Home » Columns » Column van Lieve » Mijn twee wondertjes...

Column van Lieve

Mijn twee wondertjes...

Zo hier zijn we dan weer, sneller dan dat ik zelf had verwacht, laat staan gedacht.
Zoals beloofd, eerst even over hoe onze kindjes er gekomen zijn… Er werd bij ons geen oorzaak gevonden waarom kindjes krijgen niet vanzelf ging. Allé, niet vanzelf, je moet er natuurlijk wel iets voor doen, hé (bloos).
We hebben dan eerst een paar manden Cl*** en P*** genomen, maar zonder resultaat… Daarna zijn we naar Jette doorverwezen en Dr. C. stelde ons voor om eerst 6 x IUI te doen.
Maar ook dit zorgde niet voor een zwangerschap en dus zaten we aan de volgende en laatste stap, namelijk IVF.

In april 2005 zijn we dan onze eerste IVF behandeling gestart. Het was een behandeling vol twijfels, angst, ontgoochelingen… Maar de Pick-up leverde uiteindelijk, wonder boven wonder, een 7-tal eicellen op.
Van die 7 raakten er 4 bevrucht en er werd een 8-cellig embryo van zeer goede kwaliteit teruggeplaatst. En tegen al onze verwachtingen in, gaf de bloedafname 14 dagen later aan dan we zwanger waren! We konden het niet geloven, maar waren oh zo blij. Nooit hadden we verwacht (wel gehoopt) dat het zo snel zou lukken!
Bij een controle-bloedafname een paar dagen later werd er ons officieel bevestigd dat we zwanger waren. Dus stilletjes aan konden we aan het idee wennen…
Maar op 6 weken werden we weer met beide voeten op de grond gezet. Ik had al een hele dag migraine en 's avonds had ik bloedverlies. In allerijl en in paniek naar Jette. Maar veel konden ze nog niet zien op de echo. Wel dat er een vruchtzakje was, maar het was nog te vroeg om te zeggen of alles oké was of dat het om een miskraam ging.
Na 2 weken van angst en onzekerheid mochten we terug op echocontrole bij onze gynaecoloog. En wat we daar te zien kregen, was gewoon fantastisch: een mooi vruchtje én een kloppend hartje!

Na 9 maanden mochten we ons eerste kindje verwelkomen. Op 17 januari 2006 om 13u25 werd ons zoontje Seppe geboren! Hij woog 3,350 kg en was 47 cm groot.
Na Seppe zijn eerste verjaardag begon het weer te kriebelen en dus besloten we om in februari 2007 om een afspraak te maken voor een tweede behandeling.
In april zijn we op gesprek geweest en in juli konden we starten…

Begin juli 2007 zijn we dan ook gestart. De behandeling verliep vlot, ook het aantal eicellen was goed: 11 en hiervan werden er 9 bevrucht. En van die 9 hebben we een 12-cellig, heel mooi, embryo teruggeplaatst gekregen.
Ongeveer 8 dagen na de TP kreeg ik last van hevige migraine, net zoals ik heb als ik ongesteld moet worden, en ook had ik een beetje bloedverlies. Voor mij was het duidelijk: het had niet mogen zijn. Maar na alle moed bijeen geraapt te hebben, toch maar om een bloedafname geweest. En wonder boven wonder: er waren tekenen van een zwangerschap! Mijn HCG was 49.
"Wel laag", zei de verpleegkundige: "Maar afwachten wat de volgende bloedafname zegt."
Een paar dagen later was mijn HCG gestegen, maar niet spectaculair. Ik had nu een HCG van 100, dus het bleef afwachten…
Maar de volgende bloedafname gaf aan dat de zwangerschap goed verliep. Mijn HCG was heel goed gestegen. We konden dus op ons wolkje gaan zitten.

Ook de echo van 7 weken zag er goed uit: een mooi vruchtje en een mooi kloppend hartje. We konden beginnen wennen aan het idee van een tweede kindje. Nu was dit van korte duur, want de bloedresultaten wezen uit dat ik CMV-positief was en dit nog maar heel recent. Ofwel zou de zwangerschap op een miskraam uitdraaien ofwel was het afwachten tot de uitgebreide echo van 20 weken…
Uiteindelijk, na nazicht van alle bloedafnames tijdens de behandeling, kon er opgemaakt worden dat ik de infectie net voor de bevruchting opgelopen had. En dus na anderhalve maand van ongerustheid, twijfels, angst, onzekerheden, … waren we weer wat gerustgesteld.
Maar echt genieten zat er niet in. Ons kindje lag in stuit en dat gaf dat het allemaal niet verliep zoals ik het zelf wou. Vroege contracties zorgden ervoor dat ik het rustiger aan moest doen en dus ben ik halftijds gaan werken (ipv voltijds). Ik nam mijn ouderschapsverlof halftijds op.
Maar ook het halftijds werken, heb ik na een paar maanden moeten opgeven. En op 15/02/2008 ben ik volledig gestopt met werken. Een domper want ik was graag blijven werken tot op het einde. Maar niks aan te doen, alles voor ons kindje.
Drie weekjes vroeger dan verwacht, kondigde ons tweede kindje zich aan. Gelukkig was ze net een paar dagen voordien weer gedraaid in hoofdligging.
En na een hele snelle en vlotte bevalling werd op 20 maart 2008 om 5u50 ons dochtertje, Paulien, geboren! Al even volmaakt en perfect als onze Seppe. Ze woog 2,800 kg en was 47,5 cm groot, niet slecht voor 37 weken…

Zo zie je dat we een hele weg hebben moeten afleggen om 2 wondertjes te hebben. Maar al bij al mogen we niet klagen, want velen onder ons hebben het nog moeilijker.
Bij deze wil ik ook eens zeggen: geef de moed en de hoop op een kindje niet op! Ook al is dat makkelijker gezegd dan gedaan… Maar eens zal jullie geduld beloond worden!

Volgende keer vertel ik jullie over de eerste weken met ons nieuw gezinnetje.
En daarna ga ik van deze column een dagboek maken. Niet dat ik alle dagen lange epistels ga schrijven, maar alvast regelmatig en ik zal het dan niet meer zo lang maken :-)

Veel leesplezier allemaal en tot binnenkort!
Lieve