Column van Annelies
Een hele poos verder...
Tussen de laatste column en nu zit twee jaar... Twee jaren waarin heel veel anders is geworden.
Vorig jaar zijn we verhuisd, we hebben het mooie noorden achter ons gelaten en een moeilijk boek hebben we toegedaan. Verdrietig, maar ook opgelucht dat ik de fase van daar wonen achter me heb gelaten. In Amsterdam heb ik een baan gevonden, waar ik het erg naar mijn zin heb, een mooi huis en noem maar op…Mijn grote wens én diep verlangen is helaas tot de dag van vandaag geen werkelijkheid geworden... een kind.
Mijn laatste column is alweer twee jaar geleden. Ik zat toen in de eerste IVF en de uitslag is wel duidelijk… Na die eerste IVF nog een poging gedaan, helaas een totale failure: geen terugplaatsing. Voor poging nummer drie gingen we voor ICSI, maar ook dat was geen groot succes... In het nagesprek met de gynaecoloog werd meer en meer duidelijk dat Nederland geen heil meer zag in verder behandelen. Een klap in de heldere hemel, gevoelens waar ik niks mee kon... En de grond die opeens wel heel ver vanonder mijn voeten verdween...
Nooit moeder worden,... Dat kon ik niet vatten... Waarom? Op al mijn vragen geen antwoorden. De gynaecoloog gaf aan nog 1 poging te willen doen omdat wij dat graag wilden... We wisten het niet meer.
Ik heb daags na het gesprek de telefoon gepakt en het UZ in Gent gebeld voor een second opinion... Dat was begin dit jaar.
Afgelopen februari hebben we met de prof een gesprek gehad en zijn vol goede moed opnieuw het circuit ingegaan. Ik had het ervoor over. Poging nummer 4, het moest me toch eens geluk brengen. 15 eicellen, 10 bevruchtingen... Eén ICSI-poging verder, maar zonder goed resultaat. De teleurstelling steeds groter, het verdriet alleen maar intenser... Op was ik, ik wist het allemaal niet meer. Ik was moe en mijn lijf wou niet wat ik wou. Mijn hoofd was boordevol…
Toch nog een cryo… Daarvoor waren we al heel dankbaar. De kans dat dit de ontdooiprocedure zou overleven, was heel klein. Maar ook al was dat niet het geval, zover in de rit waren we nooit eerder gekomen. Maar het mocht niet zijn…
Een teleurstelling verder zijn we begin september voor een evaluatiegesprek bij de prof geweest. Dat het niet al te best was, dat was ons al duidelijk. Maar dat het verhaal zo slecht zou zijn, was ons niet duidelijk.
Om een lang verhaal kort maken: het ziet er slecht uit. De gynaecoloog begon over eiceldonatie, slechte eicellen, fragmentatie… En ik? Ik werd kleiner en kleiner. Ik hield me groot, maar vanbinnen was ik heel erg klein.
Eenmaal buiten zakt opnieuw de grond van onder je voeten... Je bent leeg, boos en kan alleen maar janken... Weer: waarom? WAAROM?
We zouden in oktober starten met een nieuwe poging, maar ik had er even helemaal geen energie meer voor. Mijn lijf wil rust... De teleurstellingen kan ik niet meer aan… Mijn hoofd is boordev.. We hebben genetische testen laten doen en in november krijgen we de uitslag… Tot dan denk ik niet... En gaat het leven gewoon door...
"Nog steeds geen kinderen? Oo, dat zou toch wel eens mogen komen...". Dat dit een kwetsende opmerking is, daar staan er maar weinig bij stil.
Ik sta voor januari weer op de lijst, maar ik durf gewoon even niet meer. Ben na negen jaar even helemaal leeg... En toch blijf ik hopen en geloven... Op een dag zal ik moeder zijn!
Tot de volgende column,
Annelies
Reacties:
Door: vlinder op 07/11/2007 @ 13:57 
ik krijg de tranen in mijn ogen als ik je verhaal lees! het is niet eerlijk voor de mensen die zo graag een kindje willen hebben maar bij wie het niet gaat!
Ik duim echt voor je mee dat het de volgende keer lukt! echt waar!
veel sterkte en hou ons op de hoogte!
Door: Nathalie Devoldere (profiel) op 07/11/2007 @ 14:55
Oh, Annelies, ik vind dit vreselijk! Ikzelf ben nu zwanger van onze 1ste ICSI poging in UZGent. En als ik zou kunnen en het zou nodig zijn, sta ik eitjes af voor je !! echt waar !! Je mag me zeker contacteren daarvoor.
For the time being: veel sterkte !!
Sterkte,ik kan niet veel anders zeggen dan dat.
De tranen staan te dichtbij nu!!!
Sterkte!!!
Door: Tinne op 12/11/2007 @ 19:56
Het moet verschrikkelijk zijn wat je doormaakt. Doorgaans reageer ik zelf niet op verhalen. Maar bij dit verhaal kan ik niet anders. Ik duim dat het jullie ooit lukt! Het is oneerlijk maar dat wist je al.
Door: dorin op 15/11/2007 @ 15:51
hallo tjonge als je dit leest heb ik mijn ogen vol met tranen,en inderdaad een reactie wat je dat krijg goh nog geen kinderen..ik zeg altijd kinderen neem je echt niet die krijg je...en ik kan zelf heel slecht de berichten lezen over mensen die kinderen ter vondeling leggen zomaar of dat je hoort dat ze een abortus gaan doen omdat ze voor hun gevoel te jong zijn of er niet aan toe.....wens je heel veel sterkte en duim voor je....groetjes dorin
Door: piekeraar (profiel) op 15/11/2007 @ 16:45
Annelies,
ik wil je heel veel sterkte wensen. Ik vind je verhaal best wel moedig en hoop dat je niet opgeeft. Het zal je wel gegund zijn, dat help ik jullie hopen.
Veel sterkte.
greetz
K en co
Door: Det op 17/11/2007 @ 13:52
Hoi,
Ik kan ook niet anders dan reageren. Ik ken de weg van behandelingen en teleurstellingen. Maar ook de andere kant: dat het wel slaagt.
Hoe moeilijk lijkt het me als het maar niet wil gebeuren, terwijl je zo vecht en je best doet. Je kan er niets aan doen, maar dat is ook zo het frustrerende!!
Ik wou dat ik iets opbeurends kon zeggen. Ik voel je pijn door de zinnen heen. Ik vind je flink, erg flink.
Hou je taai, blijf houden van jezelf ook al laat je lijf je in de steek en van de lieve mensen om je heen.
Dikke sterkte,
Det
Door: annelies op 02/12/2007 @ 14:48
Mijn nieuwe column heb ik naar Eva gestuurd.
Door: lesley (profiel) op 09/12/2007 @ 20:41
hey
heel veel succes
ikzelf heb ook en moeilijke periode achter de rug
ben na lang wachten beloond met een koningswens, 8 maanden geleden bevallen van een flinke tweeling
gr en sterke
lesley