< 9Maand-Sponsor >

< Publiciteit >

Home » Columns » Column van Astrid » Wie weet gaat thuisbevallen toch nog lukken!

Column van Astrid

Wie weet gaat thuisbevallen toch nog lukken!

Ik ben inmiddels bij de huisarts geweest en die beste man vond ook dat ik zwanger was. Hier in Canada moet je naar het lab om een zwangerschapstest te laten doen. Twee dagen later krijg je daar dan de uitslag van. Een beetje omslachtig vond ik dat, maar wie ben ik. In Nederland heb ik de huisarts gewoon gebeld met de mededeling dat ik zwanger was en hij heeft vervolgens het verwijsbriefje voor de verloskundige op het prikbord gehangen zodat ik het eraf kon halen. Geen gedoe dus. Maar hier moet je naar de huisarts toe, hij schrijft een verzoek voor het lab en dan moet je weer ergens anders naar toe voor de test. Nu ja, het belangrijkste is dat hij het met me eens was: er komt een nieuw gezinslid bij!

De assistente heeft voor mij een afspraak gemaakt bij een womens health clinic, want daar zitten een soort van specialisten die alles schijnen te weten over zwangerschap en bevallingen. Het blijkt geen gynaecoloog te zijn en ook geen verloskundige, maar iets er tussen in. Een arts die alleen zwangerschappen en bevallingen doet. Tenminste, dat heb ik ervan begrepen tot nu toe.
Aangezien ik nog steeds liever thuis zou bevallen, heb ik toch nog eens verder gevraagd. Gisteren waren we namelijk uitgenodigd door een bevriend stel. We hebben ze niet zo lang na onze emigratie ontmoet en het klikte, de eerste vrienden waren gemaakt.
Ze belden ons dus om te vragen of we het leuk vonden om te komen barbecuen. Natuurlijk vonden we dat leuk! Toen we daar zaten had ik het met haar over de zwangerschap en zei ik dus ook dat ik het niet leuk vond in het ziekenhuis te moeten bevallen. Zij vertelde me toen dat verloskundigen hier steeds meer "in de mode" kwamen. Zelf vond ze het gelukkig ook belachelijk dat er steeds meer het klimaat van "ziek" heerst rond een zwangerschap. Een kind krijgen is uiteindelijk iets wat heel natuurlijk en normaal is, wat miljoenen mensen doen en heus niet allemaal in het steriele ziekenhuis.
De gouden gids werd erbij gehaald en samen hebben we wat adressen en telefoonnummers opgezocht. Straks ga ik even bellen met verschillende mensen en ik hoop dus dat ik uiteindelijk toch nog thuis zou kunnen bevallen. Echt riskant is het ook niet want ons nieuwe huis, waar we in september intrekken, ligt op nog geen 5 minuten van een ziekenhuis.
Het belangrijkste struikelblok is voor mij niet eens het bevallen in het ziekenhuis, maar wat doe ik met Jessica en Jurre? Stel dat ik midden in de nacht naar het ziekenhuis moet, wie let er dan op mijn kids? Ik wil Patrick natuurlijk bij de bevalling hebben maar Jessica en Jurre liever niet. Maar ik kan ze ook niet alleen thuis laten... Vandaar dat al dat soort toestanden vermeden zouden worden, wanneer ik thuis zou kunnen blijven om te bevallen.
's Nachts slapen ze hopelijk of liggen ze in elk geval in bed en overdag kan ik dan misschien wat regelen met een buurvrouw of zo. Het hoeft dan alleen voor dat uur waarin het menens is. Ik weet dat het allemaal nog erg vroeg is om me er nu al druk om te maken, maar de vorige keren had ik mijn moeder bij de hand en nu dus niet.

Over mijn moeder gesproken, ze komt!!! Ze komt 1 juli aan in Calgary en daar halen we haar op. Zelf wonen we in Edmonton en dat is zo'n 3 à 4 uur rijden. Dit lijkt veel maar naar Canadese begrippen is het niets! Haha...
Mijn moeder zou eigenlijk komen rond de bevalling, in januari dus, maar ze krijgt rond november/december een nieuwe heup (Haar tweede heup. De vorige keer was 2 jaar geleden,) en dus werd dat plan onmogelijk. Ze zou dan pas in april kunnen komen, en dat zou dan weer betekenen dat we elkaar meer dan een jaar niet hebben gezien. Nou, ben ik nog wel een mama's kindje en dus sprak dat idee me niet echt aan. Haar gelukkig ook niet dus voor we het wisten, was er een vlucht geboekt!
Ze blijft ook lekker lang want ze gaat pas op 18 september terug naar huis. Patrick vond het gelukkig geen enkel probleem. Hij kan heel goed met mijn moeder opschieten. Mijn moeder wilde graag zo lang blijven omdat ze ons dan ook een beetje kan helpen met de verhuizing. Want er moet toch iemand een oogje op de kinderen houden, hé?
Ik vind het best knap dat ze komt. Ze is namelijk alleen en spreekt geen woord Engels. Ze is 70 jaar, dus al met al vind ik het echt een prestatie!

Het is weer een heel verhaal geworden, maar nu stop ik er toch maar mee. De volgende keer hoop ik jullie meer te kunnen vertellen over hoe het hier gaat met thuisbevallingen en eventuele echo's.

See you,
Astrid en Co



[Reageer]