< 9Maand-Sponsor >

< Publiciteit >

Home » Columns » Column van Annelies » Onze kinderwens

Column van Annelies

Onze kinderwens

Dat een kinderwens niet zo vanzelfsprekend zou zijn, hadden wij zelf nooit gedacht. Ja, natuurlijk hoor je wel dat kinderen krijgen niet altijd zo vanzelfsprekend is, maar toch…
Zo'n vier jaar geleden besloten Chris en ik dat de tijd rijp was voor kinderen. We zouden wel zien hoelang alles zou duren dus maak je vooral niet druk, dacht ik. Maar na een jaar was het niks… Na twee jaar was het nog steeds niks.
Aangezien je in Nederland (daar ben ik naartoe verhuisd) eerst naar de huisarts moet voor je naar een gynaecoloog kan, zette ik die stap. Ach, ik moest me geen zorgen maken...
Vijf maanden later was het nog steeds niets. Mijn cyclus ging van kwaad naar erger want ondertussen had ik al een cyclus van 60 dagen. Dus ging ik maar weer eens naar de huisarts. Weer vond men het niet nodig dat ik werd doorgestuurd. Na even goed kwaad te zijn geworden, kreeg ik dan toch een doorverwijsbrief en was de stap naar het ziekenhuis maar klein.

Even een praatje met een van de gynaecologen waar ik mee werkte en ik kon een week later al komen. Na heel wat echo's en bloedonderzoek bleek dat ik PCO had. Er werd toen ( vorig jaar augustus ) uiteindelijk besloten dat ik Clomid zou gaan slikken.
De eerste maand had ik hier niet echt veel last van maar de tweede maand begonnen de bijwerkingen me parten te spelen. Ik had opvliegers en het was net alsof ik in de overgang zat ( weet ik alvast hoe dat voelt ). Ik moest nog regelmatig even bij de gynaecoloog langs voor een echo en bloedonderzoek. We maakten de afspraak dat wanneer ik na een half jaar niet zwanger was en/of mijn cyclus weer langer werd dan 35 dagen, ik zou bellen en terug langs zou komen.

In december 2001 had ik van we gaan maar terug. Weer gebeld en weer naar het ziekenhuis. Daar bleek dat de Clomid wel aansloeg... Maar de reden waarom een zwangerschap uitbleef, daar vonden ze het antwoord niet op. Er werd toen voorgesteld bij manlief een zaadtest te doen. Dat werd gedaan en op 21 maart kregen we hiervan de uitslag en die viel in als een bom. We hadden voor onszelf wel al iets van: "Kom, het zal slecht zijn", maar zo slecht. Het was een behoorlijke domper. Ik kon niet meer nadenken of wat dan ook.
De dag nadien heb ik teruggebeld want ik had zoveel vragen. Omdat ik de arts ken, mocht ik die middag langskomen voor een gesprek. Toen werd besloten de zaadtest maar opnieuw te doen maar nu in het ziekenhuis zelf.
Zo'n 70 dagen later werd de test opnieuw gedaan en op 24 mei kregen we de uitslag ervan... Gespannen en vol emotie kregen we te horen in het ziekenhuis dat het goed was, niet optimaal maar veel beter dan de eerste uitslag. Ik moest maar even kijken. Nu werd er afgesproken dat ik voor een HSG-onderzoek zou gaan na onze reis. Uiteindelijk is dat onderzoek niet door gegaan omwille van mijn allergie voor jodium. Om een lang verhaal kort maken: de volgende stap was een laparoscopie en dat was net wat ik hoopte nooit te moeten ondergaan, onder narcose.
Ik zag er echt tegenop. Het werd een paar keer afgezegd maar afgelopen vrijdag was het zover. Achteraf gezien, voel het me heel goed mee. Mijn gynaecoloog kwam nog even kletsen voor de operatiekamer en erna kreeg ik al direct de uitslag dat er niks aan de hand was.

Op 5 november hebben we opnieuw een afspraak en dan zal het vervolgtraject ingezet worden.
Dat ik deze maand niet zwanger zal zijn, dat is me al heel erg duidelijk. Want na dit onderzoek is seks even het laatste waar ik aan denk. Een maand rust…

Groetjes,
Annelies



[Reageer]