we hebben 5 jaar moeten wachten op een kind.

het is vreselijk moeilijk als je een kinderwens hebt maar het wordt niet snel genoeg ingewilligd. want we gaan er vaak van uit dat het allemaal wel snel gaat en zo. al die teleurstellingen en het wachten tot de maand afloopt en maar hopen datje niet ongesteld word. en als de menstruatie toch komt, hopen dat de maand zo snel mogelijk voorbij gaat. dat legt enorme druk op de relatie. de vrouw die "voelt" dat het tijd is om te gaan vrijen en de man die er geen zin heeft om op commando te moeten. verschrikkelijk. de vrouw die behoefte heeft om er over te praten. de man die zich afsluit. ook hij voelt zich ellendig, teleurgesteld alleen komen die emoties niet naar buiten. de talloze keren dat wij met elkaar hebben gepraat. beloofd om de zaak te laten rusten. maar dan toch weer er over beginnen; bewust maar ook onbewust de spanning op laten lopen. vreselijk. laat staan al die opmerkingen van iedereen in je omgeving. tot vervelends aan toe! en dan maar continu je zelf verdedigen. het heeft werkelijk een diepe impact op beider partners. en dat maakt het ook zo vreselijk moeilijk en lastig. ik kan mij goed voorstellen dat de relatie dat niet trekt. je moet toch iedere keer de ander weer uit de put halen terwijl jijzelf nog dieper in de put zit. de omgeving heeft het vaak over:"we nemen een kind" inplaats van: "we krijgen een kind"; het is niet allemaal vanzelfsprekend! het is zo erg: je wilt iets heel graag hebben maar je mag het niet hebben. dat verlangen is gekmakend. en natuurlijk zijn er meer dingen dan alleen kinderen. wij hebben drie prachtige honden, onze kinderen zeggen we dan, maar ja, dat ene he....

Hoi Annelies.Ik hoop dat je wat aan mijn verhaal hebt.We wilden kinderen dus gestopt met de pil.Ik was meteen al over tijd, dus zwanger dacht ik.Test gedaan nee hoor maar ik was ook niet ongesteld.Na een jaar aanklooien en veel testen verder want het duurde soms 40 dagen of soms wel 55 voor ik weer ongesteld werd, eindelijk door naar het ziekenhuis.Na vele onderzoeken bleek dat ik aan de clomid zou moeten.12 maanden geslikt , hsg baarmoederfoto (daarna raken veel vrouwen zwanger binnen 3 maand zegt de gyn).
We zouden hormonen gaan spuiten, alles in de koelkast en nu eerst wachten op ongesteldheid en dan konden we beginnen.Maar dat duurde weer lang en ik baalde want ik wou graag gaan prikken dat was toch een kans.Ik was een beetje boos want zonder clomid werd ik niet ongesteld, dus konden we ook niet beginnen.Toen kreeg ik na 4 weken verschrikkelijke pijnen in de buik , ik klapte dubbel van de pijn , niet onge maar nooit aan een zwangerschap gedacht, dan kun je geen pijn hebben.Uit eindelijk waren we toch zwanger en ik loop nu op het eindje, na 3 jaar proberen.
Maar je seksleven krijgt wel een deukje.Ik ben een heel positief mens en draai het negatieve om , misschien heb je er wat aan.Als ik onge werd dacht ik he shit, maar nieuwe ronden nieuwe kansen.Wat kun je allemaal niet doen als je nog niet zwanger bent, wereldreisje, nieuwe auto , caravan kopen en als ik 3 jaar geleden zwanger was had dat er niet meer ingezeten, dan heb je minder geld.Iedere maand het vergoeilijken , misschien is het jezelf voor de gek houden want ik wil perse een kind.Wat seks betreft, iedere keer denk je toch je weet maar nooit, die kans moet je pakken, maar als je man dan wil slapen denk je wil jij wel een kind, ( het is niet mer zo leuk).De zin in seks omdat je zin hebt wordt toch wel een beetje seks voor een kindje.Maar dat heb ik altijd gezegd , nu zijn we al jaren gelukkig zonder kind hebben een goed leven.En hoe graag je ook iets wilt ,waarom krijgt de een een kind, de ander kanker ,die wint een miljoen je hebt het niet voor het zeggen, zo is het leven( zo heb ik altijd gedacht).Ik hoop dat je hier wat aan hebt en dat je je relatie geen sleur laat worden hierdoor.
Groeten, en succes nicolette.