Column van Cleo
Een taboe doorbreken
Deze zwangerschap heeft mij bewust gemaakt van een fenomeen dat mij voorheen nooit zo was opgevallen… Namelijk: de verwachting van de buitenwereld dat je met de zwangerschap gelijk een positief mens wordt, zonder uitgesproken mening. Dit in tegenstelling tot de buitenwereld zelf die alles meent te kunnen zeggen, waardoor je als zwangere een soort van aangeschoten wild lijkt te worden...De conceptie is nauwelijks een feit, de eerste mensen zijn geïnformeerd en het begint al.
Opmerkingen over de tijd tussen het vorige en dit kind: "Was het wel gepland? Best snel, hé?"
Of "Jammer dat er zoveel tijd tussen zit, ze hebben zo weinig aan elkaar."
Opmerkingen over je woonsituatie: "Joh, dat past toch nooit in dit huis? Ga je twee kinderen op 1 slaapkamer leggen? Ooh..."
"Komt er voorlopig geen nieuwe kamer? Gaat het bij jullie op de kamer liggen? Toch niet bij jullie in bed, hé?"
Opmerkingen over je werksituatie: "Je gaat nu zeker wel stoppen met werken. Een kind verdient toch iemand die thuis is."
"Blijf je echt net zoveel werken als je nu doet?"
Opmerkingen over je financiële situatie, opmerkingen over het al dan niet gewenste geslacht van het kind… Opmerking over de samenstelling van je gezin, de grootte van je gezin…
Echt! Zwaai met een positieve zwangerschapstest, en jouw o zo bevochten autonomie en bescherming van je privacy wordt bruut omver gelopen en bepraat door de omgeving.
Als zwangere vrouw passen je echter maar 3 emoties: blijheid, angst en onzekerheid. Stralen moet je, blij met dit 'wonder' in je lijf, blij met dat nieuwe leven. Angst mag ook nog… Angst dat het fout gaat, angst voor de zwangerschap omdat de vorige zoveel ellende met zich meebracht in fysiek opzicht. En onzekerheid… Onzekerheid over de gezondheid van je kind en of je het financieel redt.
Overige emoties zijn not done, sterker nog: ze zijn taboe! Boosheid… Twijfel…Weerstand… Taboe! Nee, je mag niet boos zijn omdat je zwanger bent geraakt terwijl je dat (nu nog) niet wilde. Je mag niet boos zijn op je partner, noch op je ongeboren kind.
Twijfel? Nee, natuurlijk geen twijfel over dit nieuwe gezinslid, of je het zelf wel kunt, of je het ook wilt, of je wel van dit kindje kunt houden, of je al aanwezige kinderen dit wel leuk vinden… Of je… Geen twijfel! Natuurlijk ga je voor dit kind!
En dan tot slot de weerstand… Weerstand tegen de zwangerschap, tegen de kwaaltjes, tegen nog meer striae op buik en borsten… Weerstand tegen dat zuigelingetje dat zoveel mensen in vervoering brengt maar waar jij geen enkel gevoel bij hebt… Weerstand tegen de gezinsuitbreiding... Natuurlijk heb je geen weerstand! Zoveel mensen zouden willen ruilen met je, zoveel vrouwen zullen dit nooit mee maken en jij MAG zomaar zwanger zijn, een kind onder je hart dragen... Nog een keer dit wonder. Daar heb je toch ALLES voor over?
Ik vraag me af waar dit vandaan komt. Waarom er rond de aanstaande ouders, hun zwangerschap, de geboorte en hun ouderschap een roze wolk MOET hangen? Een wolk die dan overigens ondertussen wel aan alle kanten onder vuur genomen wordt door de buitenwereld. Wordt het, in deze huidige tijd, waarin alles bespreekbaar is, alles moet kunnen (zeker in Nederland)… geen tijd om de realiteit onder ogen te zien? Namelijk dat zwangerschap, geboorte en kinderen niet altijd en voor iedereen alleen roze is, maar soms best grijs… En ook wel eens zwart.. En dat dit ook mag, dat dit de aanstaande ouders niet tot monsters maakt...
Zo'n monster vind ik mezelf namelijk niet. Ook mijn dochter vindt dat ze het enorm getroffen heeft met de liefste mama van de hele wereld… En die mama tracht zich manmoedig stoer te houden en vraagt zich af wanneer de euforie nu eindelijk toe gaat slaan?!
Groeten,
Cleo
Reacties:
Door: Wen op 16/07/2004 @ 13:51 
Cleo,
Volgens mij heb jij eerder een verhaal geschreven toen je net zwanger was? Ik meen me te herinneren dat je toen ook ’moeite’ had met je zwangerschap.
Ik vind niet de je op een roze wolk hoeft te zweven.
Je voelt het nou eenmaal zoals je het voelt.Niet voor iedere vrouw is een zwangerschap een tijd van euforie. Ook al was het wel gepland/gewenst.
Maar het gevoel bekruipt me enigszins dat je dit kind echt niet wilt.
Ik hoop voor jou inderdaad dat je na de geboorte wel van je kindje kunt gaan houden. Hij/zij kan er niks aan doen dat het verwekt is. Lijkt me vreselijk om op te groeien met het idee dat je moeder je eigelijk niet wilde.
Ik wens jou toe dat de euforie komt met de geboorte van je kindje. Ik vind dapper dat je durft op te schrijven wat je voelt. Ook al raakt het me wel.
Groeten,
Wen
(.... die al 2,5 jaar probeert zwanger te raken....)
Hej Cleo
Inderdaad, wat je zegt is allemaal waar. Het zijn verwachtingen, bijna normen en waarden, die aan een zwangerschap worden verbonden. En dan is het nog te zien in welke situatie je zelf bent: je leeftijd, je burgerlijke staat, je woon-werksituatie zoals je zelf beschrijft, ... noem maar op.
Toch vind ik ook dat je zelfs dit een plaats moet geven. Je kan niet altijd en eeuwig rekening houden met of je wat aantrekken van wat anderen denken, zeggen, menen of doen. Jij bent jij, je gezin je gezin en als jij je daar goed bij voelt is dat genoeg vind ik. Je mag je geen gevoelens door anderen laten prediken. Als iemand vindt dat iets niet gepast is, is dat zijn/haar probleem, niet het jouwe. En of je dit nu vaak ervaart, erover denkt of niet, veranderen zal dit niet of zeer traag. Een maatschappij heeft altijd heel veel tijd nodig om bepaalde dingen in te zien. Vb revolutie van de vrouw, het sekstaboe en daarna de flower power, ... het gaat vaak om uitersten. Mensen praten graag over anderen en vinden vaak wel een reden om zich te moeien.
Het enige wat je kan doen is zeggen: foert!! En wat de mensen DAAR dan weer over zeggen, dat trek je je dan niet aan als je foert kan zeggen!
Cleo: blijf gewoon bij jezelf! Je gaat je daarin een stuk beter voelen! Succes ermee! Ik weet wat je bedoelt, ik maak op dit moment min of meer hetzelfde mee, ook al is het in een andere situatie.
Wen: jou wens ik veel succes!! Ik kan me jouw frustratie nauwelijks indenken. Begrijpen wel, maar hoe het is om dat mee te maken totaal niet. Ik kan je alleen maar sterkte en succes wensen!
Groetjes
Caro
Door: Bo op 19/07/2004 @ 19:47
Ik denk wel dat je een punt hebt en ergens vermoed ik dat Wen iets niet gevat heeft. Vanuit Wen’s sitiuatie kan ik dat begrijpen.
Als moeder van drie had ik ook momenten dat ik me doodergerde aan wat ik noem "domme kwezelkesopmerkingen". Ik baalde van al de cow-boyverhalen die waarschijnlijk wel goed bedoeld waren maar niet pastte bij het gevoel dat ik had. Ik ben niet "roze wolk"-ingesteld en van aard een behoorlijk nuchter iemand en ik begreep het ook soms niet dat mijn omgeving maar euforisch zat te wezen terwijl ik gewoon iets had van "komaan jongens ! ik ben toch gewoon zwanger ? no big deal !".
Ik heb zeker ook momenten gehad van twijfel en me luidop de vraag zitten stellen waar ik toch aan begonnen was. Eens de geboorte voorbij en na 3 keer een keizersnede heb ik telkens momenten gehad van "oef ! ’t is achter de rug !".
De geboortekaartjes en de doopsuiker waren telkens in flashy kleuren. Geen roze en blauw. De kinderkamers waren telkens practisch ingericht. Geen roze en blauw met tirelantijntjes, krulletjes en gedrapeerde wiegjes. Zo ben ik niet, zo zijn mijn echtgenoot en ik niet en zo wilden we het niet. En dat de buitenwereld er maar van denkt wat zij willen.
Het is niet omdat je een nuchter type bent die geen behoefte heeft aan veel poehpah dat je daarom een minder goede moeder bent.
Door: Jessica op 23/07/2004 @ 21:45
Jaaaaa, eindelijk eens niet zo’n ’kwezelverhaal’. Kan helemaal meevoelen met Cleo & Bo. Ben nu ruim 4,5 maand en al ruim 4,5 maand sjagrijnig. Op feesten kan niemand meer een normaal gesprek met me voeren. Mijn buren kunnen niets meer dan mij kwezelig toelachen naarmate ze mijn buik zien groeien. Verzet me enorm tegen die ’moedermaffia’ die deze wereld beheerst. Nee, niet iedereen zit op die roze wolk, of WIL op die roze wolk zitten. Ben heel blij met mijn toekomstig babietje, maar vaak vraag ik me toch af waarom wij mensen niet gewoon eieren kunnen leggen...mijn conclusie na 4,5 maand, it sucks being pregnant. En ik vind dat je toekomstige zwangeren daar ook wel eens voor mag voorbereiden, ipv alle roze wolk en kwezelverhalen!
Door: Heleen op 24/07/2004 @ 01:07
Goh je zou bijna denken na Jessica’s verhaal dat het bij de wet verboden moet worden om wel op een "roze wolk" te zitten!
Bo ik vind je verhaal heel genuanceerd. Ook ik heb me tijdens mijn twee zwangerschappen net als jij gevoeld . Ik denk overigens wel dat Wen het heeft begrepen.
Eigelijk is het gewoon nooit goed. Praat je over je zwangerschap dan ben je al gauw een "pratende baarmoeder" Heb je gevoelens als die van Cleo dan ben je ontaard.
Cleo,
Je bent behoorlijk heftig in je emoties..ik hoop dat de zon binnekort door de wolken breekt..
Heleen
Door: Monica (profiel) op 25/07/2004 @ 17:56
Cleo,
Ik heb een kennis die tijdens haar tweede zwangerschap heel erg bang was dat ze niet genoeg van haar tweede kindje zou kunnen houden omdat ze de eerste zo vreselijk lief vond en haar leven voor de tweede zwangerschap zo perfect vond. Ze was bang dat haar geluk juist verstoord zou worden door de nieuwe baby. Dat bleek allemaal toen de tweede er was: deze vond ze ook lief. Als dit er iets mee te maken heeft denk ik dat zodra je kindje geboren is, er automatisch liefde genoeg is om te delen tussen je man, je eerste kind, jezelf en de nieuwe baby.
En je hebt volgens mij trouwens 100% recht op je eigen gevoel, ook als het niet zo positief is als de buitenwereld graag zou willen. Als dit de waarheid is, dan is dat zo. Trek je niets aan van wat anderen vinde hoor. Ik hoop dat je je uiteindelijk goed in je vel gaat voelen met de situatie: terugdraaien gaat niet :) Kijk naar het half volle glas, niet naar de lege helft. Heel veel succes.
Groetjes, Monica
Door: Jessica op 26/07/2004 @ 13:48
ik kan niet voor Cleo spreken, maar voor mezelf kan ik het volgende zeggen. ik verzet me tegen die bijna opgelegde verplichte blijdschap die heerst rondom zwangerschap en zwangere vrouwen. tuurlijk heb ik hele leuke dagen waarin ik van iedereen hou en iedereen van mij, maar het lijkt bijna een taboe om een sjagrijnige zwangere vrouw te zijn, omdat het zo ’mooi’ is om in verwachting te zijn. tuurlijk, zijn er altijd verhalen die je erop wijzen dat het een godswonder is wat er allemaal met je gebeurt. Maar het gaat mij erom dat ik doodgewoon niet geloof dat elke vrouw 9 maanden lang blozend en blij door het leven gaat, maar dat de meesten dat wel kost wat kost willen verkondigen. het leven is wispelturiger dan dat. en tegenwoordig zijn wij toch wel nuchter genoeg om te mogen toegeven dat het vaak heel zwaar en niet leuk is, zo’n dikke buik en al die kwaaltjes dragen. ik noem deze roze wolk mentaliteit ’de moedermaffia’. en don’t get me wrong, voor de dames die zich op die roze wolk voelen, ben ik heel blij, maar ik wil een lans opsteken voor die dames die dat niet hebben, en denken dat dat raar is....
Door: Wen op 26/07/2004 @ 14:10
Jessica ik kan me zelfs vinden in het verhaal van jou en Cleo. Het omgekeerde ervaar ik. `de moedermaffia` houdt voornamelijk rekening met zichzelf. En maar praten over de zwangerschap en het kind. En maar zeveren tegen mij ´ik vind het zo erg en ben zo verdrietig voor jou.´ Pure onzin!
Op de gekste momenten moet er ineens over mijn gevoel gepraat worden.. omdat ze denken zich te kunnen inleven....
Overigens heb ik het verhaal van Cleo prima gevat. Het enige wat mij bij Cleo opviel is dat ze echt moeite heeft met het kindje wat komt. Dit heb ik bij de overige verhalen niet gelezen.Ik heb hierop de wens uitgesproken net als wat andere dames dat ze straks wel van haar kindje mag houden.
Ik heb absoluut geen commentaar op haar gevoelens.
Groeten,
Wen
Door: Jony op 06/09/2004 @ 09:33
Het klinkt misschien raar, maar ik vind het eigenlijk wel prettig dat ik eindelijk tussen al het ’oh-wat-heerlijk-zwanger- gedoe’ook eens de andere kant te lezen. Ik ben ook net zwanger en ben er echt nog niet zo blij mee. Ik zie er tegenop: m’n lijf dat zo gaat veranderen, flessen, babykamers - hou op, schei uit- hoe moet dat met het kleine kindje... Zwanger zijn leek me nog wel leuk, maar ik had niet gedacht dat ik me zo zou voelen en zulke gedachten had. Ik denk dat we het ook nog echt even uitstellen om het te vertellen tegen de buitenwereld. In ’Gefeliciteerd’heb ik gewoon nog geen zin, omdat ik zelf nog zo moet wennen. Ik voel me nog zo schopperig, terwijl ik ook weet het kindje lief te willen hebben... nee, krijgen!
Want daar wil ik uiteindelijk wel voor gaan!
Door: Sigrid op 29/09/2004 @ 16:52
Hoi Cleo en anderen,
Hihi... dat is mijn eerste reactie op termen als "Moedermaffia" en "kwezelverhalen". Geinige termen, die houden we erin!
Ik ben zelf een nuchtere Hollandse en van al dat gedoe met Roze Wolken moet ik ook niks hebben. Gelukkig heb ik een makkelijke zwangerschap, geen kwaaltjes, af en toe een pijntje en soms vergeet ik gewoon dat ik zwanger ben totdat het kind zich al schoppende meldt (Ben 5 maanden).
Mijn schoonmoeder zit overigens wel op een roze wolk en ik grinnik maar wat als ze zegt dat ze 30 jaar jonger had willen zijn en het allemaal nog eens zou willen meemaken. Dat geloof ik niet zo en ze maakt het nu via haar schoondochters toch ook weer een beetje mee. We zullen het kind vaak genoeg bij haar ’dumpen’ zodat wij even boodschappen kunnen doen, stel ik me zo voor.
Trouwens, een ander fenomeen uit de buitenwereld waar ik zwangere dames wel eens over hoor klagen: het betasten van de buik.
Ik heb het gelukkig nog niet meegemaakt, maar de privacy van zwangere dames schijnt ineens publiek goed te zijn geworden en iedereen gaat dan ineens aan je buik zitten...
Heeft iemand dat meegemaakt? En hoe reageerde je: slaan, schoppen, schelden of beleefd glimlachen en je buik wegdraaien?
Groetjes
Sigrid
Door: anke op 13/10/2004 @ 10:41
Ik ben van mijn partner weggegaan toen mijn kindje 6maand was.(ondertussen is ze een jaar).Ik kon de pesterijen en de bemoeienissen van mijn schoonmoeder niet meer aan.Op alles had ze opmerkinkingen.Ze was zelfs jaloers omdat ik borstvoeding gaf.Ze deed alsof het haar kind was.Dus je kan je voorstellen dat mijn zwangerschap niet alles was.Ja je zou moeten op een roze wolk leven.Ik kreeg geen enkele steun van mijn ex en ze vonden niets fijner om mij te pesten met mijn overgewicht.Ik heb nog geen seconde spijt gehad dat ik daar weg ben...ik kan nu tenminste zelf beslissingen nemen over mijn kleintje.IK voel me nu heel gelukkig.
Door: Judith op 14/11/2004 @ 14:53
Wat is het toch jammer dat er zo wordt gedacht, dat er wordt gedacht dat het allemaal mooi moet zijn. Praat eens een keer met je verloskundige, als er iemand is die weet hoe grijs het soms kan zijn is zij het wel.. (tenminste als je een goede verloskundige hebt). Jullie kunnen samen vast dingen verzinnen die je helpen bij die "grijze wolk" en zoniet, dan lucht je iniedergeval je hart, en kan zij er rekening mee houden. Ze is er ook voor de psychische kant van het hele verhaaltje.
Voor sommige vrouwen is het allemaal rozengeur en manenschijn, maar de werking van zwangerschapshormonen is niet bij iedereen even heftig, en heeft niet bij iedereen dezelfde uitwerking.
En natuurlijk zijn het altijd de mooie verhalen die je hoort, wie durft er uberhaupt nog zijn zware kanten van de zwangerschap te uiten??
Ik denk dat Cleo hier een klein stapje heeft gezet in het doorbreken van dat taboe, OOK een zwangerschap kan erg vervelend zijn, of zijn vervelende dagen hebben... en daar mag je best s even lekker over spuien..
Door: Diane op 17/11/2004 @ 16:47
handen op je buik, ja het is me wat he...ik heb het dus wel (en ook de vorige keer had ik het al in winkels enzo) vreselijk. Ik leg vaak mijn handen ook op hun buik in mijn reactie...gek he? zeg ik dan nog, het blijft toch mijn buik! vaak druipen ze dan wel af...zo niet dan loop ik weg. rare mensen!En die roze wolk moet bij mij ook nog komen, het is wel een tweestrijd tussen de blijdschap over een fantastisch wondertje dat in me groeit en die walgelijke ongemakken en een lijf die niet meer doet wat ik wil...dan de hormonen die mij veranderen in een she devil
nee roze wolk, me reet! En toch ben ik zo blij dat het me wel gegund is...rare tweestrijd.Het uitspreken is goed! Al kan ik me ook wel voorstellen dat het kwetsend kan zijn
groetjes,
Diane
Door: Anoniem op 12/12/2004 @ 01:10
Ik herken heel veel in je verhaal.Het is gewoon heel lastig. Ik begrijp het sociaal gewenste beeld wel. Natuurlijk heeft ieder mens nodig dat hij gewenst is, dat er van hem gehouden wordt. Een baby is zo afhankelijk van en zo gevoelig voor zijn ouders: een afschuwelijk idee als het hierin tekort komt. Wat zou het fijn zijn als ik er gelukkig mee was.
De realiteit is echter helemaal niet ideaal: anderen kunnen de komst van een baby leuk vinden: ik ben wel degene waarop alle zorgen neer zullen komen. De relatie met de vader van het kindje is moeizaam en uiteindelijk sta ik er heel alleen voor. Daardoor, en ook door mijn verleden heb ik bij mijn eerste kind de eerste jaren heel zwaar gevonden. Ik voelde me heel somber en daardoor enorm schuldig omdat ik wist dat ze geen fijne tijd had en dat deze leeftijd zo vormend is: zo’n kleintje hier de gevolgen van zal dragen. Daarnaast was ik zo bang dat het kindje iets zou overkomen dat ik me sinds de komst van mijn eerste nooit meer echt gerust heb gevoeld. Bindt me misschien juist te sterk.
Nu ben ik weer zwanger. Zou niet mogen zeuren: ik heb het zelf gedaan. Maar van binnen voelt het anders: Soms breekt de paniek me uit en ik vind het helemaal niet prettig als iemand over mijn dikke buik begint. Het kindje op een echo zien is heel onwezenlijk. Het aangaan van een nieuwe band met het kindje is gewoon heel intens en het lijkt of mijn gevoelens voorlopig bevroren zijn.
Het zou wel prettig zijn als het menselijk verkeer iets minder oppervlakkig en verplicht roze wolk was. Er moeten zoveel jonge moeders zijn met een moeilijke relatie en sombere stemmingen. Als ook die kant van het leven bespreekbaar is, er mag zijn, voel ik me minder alleen en minder tekortschieten. Het helpt! Daarom bedankt voor deze eerlijke column.
Simone
Door: Anoniem op 23/12/2004 @ 10:36
Alweer 12 jaar geleden ben ik voor het laatst 9 hele maanden zwanger geweest. Hele, hele lange maanden. Veel fysiek ongemak, veel verdriet, erg depressief. Voor mij geen roze wolk en vooral niet stralend zwanger. Ook ik heb me geërgerd en innerlijk verzet tegen alle bemoeienissen en uitspraken van de "buitenwereld". Terugkijkend kan ik nu zeggen, ik had met iemand moeten praten over wat ik werkelijk voelde. Uiten wat me zo neerslachtig en zwaarmoedig maakte. Uitspreken wat de enorme woede en boosheid bij me deed opwekken of aanwakkeren. Het depressieve gevoel zat in mij, het is ook na de zwangerschap niet gestopt of verdwenen en was zeker niet alleen gerelateerd aan de zwangerschap. Het heeft vier jaar geduurd alvorens ik van mijn kind kon gaan houden, de tijd die ik nodig heb gehad om mezelf terug te vinden, te leren kennen en jaren waarin ik allereerst van mezelf heb moeten leren houden. Het heeft even geduurd om te ontdekken dat het niet de zwangerschap was, niet de buitenwereld,etc. etc.,was wat me zo liet voelen zoals ik me voelde, maar alles wat ik van en in mezelf niet kende of niet wilde leren kennen, dat was wat me zo verdrietig en opstandig maakte. Wat ik werkelijk miste was een stukje geloof en vertrouwen in mezelf, in mijn innerlijke kracht. Als je genoeg zelfrespect en zelfvertrouwen hebt kan niemand of niets je dat ontnemen. Terugblikkend kan ik concluderen dat het uiteindelijk goed is geweest. Met dien verstande dat het mijn even lang pijn zal blijven doen dat ik niet kon genieten van mijn zwangerschap en het jonge leven van mijn bloedeigen kind, waarvan ik alweer heel veel jaren zielsveel hou.
Door: syl op 11/01/2005 @ 16:20
eindelijk iemand die verwoordt wat ik diep in mijn binnenste voel! Ook al had ik me er enorm op verheugd zwanger te zijn, nu ik 4 maand ben, lijkt die blijdschap zich enkel in mijn omgeving te verspreiden. Iedereen heeft hopen goede en slechte raad, maar iedereen weet het echt zoveel beter dan mij, want ik ben toch nog maar voor de eerste keer zwanger, dus wat weet ik er nou van? Maar ik probeer mezelf er elke dag weer van te overtuigen dat eigenlijk niemand weet wat het is om mij te zijn, dus kunnen ze ook niks zeggen (vooral niet ongevraagd) over mijn zwangerschap. Laat mij nou maar lekker wennen aan die dikker wordende buik en het idee dat we met z’n tweëen zitten in 1 lichaam, dan komt alles uiteindelijk op zijn pootjes terecht, niet?!
Door: martine op 28/05/2006 @ 17:22
Inderdaad!!
vooral als je net voor de 1e keer zwanger bent, doen mensen in je omgeving net alsof je een klein kind bent dat geen recht heeft op een mening over hoe jij de opvoeding en alles eromheen ziet:Wat weet jij daar nou van!!Daar ga ik dus echt van stijgeren
.Net als het ineens openbaar bezit zijn van je buik!?Blijf van me lijf!!
Ik ben nu 22 weken zwanger en strontsjagrijning en dan ook nog eens
. Gek word ik ervan soms.Ik houd nu al van me meisie, om=ntzettend veel maar kan maar met moeite wennen aan al die veranderingen in mijn lichaam en leefstijl.
Van feestbeest naar braaf thuiszitten elk weekend omdat we centjes moeten sparen en in de kroeg zitten met al die sigarettenstank en herrie vind ik toch zielig voor mijn kleintje...
Ik HAD een geweldig sexleven,met mijn pas 9 maanden vriend (toen ik zwanger werd) dat nu totaal omgeturned is. IK lijk wel een frigide non.
Ik herken mezelf soms niet..
Maargoed ik vind dus ook dat wij recht hebben op de duistere gevoelens die zich de kop op kunnen steken tijdens deze hormonale revolutie
Ik wens jullie allen sterkte in deze toch wel kies zelf":maar bijzonder(e) PIEP!!/rozekleurige tijd.En kijk naar jezelf met heel veel humor en liefde
liefs van ons