Home » Columns » Column van Anita » Eindelijk, de operatie...

Column van Anita

Eindelijk, de operatie...

Hoi allen,

Op 5 juni is het gebeurd. Ik moest om 11 uur in het ziekenhuis zijn waar ik eerst bloed moest laten prikken bij het lab. Vervolgens werd ik naar boven, naar de afdeling gebracht. Ik kreeg er eerst nog wat onderzoekjes, o.a. mijn bloeddruk. Om half 1 kreeg ik het OK-jasje aan en om 1 uur werd ik dan naar de operatieafdeling gebracht waar ik, voordat ik naar binnen ging, nog even afscheid nam van mijn partner.
Ik werd eerst naar de holding gebracht waar ik een infuus kreeg en toen naar de operatiekamer zelf. Ik moest overstappen op de operatietafel en kreeg gelukkig een moltondeken over me heen want het was ijskoud daar. Toen kreeg ik de narcose toegediend en weg was ik.

Ik werd wakker op de uitslaapkamer en was heel versuft. Ik had gelukkig niet zo'n erge pijn maar kreeg toch gelijk morfine ingespoten in mijn been. Verder weet ik er niet zoveel meer van alleen dat ik op een gegeven moment opgehaald werd om terug naar de afdeling te gaan.
Daar was ik om 18.00 uur. Ik viel telkens in slaap maar er stond wel vaak een verpleegster en een arts aan mijn bed. Ze namen telkens mijn bloeddruk op. Ineens was Harold er maar echt veel met hem praten, deed ik niet want ik viel telkens weg. Achteraf bleek dat hij 2 uur aan mijn bed geweest was en dat ik een bloeddruk van 80/40 had. Niet goed dus. Daar kreeg ik een infuus voor.
De volgende morgen kreeg ik wat yoghurt te eten. Ook kreeg ik nog morfine. Ik was misselijk maar heb alles er aan gedaan om niet over te moeten geven. Ik kon niet hoesten ook, het was dan net alsof die wond open scheurde.
's Middags mocht de katheter eruit en mocht ik proberen of ik op de po-stoel kon. Dat ging gelukkig goed. Wat later kwamen mijn kinderen op bezoek. Het leek net of ze het allemaal heel normaal vonden. Dat kwam, denk ik, omdat ik hen van te voren goed voorbereid had. 's Avonds kwam Harold ook weer langs. Aan het eind van donderdagavond voelde ik me vreselijk ellendig. Ik kon niet lekker liggen en alles deed pijn.

Vrijdagochtend mocht de pleister van de wond af en het infuus eruit. Ik mocht douchen en daar knapte ik ontzettend van op. Natuurlijk was ik wel erg moe en had ook genoeg van het vloeibare eten. Maar ik moest eerst naar de wc geweest zijn voordat ik vaster voedsel kreeg. Gelukkig lukt dit ook vrijdagmiddag en kreeg ik 's avonds lekker warm eten. Vanaf toen kreeg ik ook staaltabletten omdat ik bloedarmoede had.
Zaterdag ging het alweer een stukje beter. Ondertussen was mijn dokter ook langs geweest. Hij vertelde dat de operatie geslaagd was en dat ik zelfs makkelijk te behandelen was geweest. Ik dacht wel nog: "Wat heeft hij allemaal wel niet met me gedaan", want mijn hele buik was bont en blauw. Ik besloot dat die buik voorlopig niet mijn buik was.
's Middags kwam Harold met zijn moeder langs want de kinderen waren naar hun vader. Die mochten van hun vader het hele weekend komen zodat we wat rust hadden. Dat was lief. Het was erg mooi weer buiten en daarom mocht ik in de rolstoel mee naar buiten. Dat was heerlijk en gelijk een goede test want ik was op het moment dat ik naar het ziekenhuis ging, gestopt met roken. Harold en zijn moeder rookten gewoon en ik had er totaal geen moeite mee.
Zondags ging het nog een stukje beter en ik had inmiddels leuk contact met de andere dames op de kamer. Ik bracht hen soms water omdat ik op dat moment het beste uit de voeten kon. 's Middags weer lekker naar buiten maar nu lopend omdat ik zoiets had van ik wil niet al te stijf worden.

Op maandag mocht ik naar huis. Mijn schoonmoeder kwam me halen en ik had nog wel even een afspraak gemaakt bij de balie voor de na-controle. Op 18 juli moet ik terug komen.
Ik heb nog lekker een week kunnen uitrusten want mijn schoonmoeder bleef bij ons thuis.
Op woensdag 19 juni ben ik nog even terug geweest bij de dokter omdat mijn wond ontstoken was en vanaf die zaterdag ervoor vloeide. De dokter zei dat dit eigenlijk gunstig was omdat al de troep er dan uit kwam. Als dit niet was gebeurt dan had hij de wond open moeten snijden en dan ben je natuurlijk verder van huis.
Dit was dan mijn verhaal van de operatie. Nu maar afwachten of er een zwangerschap uit volgt.

Tot gauw maar weer.
Groetjes van Anita.