Home » Columns » Column van Annelies » Definitief afscheid

Column van Annelies

Definitief afscheid

13 april 2004
Ik heb deze nacht amper geslapen. Allerlei spookverhalen passeerden de revue. Het is nu wel heel definitief, merk ik en ik ben hierdoor behoorlijk emotioneel. Ik spring nog even onder de douche, maak mijn rugzak klaar, stop het boek "Als je zwangerschap misgaat" erin en stap in de auto. Om 10.30 uur moet ik me melden in het ziekenhuis.
Ik heb geen zin om zielig in een bed te liggen, dus na het intakegesprek pak ik mijn spulletjes en ga wat wandelen en lezen in de gang.
Chris eet nog wat, ik moet me beheersen om niet weg te lopen.
Om 12.30 uur ga ik terug naar de afdeling. Daar krijg ik te horen dat ik om 12.50 uur naar de OK kan.
Oké… Sexy schortje aan en naar de OK. Het enige wat ik nu nog kan, is janken. De verpleegkundige ziet dat ik het moeilijk heb en deelt me mee te overleggen met de verpleegkundige van de OK of Chris direct erna bij me mag in de uitslaapkamer.
Een laatste kus en daar lig ik dan… Te wachten.
Een verpleegkundige komt wat met me praten, ik kan alleen maar snikken en snotteren. Wat later komt mijn gynaecoloog eraan, tegen hem vertel ik dat ik het zo dubbel blijf vinden. Hij brengt me zelf naar de OK. Ik kan daar even lachen… En besef dat ik eigenlijk wel in goede handen ben. Het geeft me een veilig gevoel te weten dat mijn eigen gynaecoloog de ingreep doet. En dan…Gaat het licht uit.

In de verte hoor ik iemand zeggen: "We laten haar gewoon lekker uitslapen, we doen maar even niks met haar…"
En daarna de stem van Chris.
Ik ben blij en opgelucht dat, wanneer ik mijn ogen heel stilletjes opendoe, manlief naast me zit, al is de kamer voor hem boeiender :-)
Een dik uur nadat ik wakker ben, mag ik naar mijn eigen kamer. Slapen heb ik er echter niet gedaan. Naast me lag een buitenlandse dame die het nogal nodig vond om mobiel te gaan zitten bellen.
Om 18 uur ik mag even mijn bed uit om te plassen…En guts… Alles onder…
"Zo", denk ik bij mezelf: "Ik mag wat eten als ik wil. Daar heb ik wel trek in…"
Wat later mag ik het bekopen. Ik ben hondsberoerd en spuug er alles weer uit.
Ik merk dat ik me enorm ga ergeren aan de dame die naast me ligt.
Manlief hoopt dat ik toch die avond nog mee kan naar huis. Dan bedenk ik bij mezelf dat ik in mijn eigen bed nog altijd beter en lekkerder lig. Wat kan ik in het ziekenhuis blijven doen? Geen controle van bloeddruk, geen controle wat vloeien betreft… Niemand die zich afvraagt: heeft u alweer geplast, en loopt u goed? Ik denk dat ik maar naar huis ga.
Een kwartier later sta ik half wankelend beneden en rij ik met manlief naar huis. Leeg en moe.

De dagen erna voel ik me ellendig, ik vloei veel en ben helemaal niet lekker. Toch kan ik niet stilzitten en wil ik teveel doen. Ben lekker de tuin gaan spitten… Maar dat heb ik die nacht ook wel geweten, huilen van de pijn in bed…
Woensdag moet ik op gesprek bij de bedrijfsarts… Langs de weg zie ik drie ooievaars… Ik zie dat als iets positiefs… Een tijdje voor ik zwanger was, reden Chris en ik langs een veld en toen zagen we er twee zitten.. mijn schoonmoeder zei erna pas maar op… Ze moest eens weten dachten we toen :-)

Vandaag een week verder, 20 april.
Ik voel me een stuk beter maar ben nog steeds moe. Met pozen voel ik me heel erg leeg… Ik wil weer zwanger zijn en heb er wel moeite mee. Ik kan alleen hopen en dromen… Meer is er voorlopig niet.
Het is nu afwachten wanneer ik weer ongesteld ben, daarna kunnen we weer van start met de volgende IUI… We kijken er al hoopvol naar uit.
En ondertussen…
Dromen…

Liefs,
Annelies

Reacties:

Door: Wen op 11/05/2004 @ 16:12

Ik heb met grote belangstelling naar je verhaal uitgekeken.. het raakt me heel erg. Zelf ben ik begonnen met de allereerste IUI (en heb eerder al 2 miskramen achter de rug)

Annelies, ik hoop dat het zonnetje mag gaan schijnen... en droom met je mee!

Liefs
Wen