Column van Astrid
Alles is anders!
 | Hoi, Hier weer een teken van leven uit Canada. Inmiddels ben ik 33 weken zwanger. Alles aan deze zwangerschap was anders: niet alleen het land maar al de rest is ook anders dan de vorige keren. Afgelopen maand, na een bezoekje aan de gynaecoloog, werden we gelijk verzocht naar het ziekenhuis te gaan om een stresstest te doen. Dit omdat de baby aanzienlijk minder bewoog dan zou moeten. Wij waren gelijk in de stress, dus wij zouden alvast slagen voor dat onderzoek, dacht ik. Maar goed dat de test niet voor ons was. |
Vijf dagen later konden we er terecht. Mijn broer uit Nederland was toen juist 14 dagen bij ons op bezoek en zodoende kon hij mee. Gelukkig maar want Patrick moest namelijk werken en kon geen vrij nemen.
Daar aangekomen konden we gelijk al zeggen dat de sfeer er beslist een stuk beter was dan bij die vorige "toko". Wel moest ik weer alleen naar binnen, maar dit leek dat niet zo erg. Het kwam waarschijnlijk doordat de dame, die mijn echo deed, hartstikke aardig was. Ze was ook heel positief en vertelde dat alles erop en aan zat. Ze zei ook dat het een mooi kindje was. Dit zegt ze vast tegen iedereen, dat weet ik natuurlijk ook, maar het geeft je toch een glimlach op je gezicht. Ze vroeg me of ik het geslacht wilde weten als ze het kon zien. Ik was zeer verbaasd, maar zei gelijk dat me dat wel een strak plan leek.
Ze kon me ook vertellen waarom ik minder leven voel dan bij mijn eerdere zwangerschappen. Het kindje lag namelijk in stuit. Het lag nogal vast met het kontje onderin en daarom voelde ik de schopjes zo ideaal, recht in mijn blaas. Minder leuk dus! Niet te min bewoog het wel genoeg met armen en benen, maar niet met het hele lijfje.
Toen mocht mijn broer erbij komen en samen konden we toen alles zien: een wangetje, een handje, een voetje... prachtig! Patrick baalde achteraf wel want nu had hij dus echt wat gemist. Opgetogen gingen mijn broer en ik weer naar huis. We wisten wat het ging worden ging en dat gaf een extra feestgevoel. Nee, ik ga niet verklappen wat het wordt. Er moet nog iets van spanning overblijven, hé ;-)
Afgelopen vrijdag hoorde ik tijdens mijn bezoek aan de gynaecoloog dat het kindje nog steeds in stuit lag. Voor alle zekerheid wil ze met 36 weken nog een echo laten maken. Ligt het dan nog in een stuit dan heb ik 3 opties. Ze gaan het proberen te draaien, ik krijg een keizersnede of ik ga proberen om, ondanks de stuitligging, toch op een natuurlijke wijze te bevallen. Ik vroeg haar waarom er hier in Canada minder stuitbevallingen gedaan worden dan in Nederland. Want zover ik me kan herinneren, is een stuit wel een ziekenhuisbevalling maar verder is er toch niet echt een probleem. Ze vertelde me dat er hier een onderzoek werd gedaan naar stuitbevallingen. Daaruit bleek dat bijna alle baby's die in stuit geboren worden via de natuurlijke weg een mindere start hebben dan baby's die "normaal" geboren worden of via een keizersnede. Sinds deze vaststelling deden ze eigenlijk liever geen vaginale stuitbevallingen meer, tenzij je er zelf op staat.
Op zich lijkt de keuze dan niet zo moeilijk meer: geen stuitbevalling dus. Je wilt tenslotte het beste voor je kindje. Het draaien van de baby, zie ik op de een of andere manier ook niet zitten. Ik heb steeds het idee en het gevoel dat ik daar spijt van zal krijgen. Visioenen over enge navelstrengen rondom nekjes en kindjes in de stress achtervolgen me in mijn slaap. Brrrr, ik moet er niet aan denken. Dus kindje, als je je niet draait, zit er niets anders op dan dat je "gehaald" wordt. Gelukkig heeft mijn schoonmoeder een ticket gekocht en komt ze begin januari bij ons logeren. Zo hoeven we ons geen zorgen te maken over de opvang van Jessica en Jurre als wij in het ziekenhuis zijn. Dat is al een hele opluchting gezien het feit dat ze hier geen kraamzorg thuis kennen.
Verder gaat alles hier zijn gewone gangetje. Jessica doet het goed op school. Ze kan al lezen en hele zinnen schrijven in het Engels. De juf is ook erg tevreden over haar, gelukkig maar.
Jurre doet het ook goed. Waarschijnlijk is er volgend jaar ook een plaatsje voor hem op school. Hij mag dan zijn kleuterschooljaar ook in het speciale onderwijs doorbrengen. Dit is zeer gunstig gezien dat hij in dat geval in een klas zit met 8 kindjes en 3 juffen. Perfect dus wat aandacht betreft! Bovendien krijgt hij tijdens de schooluurtjes logopedie en alle andere dingen waar hij nu extra behoefte aan heeft. Hij gaat zienderogen vooruit. Hij is nu bijvoorbeeld ook al zindelijk terwijl we dat zelf al ontelbare keren geprobeerd hadden. Nu is het in combinatie met school en de schoolregels, eigenlijk binnen een week voor elkaar gekomen. We zijn trots op onze kinderen!! Zo'n verhuizing is tenslotte niet niks voor die kleintjes!
Nou, dit was het voorlopig weer even.
Groeten uit Canada,
Astrid, Patrick, Jessica en Jurre
Reacties:
Door: h. op 20/04/2003 @ 12:47 
en what about jouw lichaam? vind je het normaal dat er dan maar in gesneden moet worden? het is veel zwaarder voor jouw, hoe is het je bevallen uiteindelijk?
groeten h.
