Column van Annelies
Heftige behandeling...
Gisteren weer naar de osteopaat geweest voor mijn behandeling. Wel vaker loop ik er buiten als een verwarde kip, met mijn emoties onder de arm, niet goed wetende wat er allemaal in me wakker was geschud.Gisteren was heftig, heel heftig. Ik moest janken, en waarom? Nee, zeer deed het me niet, dat kan ik niet zeggen. Misschien geschrokken van de heftige manier waarop het ging, en de dieperliggende gevoelens die ermee gepaard gaan --> gevolg tranen.
Zelfs nu, een dag later, lopen de emoties nog hoog bij me op... Het is alsof er een storm in me woelt, ik de emoties niet de baas kan en ik me alleen maar vreselijk in de war voel. Osteopathie... Of wat het met lijf en geest wel allemaal niet kan doen.
Mijn volgende afspraak is over 4 en een halve week. Ik ga namelijk op vakantie... En daar heb ik onwijs veel zin in. Even de boel de boel te laten.
De afgelopen jaren hebben alleen maar in het teken gestaan van kinderen krijgen, verplicht vrijen, de hele MMM… Zodat ik me soms afvraag wat leven is. Zo graag kinderen willen, heeft MIJN leven anders gemaakt. Ik zei laatst nog tegen mijn man: "Ik ga het straks nog allemaal missen, dat hele doktersgebeuren."
Het is in die 10 jaar tijd zo een deel van mezelf geworden, steeds ziekenhuisbezoekje hier, en daar... Kortom, opeens ruimte en zee van tijd.
Wanneer ben je er aan toe te stoppen, wanneer is de grens bereikt? Hoelang verleg je je grens en hoever ga je?
Soms denk ik wel ik kan nog heel ver gaan, wel naar de andere kant van de wereld als het moet, andere momenten denk ik: help, ik wil leven! Maar het oergevoel is het grootst, of is het op dit moment de angst die in me dwarrelt en meer meester van me is dan dat ik lief heb?
In mijn eigen vriendenkring ben ik de enige zonder kinderen. Ik heb gelukkig een paar heel lieve vriendinnetjes die niet oordelen maar me proberen te begrijpen, en dat is zo bijzonder.
Ik ben toe aan vakantie, aankomende nacht vlieg ik.
Ik ben toe aan mijn rugzak figuurlijk eens goed om te draaien en te kijken wat voor bagage ik weer meeneem... Want zo af en toe heb je het idee dat die rugzak die je draagt behoorlijk zwaar is.
Voor nu: Amerika, here I come :)
Groeten,
Annelies
