ik ben er bang voor dat ik me weer in diezelfde strijd ga storten…
Natuurlijk wil ik ook nog een klein stukje schrijven over onze man zijn eerste verjaardag…
Het is 15 mei: DE grote dag…
's Morgens om 7 uur staan manlief en ik al mooie ballonnen op te blazen en slingers te hangen… Want ja, hij is jarig vandaag… Nadat we alles versierd hebben en zijn stoel natuurlijk helemaal behangen, gaan we naar boven gewapend met het fototoestel en een cadeautje om uit te pakken…
We doen de deur open en beginnen samen lang zal hij leven te zingen… Mannetjelief doet zijn ogen open en kijkt ons met grote ogen aan: wie zijn die 2 gekken nou, die me hier uit mijn slaap komen halen… Het cadeau word naar boven getoverd… Dylan kijkt ons zo aan: ja, wat moet ik hier nou mee? Dat heeft hij snel genoeg gevonden! Hij ging er bovenop zitten…
Nadat we het samen hadden uitgepakt, begon hij al heel snel heel gefascineerd naar een autootje te kijken dat via de houtenplankjes naar beneden kwam…
Hop, hop, naar beneden en pap eten in de versierde stoel… Die versierde stoel moest het natuurlijk meteen ontgelden en onze slinger lag binnen no time in tientallen stukken rondom zijn stoel op de grond…
Het grote cadeau stond nog buiten - in tientallen stukken… Manlief was er al 2 dagen mee bezig geweest om een klein plastic tuintoestelletje met een glijbaan in elkaar te zetten… Hij bleef maar roepen dat hij superhandig is… Gelukkig kwamen die avond de opa's zodat het dan snel genoeg in elkaar stond…
We hadden besloten dat we het de dag zelf maar heel klein feestje houden , en dan op 31 mei een groot feest.
's Middags bij de bakker 2 taartjes opgehaald… Eentje waar onze Dylan lekker met zijn handen in kon slaan en eentje voor de rest.
Nou, nou, 's avonds… Eindelijk waren de opa's en oma er en kwam de mooie taart tevoorschijn… Dylan zat in zijn stoel - zonder versieringen ondertussen… Een mooi kaarsje aangestoken… Ik heb dat kaarsje nog maar net uitgeblazen of onze kleine meneer slaat in de taart, boven op het nog hete kaarsje… Op de eerste foto die geknipt is, staat hij al huilend… Handje onder de kraan, een dikke kus erop en tranen weg voor een nieuwe poging. Opnieuw in de onversierde stoel, de taart weer voor zijn neus…. En ja, hoor, krijsen! Want die taart doet pijn… Uiteindelijk, bij mama op schoot, werd het nog een grote kliederboel… Ik wist wel dat taart plakte, maar zo erg!?
Uiteindelijk is hij de 15e en de 31e zo erg verwend geweest dat ik niet meer weet waar ik alles moet laten… Maar dat is natuurlijk heerlijk voor onze kleine man…. Hij kan ook voortaan van zijn glijbaan af roetsjen, want de opa's hadden het toestel binnen 1,5 minuut in elkaar staan…
Groetjes,
Joyce
Reacties:
Door: Neentje (profiel) op 11/06/2008 @ 23:27 
hoi joyce,
wat heb je het allemaal mooi neergeschreven. Het klopt heel goed, dat iedereen maar wil dat haar kindje snel groot wordt. En allerlei nieuwe dingen leert. Ik moet zelf toegeven, dat ik ook zo een mama ben. Maar ik heb ondervonden, Mattis is op 25 mei 2008 ... 1jaar geworden. Ik had het er emotioneel toch wel heel moeilijk mee, want nu was hij plots mijn kleine baby niet meer. Ik weet niet hoe ik dit moet omschrijven, ik was natuurlijk blij dat hij al 1jaar geworden was. Maar inderdaad... het gaat allemaal te snel. De broer of zus van Mattis is onderweg, en ik heb me toch ook wel voorgenomen om hier toch nog meer van te willen genieten, en niets te forceren.
Hoewel ik bij Mattis ook dacht dat ik van elk moment genoten had, tot ik erop terug denk... het gaat gewoon te snel.
doei Neentje xxx
Door: Tamara (profiel) op 12/06/2008 @ 17:03
Hey Joyce,
Het klopt idd precies hoe je het verteld, ik trek me er ook niks meer van aan.
Ik zie vanzelf wel wanneer hij wat doet en is hij langzamer pech dan.
Nog gefeliciteerd met je zoontje! Die van mij is ook op 15 mei 1 geworden
Groetjes Tamara