Column van Annelies
Helaas niet goed…
19 Maart: echo gehad... Helaas... Geen hartslag…Het vruchtzakje is gegroeid van 4 mm naar 17 mm. Rechts in het vruchtzakje zat ons kruimeltje.
Volgens de gynaecoloog ben ik minder ver dan we denken. Het was een domper en ik ben hierdoor reuzenbezorgd. Volgens de gynaecoloog is dit niet nodig omdat de innesteling wellicht langer heeft geduurd. Voor mezelf is het duidelijk dat het fout is... Ik ga dan ook behoorlijk over mijn toeren naar huis...
Bange dagen... Ik slaap slecht... Hierna ben ik behoorlijk ziek. Anderhalve week kan ik amper eten, ben ik behoorlijk misselijk, overgeven,... en noem maar op. De meeste tijd breng ik door in bed. En dan... Na een slaaploze nacht... 1 April…
1 April 2004: een droom is uit elkaar gespat.
We hadden dromen...
we droomden van jou...
op een dag zou je wel bij ons komen...
dat hoopten we gauw.
4 Jaar hadden we nodig...
een lange weg te gaan...
in februari was het zover...
blij nieuws je kwam eraan.
We leefden op een wolk, ...
zo een van je weet wel.
Dromen werden angst,
angst dat het mis zou gaan.
1 April kregen we het te horen
helaas... je zal niet worden geboren.
Mijn wereld stort in... Ik ben kapot en kan het vooral niet geloven. Niks, maar dan ook niks van de klachten die ik heb, wijzen erop dat het niet goed is... Ik kan het dan ook niet geloven... Lang leve de struisvogelpolitiek. Ik kan alleen maar huilen, me vragen stellen… Vooral: waarom?
5 April: terug afspraak met de gynaecoloog... Om, hoe hard het ook is, de zakelijke kant van het verhaal bespreken. Niks lijkt erop dat het mis is... Ik heb helemaal geen bloedverlies of klachten die erop wijzen… Het voelt zo vreemd.
Ik kan er niet meer tegen. Hoe het gaat? Mijn lijf lijkt me gek te maken... Ik ben misselijk, heb alle klachten die bij een zwangerschap horen. Omdat het voor mij zo moeilijk is, krijg ik opnieuw een echo van de gynaecoloog... Ik bleef hopen dat de gynaecoloog het mis had gehad... Maar helaas... Het blijft hetzelfde. Ik wil verder, wil zwanger zijn… "Ben ik zwanger of was ik zwanger", vraag ik me af terwijl ik mijn hand op mijn buik leg.
Ik moet bloed prikken van de gynaecoloog… En spreek de dag af dat de curettage gaat volgen… Weken wil ik niet wachten... Vooral niet omdat ik gewoon weer verder wil met de hormoontherapie en dus hoop snel opnieuw zwanger te zijn. Op 13 april moet ik om 10.30 in het ziekenhuis zijn en zal de curettage volgen…
Ik bekijk het nuchter… Tot vandaag... Ik ben huilerig en vind het allemaal maar heel erg definitief worden.. Geen klachten… Waarom ????
De zwangeren vliegen me ondertussen om de oren en ik kan het allemaal niet meer hebben... Ik krijg nu pas de emotionele klap. Dag kind van me...
Reacties:
Door: sandra op 16/04/2004 @ 10:40 
Beste Annelies, ik heb net de verschillende verhalen in je column gelezen en vind het zo verschrikkelijk verschrikkelijk jammer voor jou. Ik ben zelf ook een Belgische die in Nederland ben gaan wonen, ben na bijna 4 jaar proberen zwanger geworden (net voordat ik het eileideronderzoek moest ondergaan waar ik erg tegenop zag) dus had ik het idee, dit is een teken, het moet gewoon goed zijn. Na een paar weken enorm op mijn voeding te letten en braaf het foliumzuur te slikken, kregen op 8 weken een echo. Helaas, het vruchtje was op 5 weken afgestorven, mijn wereld stortte volledig in elkaar. Maanden heb ik mezelf gek gemaakt met de vraag "waarom"; maar hoe onrechtvaardig het ook aanvoelt, er is geen antwoord op deze vraag.
Een paar maanden en onderzoeken verder bleek dat het resultaat van het zaadcellenonderzoek niet echt goed was en mijn baarmoederslijm niet zeer gastvrij was, wat onze kansen op een spontane zwangerschap veel verkleinde. 8 maanden na de miskraam, wonder o wonder net voor ik een IUI zou ondergaan : een spontane zwangerschap. Bloedverlies en veel pijn de eerste weken; uit de echo bleek dat het hartje wel klopte. Ik heb weinig genoten van mijn zwangerschap, leefde van controle op controle en kon niet wachten tot de bevalling. Ondertussen heb ik een gezond dochtertje van 11 maanden.
Ik ben deze site beginnen volgen in de periode dat het maar niet lukte, iederen werd zwanger behalve ik, op straat zag ik alleen maar zwangere vrouwen of vrouwen met baby’s; gek werd ik ervan. Uiteindelijk is het wel gelukt, dus ik zou je willen zeggen, geef de hoop niet op en ik wens je van harte toe dat je kinderwens binnen niet al te lange tijd mag verhoord worden !
sterkte, Sandra
Door: Nele (profiel) op 16/04/2004 @ 20:57
Annelies , heel veel sterkte.ik had vorig jaar rond deze tijd ook een curretage na een miskraam.Ons vruchtje was ook vroegtijdig gestopt met groeien.Dan is die roze wolk waarop je de voorbije weken leefde ineens verdwenen.Is de toekomst grijs en grauw . het heeft zijn tijd nodig gehad maar nu kan ik het eindelijk een plaatsje geven.Helaas ben ik ondertussen ook nog niet zwanger geworden sindsdien en dat gevoel van omringd te zijn door een zwangere wereld is voor mij ook nog steeds heel moeilijk om mee om te gaan. sterkte voor jullie!
Door: Eva op 17/04/2004 @ 16:26
Dag Annelies,
Ik herken in je verhaal heel erg veel..
Vorig jaar in juni verloren we ook onze zwangerschap na ongeveer 10 weken. We waren toen 2 jaar bezig en hadden net onze eerste IVF achter de rug.
Nu zijn we bijna een jaar verder; jammer genoeg nog altijd zonder zwangerschap.
We zijn nu bezig met verdere onderzoeken, waarvan we midden mei het resultaat zullen weten.
Voor mij wordt het ook steeds moeilijker om om te gaan met nieuwe zwangerschappen.. Ik heb nu zelf voor mezelf beslist om niet meer op kraambezoek te gaan. Het moment zelf hou ik me heel kranig; maar als ik thuiskom zak ik ineen als een vod..
Ik wens je alvast heel erg veel sterkte!!
Groetjes,
Eva
Door: Anoniem op 18/04/2004 @ 16:01
Hai meiden,
Ik wil ook graag even reageren,wij maken het ook mee op dit moment.
Ik zou nu eigenlijk 12 weken en 1 dag zwanger zijn,maar ik ben afgelopen donderdag naar het ziekenhuis geweest voor mijn 1e echo,toen kwam voor ons ook het grote schrik.De echoscopiste ging met dat ding over mijn buik en zei gelijk al van nou ja bent nog geen 12 weken hoor,het ligt te ver naar achteren dus dat word dan een vaginale echo en toen zagen we onze kleine.De echoscopiste zei al gelijk van nou het is wel een heel kleintje en toen had ik t al te pakken,want toen begreep ik al dat het fout moest zijn.De grond zakt onder je vandaan en de echoscopiste heeft geloof ik 5 keer opnieuw gezocht naar de hartslag,maar helaas ons kindje leeft niet meer en toen had ik al helemaal niet meer,het eerste wat ik zei WAAROM en waarom weer.Ik heb in novenmber ook een miskraam gehad en ben gecurreteerd en toen vanaf mijn 2e menstruatie was ik weer in blijde verwachting en ik voelde me zo anders,vergeleken met mijn vorige zwangerschap,dus wij dachten van nou nu zit het goed,maar helaas weer niet.Het is nu ook zo onwerkelijk en niet te geloven,omdat je er gewoon mee loopt en jezelf zo zwanger voelt en ook geen klachten of bloed of iets dergelijks,het lijkt nog steeds dat alles goed is bij me,dus daarom wilde ik mijn verhaal ook even vertellen omdat ik mezelf in jou ook voel,ongeveer Annelies,qua gevoelens.Ik moet woensdag naar de gyneacoloog voor een gesprek en dan zal ik denk ik vrijdag weer gecurreteerd worden,tenzij het spontaan komt.Verlopig ziet het er nog niet naar uit dat het spontaan komt,maar ja dat zegt nog niks,want de vorige keer had ik ook met 10,5 week een spontane miskraam.
En toen moest ik ook gecurreteerd worden,want er zaten nog resten,nou ja ik wacht het wel af,maar het is hoe dan ook niet te geloven en zooo pijnlijk.
Nou Annelies ik wens je heel veel sterkte en probeer het een plekkie te geven,probeer ik ook,voor de 2e keer
en de rest van de meiden ook veel sterkte die een miskraam hebben meegemaakt.veel liefs jennifer
Door: Jessy (profiel) op 19/04/2004 @ 16:55
Ik kan me niet indenken hoe jullie je voelen... Maar ik zit bijna te huilen... Vind dit allemaal zo verschrikkelijk!!! Wens jullie dan ook veel sterkte toe, ...
Jes & co
Door: annelies op 20/04/2004 @ 20:33
hay meiden,
heel vriendelijk van jullie... doet me deugd jullie berichtjes te lezen.
Ik heb vandaag naar Eva een nieuw deel gestuurd.
liefs Annelies
Door: Lilian op 24/04/2004 @ 18:33
Hoi Annelies,
Het is of ik mijn eigen verhaal lees.
6 februari eerste echo, vruchtje veel te klein.
13 februari 2e echo, vruchtje gekrompen, dus dood.
Curettage wilde ik liever niet, op 26 februari weer een echo, was weinig meer te zien op de echo, er kwamen wel sliertjes bloed mee nadat de gyn, met een eendebek mijn baarmoedermond inspecteerd. Op 3 maart, na een nacht vol krampen, kreeg ik eindelijk de miskraam. Nu ik je verhaal lees, huil ik weer.
In het begin was ik nuchter, maar het verlies lijkt steeds meer door te dringen.
Heb nu een keer een menstruatie gehad, maar het liefst zou ik weer zwanger zijn. Ondertussen wordt de ene na de andere collega zwanger en een vriendin is 10 dagen uitgerekend na mijn dag. De dag dat ik eindelijk moeder zou worden. Ik ben stinkend jaloers op al die zwangeren en ik wilde dat ik niet dagelijks met ze werd geconfronteerd.
Jij heel veel sterkte bij het verwerken van dit verlies!
Door: astrid op 27/04/2004 @ 01:04
annelies en meiden,ik moest weer huilen toen ik jullie verhalen gelezen heb.we hebben ook kinderwens..7jaar geleden besloot we een kind te hebben..toen ik gestop met the pil na 3maand werd ik zwanger..wij blij..maar helas had ik een miskraam..na een tijdtje woord ik niet meer zwanger en besloten om naar gyn. te gaan.eerst allei onderzoeken..IUI geproberd 6manden niet gelukt...weer onderzoek(urine,bloed,enzovort)..eerst ICSI geprobeerd ik was zwanger..blij maar na 8weekjes,miskraam gehad..ik vraag waaroom???zo als jullie vraag!!!dan 2e poging ICSI zwanger van twee..was erg blij..na 10weekjes geen hartslag..ons werld stort in elkaar!afspraak naar gyn. moest gecurettierd (dec.5 2003)st. nicholas was niet bij ons geweest...huilen...feb.(2004) gyn. controle! raad is...ik ben spontaan zwanger,harslag gezien...toen echo..hartslag gehoord..mooi evaring, nou ben ik 18e weken zwanger! je zie dus er is nog hoop voor iedereen...geef nooit op.
heel sterkte!!!
komt ook bij jullieDoor: Cindy C op 03/05/2004 @ 12:33
Ik had een soortgelijk verhaal al was ik zonder problemen zwanger geraakt op de natuurlijke manier. Bij mijn eerste zwangerschap ben ik op 8 weken naar de gyn gegaan voor echo. Je ziet dan werklijk nog niet veel buiten een prachtig klein graantje met een kloppend hartje. Vandaar dat ik mezelf voorhield om de tweede keer maar op 12 weken te gaan. Maar omdat de gyn waar ik heen zou gaan zelf zwanger was en op het punt van bevallen stond moest ik op 9 weken gaan anders moest ik wachten tot ik ruim 15 weken was en dat vond ik dan toch wel weer te lang.
Toen ik op 9 weken en 1 dag bij de gyn ging voor een echo bleek ik maar 8w en 1 dag te zijn. Het kleintje leefde het hartje klopte eerst maakte ik me zorgen omdat ik heel goed wist dat ik 9w1d moest zijn. ons kindje werd namelijk verwekt op huwlijksreis na de reis hadden mijn man en ik niet meer gevreeën. Kon dus maar zo zeker zijn hé. Nu ja de gyn zei dat het wellicht een late bevruchting of innesteling was, blij gezind met de echo in de hand vertrokken we naar huis. Helaas toen ik 15 weken was liep het toch mis ik had rozig verlies en dat allarmeerde me om naar spoed te gaan. Daar kreeg ik een echo en wat bleek ons ukje was maar een weekje meer blijven groeien. De rest van de weken zat het gewoon stilletjes dood onder mijn hart. Ik vond de dag van de curretage een verschrikking. Mijn kindje zat oke wel dood onder mijn hart maar het zat daar blijkbaar goed, want het beelf er zitten. Een dokter zou het zomaar bij me losrukken vreselijk vond ik die gedachte.
Dit alles ligt in december drie jaar achter me ik heb er nu een pracht van een meid bij die over drie weekjes al weer een jaartje wordt. Ik werd na 8 maanden weer spontaan zwanger. Het doet me pijn te horen dat er toch zoveel vrouwen zijn die niet zomaar zwanger worden.
Ik wens jullie dan ook heel veel moed en sterkte toe voor de komende maanden en behandelingen. Wat is het leven toch oneerlijk
Groetjes Cindy & meiden xxx
Door: mirella op 06/11/2005 @ 21:20
hallo
Ik lees veel herkenning in jullie verhalen, ik vind het ook moeilijk met allemaal zwangere vrouwen omme heen.
Ik gun het die vrouwen natuurlijk wel, maar toch is het moelijk.
Ik heb in een jaar tijd twee miskramen gehad, en nu ben ik voor de derde keer zwanger (nog heel pril, maar 3 of 6 weken.)
Elke dag is er weer die vreselijke angst en de gedachte van , wanneer moet ik weer door al dat verdriet heen?
Ik hoop voor de vrouwen die hun verhaal hier hebben gedaan dat ze snel een goede zwangerschap zullen kunnen beleven.
mirella
Door: Anoniem op 28/11/2005 @ 13:30
Ook ik heb dit jaar een miskraam gehad, dat kwam aan als een grote schok. Gelukkig ontdekte ik deze maand dat mijn mestruatie uitbleef en ik weer zwanger was, helaas dreigt het nu weer mis te gaan. Ik heb bloedverlies gehad met een bloedpropje en mijn (vele en heftige!) zwangerschapsverschijnselen zijn erg afgenomen. Ik ben erg bang maar moet afwachten tot de eerste (vaginale) echo.