Column van Annelies
Is er hoop?
Daar zijn we weer.Ik sta op en ga slapen met een leeg gevoel. Slechts weinig mensen wisten dat ik zwanger was, dus een handjevol mensen moeten we vertellen dat het fout is… En hier en daar zijn er dus mensen die niet weten dat het fout is gegaan. Zo feliciteert een collega manlief…Dat is dan even slikken.
De dagen gaan weer verder… Ik probeer mijn gedachten te gebruiken voor het werk en de vakantie die eraan komt. We proberen niet gericht te vrijen voor een kind maar gewoon omdat we het lekker vinden. Maar ik merk dat het mij vooral moeilijk valt.
Het werk slokt veel energie op en ik probeer nog van alles te regelen voor ik op vakantie ga.
11 mei:
Ik moet ongesteld worden… Maar ben dat dus niet. Niks om me ongerust over te maken. Zeker niet na een curettage… Toch besluiten we er een testje tegen aan te gooien… Ik val dan ook zowat van mijn stoel… De test is positief… De streep is niet echt duidelijk. Kan ik hopen? Neen, dat durven we niet. Het zou te gek voor woorden zijn dat we na jaren opeens spontaan zwanger zouden zijn.
Ik besluit maar niks te denken en bel de volgende ochtend de gynaecoloog. De secretaresse wil wel een afspraak maken maar dat vind ik niet nodig. Even overleg… Wat later bel ik terug. Ze deelt me mee dat het niet van de vorige zwangerschap is en feliciteert me : Maar toch is er een stemmetje in mijn hoofd dat niet kan juichen… We besluiten een paar dagen opnieuw te testen… Net voor we op vakantie vertrekken.
Vrijdag 14 mei… Opnieuw getest en weer…Licht positief… Raar vinden wij het. Dus opnieuw hang ik aan de lijn en vraag ik of de gynaecoloog me terug kan bellen want dat ik wil overleggen. Ik vertrek immers die nacht op vakantie.
Een uur later hangt mijn gynaecoloog aan de lijn en zegt: "Het zou heel gek zijn bij jou mocht je nu opeens zwanger zijn."
Wat vragen… "Buikpijn??"
"Tja, wat is buikpijn", zeg ik: "Dat is bij eenieder verschillend."
De gynaecoloog vreest toch dat het van de vorige zwangerschap is… Bij een enkele kan dat dus gebeuren.. Het is afwachten.
We overleggen… Als ik ongi ben, start ik weer met spuiten en dan weer op naar de IUI.
15 mei, ik vertrek op vakantie… Is er hoop???
Wie weet… Dit lees je in de volgende…
Annelies
Reacties:
Door: anneke op 08/06/2004 @ 12:03 
heel veel succes!
laat je snel iets weten?
groetjes
anneke
Door: Sandra op 08/06/2004 @ 13:29
Hoi Annelies,
Wat raar dat je een maand na je curretage nog "zwangerschapstekenen" zou hebben ! Bij mij duurde het na de curretage bijna 2 maanden eer ik opnieuw ongesteld werd en 5 maanden later was ik opnieuw zwanger (terwijl ik op de eerste zwangerschap een goeie 3 jaar heb moeten wachten en ik de hoop al had opgegeven op natuurlijke wijze zwanger te worden)
Wat vervelend zeg dat we altijd een beetje achterlopen, je weet vast nu al wat meer en ik ben zo benieuwd ! Ik hoop van harte dat alles goed gaat met jou, dat je goed nieuws hebt gekregen en wacht vol spanning je volgende column af !
groetjes en sterkte, Sandra
Door: Anoniem op 08/06/2004 @ 15:06
hallo,
ik ben nieuw hier nou ik wil eigelijk meer weten over iui ik ben 23 jaar en vroeg of dat wel verstandig om dat te doen want ik ben namelijk ook 3 jaar bezig om zw te raken en ben ook naar gyn gegaan en alles was goed. ik wil er meer over weten, groetjes anoniem
Door: Anoniem op 09/06/2004 @ 10:26
hopelijk ben je zwanger.ik gun het jou
Door: Eva op 13/06/2004 @ 10:13
Annelies,
jij zal ondertussen al wel weten of het gelukt is???
Ik wou gewoon eens zeggen dat het wel kàn hoor. Ik heb vorig jaar een curretage gehad en tot twee maanden erna was er nog zwangerschapshormoon te zien in mijn bloed.
Hopelijk heb jij goed nieuws?
Gr,
Eva
Door: sandra op 06/07/2004 @ 16:42
hey Annelies,
’t is al eventjes geleden dat we iets van jou hebben vernomen; hopelijk gaat het goed met je ?
groetjes, Sandra
Door: annelies op 10/07/2004 @ 17:40
hay Sandra
Columm al naar eva gestuurd.. maar verschijnt maar niet op de site :(
Misschien heeft eva het druk of is ze met vakantie... geen idee
Annelies