Column van Annelies
T-splitsing in mijn leven
Half november was mijn laatste column. Ondertussen is het zomer, staat de vakantie voor de deur, en heb ik geen behandelingen meer gedaan. Mijn lijf moest tot rust komen.Lichamelijk kreeg ik steeds bloedverlies en tijdens echocontrole bleek voor de derde keer dat er opnieuw poliepen in mijn baarmoeder zaten. Dus geen ICSI, ze moeten er eerst uit.
Eind april voor dagopname geweest, de boel eruit en wachten op de uitslag. Na drie keer was ik er deze keer gerust in. Alles goed.
Contact gehad met Gent en me opnieuw op de wachtlijst laten zetten: in september. De twijfels slaan echter toe. Ik heb nog twee behandelingen in Nederland die vergoed worden door de verzekering… Zou ik die dan niet eerst in Nederland doen? In België kan ik alles zelf betalen en met het zorgstelsel is dat wel heel jammer, denk ik dan. Dat is mijn eerste twijfel.
Maar sinds een paar weken twijfel ik nog meer met welke kant ik mijn leven op moet gaan… Ga ik weer voor de behandeling? Of doe ik het weer even niet?
Ik denk dat angst op dit moment de overhand heeft… Misschien durf ik niet. Bang om de teleurstelling niet aan te kunnen, die als een hamer op mijn hoofd klopt. Bang te moeten realiseren dat het einde van het boek en die paar bladzijden die er nog zijn, zijn stilaan vol geschreven en het boek nu echt wel bijna dicht te doen is. Zolang ik het niet doe, kan ik ergens nog hopen. Hopen dat er misschien toch nog een wonder zal gebeuren… Misschien is het struisvogelpolitiek, het is maar hoe je het bekijkt.
Of zit ik in een fase waarin ik vooral twijfel aan mezelf, waarin ik de polonaise aan mijn lijf even moe ben, en vooral geen ziekenhuizen meer kan zien als patiënt? Dat kan ook.
Ik twijfel... Ik sta op een T-splitsing in mijn leven… En ik weet niet welke kant ik uit moet lopen, of welk pad ik zal bewandelen.
Stel dat ik nu zwanger ben, ben ik er dan opeens wel aan toe? Gek dat ik me die vraag na al die jaren opeens ga stellen! Ik ben er nog niet achter waar ik opeens zo bang voor ben… Misschien wel voor het definitieve. Misschien het definitieve: nooit moeder. Een woord waarvan ik altijd van overtuigd was dat ik het wel zou worden… En nooit bij stil heb gestaan dat het wel eens vechten kon worden om die ene grote droom, dat oergevoel te moeten realiseren. En dat het misschien bij dromen zal blijven. Zoals Marco Borsato zegt: dromen zijn bedrog.
Zit ik op dit moment in een neerwaartse spiraal in mijn leven? Of ben ik juist aan kijken welke richting ik op wil?
Geen idee... Soms voel ik alleen dat ik weer wil leven.
Jarenlang staat mijn leven in het kinderen krijgen, ziekenhuis in en uit, met alles rekening houden, want stel…
Dit jaar hebben we besloten om te reizen. Volgende maand gaan we naar Amerika. Na jaren altijd ons geld te hebben uitgegeven aan behandelen, hebben we nu na 10 jaar gekozen om op adem te komen. Of ik al dan niet start in september, ik weet het weer eens niet. Het is nog even veraf.
Mijn osteopaat had me het advies gegeven om eerst mijn lijf op orde te krijgen, en misschien heeft hij wel gelijk.
Ik vraag me op dit moment vooral af of ik het geestelijk nog wel trek… Steeds een negatieve test... De wanhoop is me soms dichterbij, de hoop vervliegt... Al is er nog altijd wel een sprankeltje hoop. Alleen, nu even niet…
Annelies
Reacties:
Door: kelly (profiel) op 15/07/2008 @ 17:39 
hey annelies, ik heb je verhaal met de hand voor mijn mond gelezen. ben je echt al 10 jaar bezig met kinderen proberen te krijgen? pfff, ik versta dan wel dat je even de moed verliest en dat je je afvraagt wat je wil. ik wil je in elk geval veel sterkte wensen en ik hoop dat jullie reis naar Amerika even een rustpunt kan zijn. Ik wens jullie het allerbeste, en als het even kan, met een kindje in de schoot.
Door: annelies op 15/07/2008 @ 19:14
Hay Kelly
Ja... en ik begin me soms af te vragen..en vooral te denken.. ik wil leven. Steeds dat verdriet, merk ik kan ik niet altijd meer behappen.. hopen.. en vooral wanhoop..want hoe je het draait of keert.. de hoop neemt af, de wanhoop neemt toe.. de bladzijden dunner en dunner. Psychologisch nog niet klaar te moeten realiseren dat het er misschien nooit inzit. Omdat ik vooral nooit heb verwacht en gedacht dat ik zo hard zou moeten knokken voor deze diepe intense wens.
Door: liesbet op 16/07/2008 @ 11:31
hallo Annelies,
Neem wat tijd voor je eigen want je hebt het nodig. Wij zijn 3,5 jaar bezig geweest voor ons 2de kleintje. Ik had er op het einde gewoon geen zin meer in en we hebben ons voor adoptie ingeschreven. Ik zou in september mijn laatste ivf doen. Ik heb in de tussentijd eens aan mezelf gedacht wat al een hele tijd geleden was. En wat bleek ik was begin juni spontaan zwanger. We konden het niet geloven. Dus denk aan je eigen want er vliegt zo wat tijd om en je hebt al die tijd dat je met die behandelingen bezig was niet geleefd. Zo voelde het toch voor mij.
veel succes nog met je beslissing
Liesbet
[Deze reaktie werd gewijzigd]
Door: mama van kim en ?? op 18/07/2008 @ 16:42
Hoi Annelies
wat knap dat je na zo'n lange tijd toch weer schrijft. wat moet het moeilijk zijn al die twijfels die je inmiddels hebt en gevoelens doe door elkaar lopen. Geniet van je reis naar Amerika en kom tot jezelf en volg je gevoel wat het ook zal brengen. Sterkte met alles.
Door: Karin op 19/07/2008 @ 01:22
Best Annelies,
Ik ben nieuw op de site en het eerste dat ik las is je column. Reeds halfweg je verhaal heb ik meer dan een traantje weggepinkt want ik herken er mezelf wat in (minus de vele behandeling en ik ben ook slechts twee jaar aan het proberen zwanger te geraken). Ik wens je een rustige zomer toe met veel kans om de keuzes op deze "T" af te wegen.
Karin
Door: Anne op 22/07/2008 @ 09:10
Annelies,
Volg het advies van je osteopaat: krijg eerst je lichaam op orde. Bij ons heeft het ook lang geduurd, maar niet zo lang als bij jullie.
Door het 'gewroet' in je lichaam krijg je toch iedere keer weer een klap dat voor blokkades zorgt. Met acupunctuur hebben ze bij mij de blokkades opgeruimd en werd ik heel rustig. Daardoor ben ik mijn leven weer gaan leven ipv altijd maar met zwanger worden bezig te zijn. Ik had het gevoel dat ik op de automatische piloot bezig was en iedere maand weer dat negatieve gevoel. Niet goed voor jezelf of je partner. Juist toen ik mijn leven weer aan het leven was, werd ik zwanger. Nu hebben we een prachtig dochtertje van 5 weken!
Ik gun je hetzelfde!
Door: annelies op 09/08/2008 @ 09:02
Volgende deel heb ik al naar Steve en Eva gemaild.
Allicht zetten ze het erop na hun vakantie.
Ook hier aftellen, nog twee weken.