< 9Maand-Sponsor >

< Publiciteit >

Home » Columns » Column van Diny » Zaterdag 12 april 2003

Column van oma Diny

Zaterdag 12 april 2003

Op vijf april werd Claudia 30 jaar! Mijn oudste dochter die als klein kind "vol verwachting klopt mijn hart" al maanden tevoren met haar verjaardag bezig was, die echt liep te bedenken wat voor cadeautjes ze graag wou hebben en het heerlijk vond om in de belangstelling te staan. Ze was echt het stralende middelpunt, genoot van alle aandacht en dat ging ook ver na haar verjaardag nog door. Maar toen ze 30 jaar werd, toch een beetje een mijlpaal, viel het erg op dat ze het er amper over had. Ze had wel een verlanglijstje, maar had helemaal geen wilde plannen voor een groot feest of zo. De

oorzaak was heel simpel: zo'n 80 centimeter groot, bijna 10 kilo, blonde haartjes, grote blauwe ogen en een stralend snoetje. Want... Gisteren werd Nikita alweer 1 jaar! En daar was mama Claudia veel meer mee bezig, dat was heel wat belangrijker dan haar eigen verjaardag.
Dat eerste Nikita-jaar is voorbij gevlogen en ze is veranderd van een hulpeloos klein meisje in een dametje dat al aardig wat kan. Natuurlijk komen er weer gedachten aan een jaar eerder naar boven. Toen het feestvarkentje 's morgens om kwart over zeven bij haar papa en mama in bed lag om geknuffeld en gefeliciteerd te worden, hadden Claudia en Michel het er nog over: "Verleden jaar om deze tijd gingen we voor het laatst van huis met zijn tweeën."
En later: "Om deze tijd ging het infuus er in."
En toen wij er 's middags om even over tweeën waren, zei Claudia: "Nu was ze er en riep ik alleen maar: 'O, ze is eruit! O, ze is eruit!'"
"Wel 25 keer achter elkaar, geloof ik", zei Claudia. "Zo groot was de opluchting."
Zo zie je maar weer, alles gaat sneller dan je denkt. Alle aanpassingsproblemen zijn voorbij. Van een voor hen onbekend wezentje is ze veranderd in hun dochtertje dat ze door en door kennen, waar ze ontzettend veel van houden en waar ze alles voor over hebben.

Op haar echte verjaardag gisteren was er niet zoveel visite omdat het vandaag gevierd werd. Michel zijn moeder met haar moeder, Nikita's overgrootmoeder dus, een zuster ervan en Gijs en ik met zijn tweetjes.
Nikita heeft voor het eerst een muffin gegeten. Omdat de grote taart voor vandaag besteld was, kreeg ze als alternatief een (eigen gebakken) muffin met een kaarsje er in. Ze zat alles lekker onder te kliederen en het smaakte haar prima.

Vandaag was het dan echt feest voor madam. Claudia had digitaal uitnodigingen verstuurd: iedereen was welkom tussen twee en zes uur. Heel handig bekeken, zo kon Nikita eerst slapen en alle drukte werd beperkt tot die vier uurtjes. Dan is het nog te overzien en 's avonds kon ze weer gewoon op tijd in haar bedje liggen.
Ze was vrolijk, lief en vond al die aandacht maar wat leuk. Er waren heel veel camera's in de buurt en ze gaat echt poseren als iemand zo'n ding tevoorschijn haalt. Er zijn weer heel wat foto's genomen, ik ben benieuwd hoe ze geworden zijn.

Toen de meeste visite er was, werd ze in de kinderstoel gezet en kreeg een supergrote taart voor haar neus met weer zo'n kaarsje erop. Daar zou ze wel even met haar handje naar grijpen maar toen dat niet mocht, concentreerde ze zich op de slagroom. Die zat even later overal, op haar handjes, om haar mond, op de kinderstoel en zelfs op haar mama's neus. Opa Piet (humoristisch als altijd) zei nog tegen haar: "Op je boze bolletje allebei." Ik zag het al voor me, dat liedje kent ze heel goed en na "klap eens in je handjes" doet ze ze onvermijdelijk op haar boze bolletje. Gelukkig voor Claudia negeerde ze opa Piet deze keer! Hoewel, slagroom in je haar in plaats van gel, wie weet?!

Ze werd ontzettend verwend met allemaal heel leuke cadeau's. Voorlopig heeft ze weer speelgoed genoeg. Voor in het zwembad, de zandbak, de huiskamer, slaapkamer

(pyjamaatjes), badkamer (Tubbies-badschuim en zelfs Tubbies-tandpasta), overal kom je binnenkort cadeautjes tegen daar in huis. Van Claudia en Michel kreeg ze een DVD van de Teletubbies, daar is ze helemaal verkikkert op. Zodra ze het zonnetje met dat babykopje erin ziet, begint ze helemaal te stralen. Ze had nog maar een beetje papier eraf toen er een klein stukje van een van die Tubbies tevoorschijn kwam. Ze herkende het meteen en zei: "Oh, Oh" op zijn Tubbies. Verder kreeg ze nog een klok voor op haar kamertje. Gewoon een plastic geval op batterijen maar wel echt voor een klein kindje. Kan ze die 's avonds ook gedag zeggen. En een nieuwe buggy hebben haar papa en mama ook maar aangeschaft, kan die van de zomer mee op vakantie naar Turkije.

Hoe is het nu met Nikita?
Eigenlijk gaat het wel lekker. Haar oortjes geven (af kloppen) geen problemen meer, de buisjes doen hun werk. Op het moment is ze niet ziek, geen antibioticakuur, dus die houden we er nog even in.
Ze heeft twee ondertandjes, boven is er eentje echt door en de rest komt nu razendsnel achter elkaar erbij. Haar haar groeit snel en ze had op haar eerste verjaardag een heus elastiekje in haar haar zodat ze een staartje bovenop haar hoofdje had. Schattig om te zien.
Ze zit, kruipt, staat, loopt (bijna los). Ze loopt ook steeds met een stoel door de kamer, een rotanstoel en dat op laminaat: het glijdt lekker. Dat had mevrouw erg snel door en zoals een ander leert schaatsten met een stoel, leert zij zichzelf lopen. Ze sjeest de hele kamer door, onderweg legt ze speelgoed op de zitting en gaat dan vrolijk weer verder. Komt ze bijvoorbeeld bij de bank en de stoel kan niet verder, geen probleem: ze is inmiddels zover dat ze dat snapt en keurig netjes loopt ze om naar de andere kant om vervolgens weer opnieuw te duwen en de andere kant op te lopen.
Ze kwekt ook de oren van je kop. Een aantal dingen heel goed verstaanbaar: klok, Nikita, papa en mama, Reza (hond bij andere oma) en nee. Verder vertelt ze hele verhalen op zijn Nikita's, heel serieus, elke keer dezelfde klanken en ze bedoelt er ook echt iets mee. Dan zit ze Claudia en Michel echt aan te kijken met een blik van: "Jullie begrijpen toch zeker wel wat ik bedoel, hé!" Ze is nog altijd heel nadenkend, heel lief. Maar... Prompt, zo omstreeks haar eerste verjaardag, blijkt er toch een eigen willetje aanwezig te zijn bij haar. Ik vond haar steeds zo lief en gezeglijk. Nou, daar is verandering in aan het komen. Het woordje "NEE" kent ze ineens niet meer en ze gaat vrolijk verder met uitproberen, ook als iets al zes keer verboden is. Tot ergernis van haar mama, die nog even moet leren dat niet alles even soepel verloopt wat dat betreft. Als ze dit al erg vindt, dan zal de peuterpubertijd nog wel voor meer ergernissen zorgen. (Over de echte pubertijd zal ik het maar niet eens hebben. Ik zorg tegen die tijd wel dat alle pillen bij Claudia uit de buurt zijn!)
Nikita gaat over een tijdje overal "Nee" op zeggen. Grappig, eerst willen ze niet weten wat het woordje "Nee" betekent, daarna gaan die "krengetjes" het tegen je gebruiken!

Een heel jaar Nikita is ook een heel jaar Claudia als moeder en Michel als vader. Dat is dus dat stel dat altijd riep: "Kinderen? Ons niet gezien!"
Het liep dus, zoals wij al dachten, toch anders voor ze. Toen Nikita er net was, riepen ze: "Dit is eens maar nóóóóóit weer!"
En ik dacht toen al: "De tijd zal het leren."
Met het opruimen van de te kleine kleertjes werden er al een paar opzij gelegd met het idee van: "Je weet maar nooit."
Van de week zei Claudia zelfs voorzichtig: "Wij vinden het op zich goed zo, maar we denken wel dat het voor haar leuker is als er nog eentje bij zou komen."
Een heel jaar Nikita: een jaar verschrikkelijk genieten voor ons als opa en oma. Wat wij dus weer opnieuw gaan doen is: zitten, achterover leunen en de tijd weer zijn werk laten doen. Want laten we eerlijk wezen: Zo'n kanjertje als dat gunnen we best een broertje of zusje. Daar willen we er wel 10 van!

Groetjes van Oma Diny

Op deze foto helpt "tante" Esther Nikita in bad te doen. Nikita speelt altijd met eendjes in het water en doet de rode dan altijd in haar mondje. Ze geeft elke keer de blauwe aan Claudia en die doet dan braaf mee. Dus toen Esther haar kwam badderen, gaf Nikita haar iedere keer het groene eendje. Esther snapte er helemaal niets van, totdat Claudia haar vertelde wat ze geacht werd te doen. "Ja, daar begin ik niet aan", was het antwoord. Maar kleine nichtjes krijgen een heleboel voor elkaar dus even later kon Michel met

zijn camera drie meiden vastleggen voor het nageslacht. De eendjes waren "onthoofd" en de drie meiden hielden hun snater!!



[Reageer]