< 9Maand-Sponsor >

< Publiciteit >

Home » Columns » Column van Diny » Ruim twintig maanden

Column van oma Diny

Ruim twintig maanden

In oktober is Claudia drie dagen naar Londen geweest voor haar werk, maandagochtend heel vroeg vertrokken en op woensdagavond weer naar huis. Ze was dus al weg toen Nikita 's morgens wakker werd. Die werd heel vrolijk wakker. Zodra haar ogen open zijn, gaat ook haar kwekkie open. Dus toen Michel haar uit haar bedje had getild, rende ze vrolijk al mama roepend hun slaapkamer in. Keek onder het dekbed, zelfs onder het kussen... (ach, ze is blond!), maar er lag toch echt geen mama in. Dat was een vreemde situatie, dit had ze nog niet eerder meegemaakt. De eerste dag heeft ze veelvuldig naar Claudia gevraagd, de tweede dag werd het minder en de derde dag leek ze geaccepteerd te hebben dat Claudia er niet was. Als Michel zei: "Mama is centjes verdienen", ging ze gewoon weer verder met spelen.

De eerste nacht was ze behoorlijk in paniek wakker geworden en klemde ze zich helemaal als een aapje aan Michel vast. Het duurde wat langer voor ze getroost was, maar dat kan ook puur toeval geweest zijn en had misschien een heel andere reden. Michel had door omstandigheden vrij genomen en vond het heerlijk die drie dagen met zijn prinsesje door te brengen. Hij vond de eerste dag wel erg lang duren, maar het wende snel. En ze konden het prima vinden samen.
Op maandagmiddag is hij met haar bij ons langs geweest. Wij hebben op dinsdagmiddag opgepast toen hij even naar de tandarts moest en Nikita hield zich prima.
Claudia kwam natuurlijk 's avonds pas thuis toen zij al in bed lag, dus ze zagen elkaar pas de volgende dag weer. Nikita blij, Claudia niet minder. Ze hadden elkaar echt wel gemist. De eerste dagen bleef ze verdacht dicht bij Claudia in de buurt maar ook dat veranderde snel. En daarna was alles weer gewoon bij het oude.

Mijn laatste column sloot ik af met de hoop dat de poppenbuggy die we gegeven hadden 5 december zou halen. En gelukkig, het ding leeft nog steeds. Dus kon de pop die wij haar voor Sinterklaas gegeven hebben, er ook echt in. Het Sinterklaasfeest was gezellig. Nikita liep mee naar de deur toen er hard op gebonsd werd, om de cadeautjes op te halen. Als eerste kreeg ze een groot huis van Fisher Price, een schot in de roos. Ze was heel lief en vrolijk en heeft geholpen met pakjes uitdelen. Tot ze haar pop kreeg, toen had ze nergens anders meer

oog voor. Deze pop kan het hoofd heen en weer schudden maar dat was nog niet geactiveerd. Zolang ze het niet weet, mist ze het ook niet. Het is een echt poppenmoedertje, ze sleept haar pop overal mee naar toe. Speentje in het mondje, speentje uit het mondje, "agossie nie huilen" zeggend en ondertussen kusjes gevend. Heel lief en zorgzaam, dat zit gelukkig wel goed.

Ze heeft ook Sinterklaasfeest gevierd in Amsterdam op het werk van Claudia. Ze vond het prachtig, alle kinderen zongen liedjes en er werden spelletjes gedaan. Helemaal geweldig, totdat... De Sint en zijn pieten binnenkwamen. Toen was het over met de pret en raakte ze lichtelijk in paniek. Ze wilde alleen nog maar weg van die enge wezens en riep steeds maar: "Ha mee, ha mee", zoals ze altijd "ga mee" zegt. Claudia wilde niet zomaar meteen vertrekken. Maar toen bleek dat ze het echt helemaal niet meer naar haar zin had en alleen nog maar

angstig om zich heen keek, zijn ze toch maar naar huis gegaan. Sinterklaas moet gewoon leuk zijn, ze hoeft er geen nare herinneringen aan over te houden.
Wat ze ook heel erg leuk vond, was haar schoentje zetten. Op haar manier "zong" ze samen met Claudia een liedje en de volgende morgen was het feest als ze een cadeautje kon uitpakken. Dat werd zo'n twee tot drie keer per week gedaan en heel erg gewaardeerd door deze dame.

Na vijf december snapte ze er helemaal niets van dat dit nu niet meer kon. "Soen zette", vroeg ze dus 's avonds. Dat die goede man weer naar Spanje vertrokken is daar heeft ze helemaal nog geen kaas van gegeten. Maar gelukkig vergeten die kleintjes snel en vraagt ze er nu niet meer om! Knuffelen vind ze wel wat op het moment. Ze noemde het "kuffen", inmiddels is het "kluffen", en ze loopt dan op Claudia of Michel af met haar armpjes wijd open en ondertussen verliefd kijkend. "Komma, poppie, komma, kluffen", zegt ze dan en ze vinden haar op dat moment, terecht, helemaal om op te (vr)eten! Ze vindt het ook leuk om met anderen te knuffelen. Soms aait ze je over je wang en dan kijkt ze heel peinzend en lief. Het is en blijft een schatje, een heel lief kindje.

Na Sinterklaas kwam de Kerst, met als eerste een Kerstbrunch op het werk van Michel. Sinds het bedrijf bestaat, nu 3,5 jaar, laten ze de kinderen van werknemers samen een schilderij maken en dat wordt dan ingelijst en opgehangen. Het werd dit jaar het vierde kunstwerk. Een leuk idee, hé! De groep kinderen is inmiddels aardig uitgebreid (ze kunnen ook werken in hun vrije tijd, blijkt!) en Nikita mocht dit jaar mee de kwast hanteren. Ze heeft ijverig haar best gedaan en omdat ze thuis al heel wat (vinger)verfsessies achter de rug heeft, deed ze het niet onaardig. Picasso wint het nog van haar, maar nog even en ze kan het beter:-)) Op eerste kerstdag zijn ze hier geweest. Omdat ze zo weg was van haar pop, vond opa Gijs het wel een leuk idee om nog een andere pop voor haar te kopen voor

onder de kerstboom, eentje die hier zou blijven en waarmee ze dan hier kan spelen. Die lag dus keurig ingepakt onder de boom te wachten tot madam zou arriveren. Ze had het ongetwijfeld wel gezien maar ze vroeg nergens naar.
Claudia wou even wachten tot Esther er ook zou zijn. Toen die er ook was en iedereen van drinken en zelfgebakken appeltaart was voorzien, kreeg Nikita te horen dat er een cadeautje voor haar onder de boom lag. Nou, het woord cadeautje zit er inmiddels helemaal ingebakken. Ze begreep meteen wat er bedoeld werd en ging bijna in galop naar de boom. Ze moest even bukken en toen er werd gezegd dat ze voorzichtig moest doen, liep ze voorovergebogen als een oud vrouwtje weer onder de boom vandaan. Het leek wel in slow motion, zo'n grappig gezicht:-))

Papier eraf scheuren, beheerst ze ook al aardig na het oefenen op 5 december, dus het cadeautje was zo van zijn buitenkant ontdaan. Toen zag ze wat er in zat en dat koppie vergeet ik nooit meer. Helemaal in aanbidding keek ze naar de nieuwe pop, die even los gemaakt moest worden voor hij uit de doos kon. Deze heeft een zuigfles en een knuffeltje en heeft ook nog een paar andere mogelijkheden. Met batterijen erin kan hij lachen, slikgeluiden maken bij de fles en huilen. Nou, dat was even vreemd. Ze keek eerst een beetje afwachtend, haar lipje een beetje op "tril"stand. Net toen ik

dacht dat ze in paniek zou gaan huilen, begon ze te lachen en zei: "Agossie, nie huilen", tegen de pop om ze vervolgens aan haar hart te drukken en voorlopig niet meer los te laten.
Ze heeft ze mee naar bed genomen toen ze hier ging slapen 's avonds. En reken maar dat die pop op haar ligt te wachten als ze binnenkort weer langskomt. Ook die vraagt om zijn "mama!"

Groetjes van Oma Diny



[Reageer]