Column van Diny (een "bijna" oma)
22 Weken zwanger
Claudia is nu 22 weken zwanger en steeds meer begint het buikje een buik te worden! Kort geleden maakte ze zich wel eens zorgen of de baby wel genoeg bewoog. Nu blijkt het inmiddels een behoorlijk druktemakertje te zijn die zijn/haar moeder weinig momenten van rust geeft. Zo zie je maar weer dat alles zich vanzelf oplost. Tegen de tijd dat Claudia het zat begint te worden, heeft die kleine minder ruimte waardoor het bewegen toch wat minder heftig is. Nu kan het nog alle kanten op, hoewel het een duidelijk voorkeur heeft om met het hoofdje naar boven, ruggetje naar rechts en beentjes naar beneden te liggen. En dat zal mama weten, die beentjes trappen constant op haar blaas waardoor het toilet een van haar favoriete plekken begint te worden!Die favoriete houding weten ze door een aantal echo's die de laatste tijd zijn gemaakt. Dat ze een pretecho zouden laten maken, heb ik de vorige keer al verteld. Dat het zo leuk zou zijn wist ik toen nog niet. Alles werd ontzettend goed uitgelegd en we hebben ons kleinkind van alle kanten kunnen bewonderen op de band. Er werd gekeken naar het ruggetje, alles zag er goed uit. Geen afwijkingen gelukkig en dat de huid was gesloten, kon je zelfs zien. Het gezichtje was goed te onderscheiden, zelfs de lipjes kwamen goed in beeld. Daardoor weten we nu al dat dit ook in orde is. We hebben het hartje kunnen zien, kleppen die bewogen en vier hartkamers. Ook dat zag er fantastisch uit, toch ook weer een geruststelling. De lengte (van koppetje tot stuit) klopte met de duur van de zwangerschap en het maagje was al gevuld met vruchtwater dus het dronk ook al. Claudia moest diep inademen en dan zie je dat de baby als het ware gewiegd wordt. Toen ze even moest hoesten, ging het harder heen en weer. En toen aan Michel werd gevraagd om zijn hand in haar buik te duwen, zag je het reageren en opzij gaan! Zo kwamen we al heel wat te weten over de baby en het was geweldig boeiend om te zien. Alleen de beentjes konden niet gemeten worden, want (nu al eigenwijs!) het lag steeds net niet goed. Dus werd de band even stopgezet en moest Claudia bewegen, zelfs even springen, in de hoop dat het van plek veranderen zou. En dat lukte, de beentjes kwamen perfect in beeld. Van de voetjes konden zelfs de teentjes geteld worden. En daarna dook het weer in de favoriete houding terug, zo van: "Dit was even leuk, maar nu wil ik weer op mijn gewone plekje als jullie het niet erg vinden!!!"
Gelukkig voor Claudia en Michel gedroeg het zich zo netjes dat het een geheim is gebleven wat het wordt. Ze weten het inmiddels zelf wel. De nieuwsgierigheid werd toch te groot, vooral voor Michel. En toen was het: of allebei of geen van beiden en Claudia liet zich erg makkelijk overhalen. Maar ze willen dat de rest van de wereld het pas te weten komt als het er is en ik kan ze geen ongelijk geven. Dat is nou juist het spannende, dat je pas als het geboren wordt hoort wat het is en hoe het zal gaan heten. Wij zijn zeer benieuwd maar wachten rustig af.
Ik vind het wel een apart idee dat mijn kind over een tijdje zelf een kind heeft. Het lijkt nog maar zo kort geleden dat ik zelf met een dikke buik op de bank zat. Ik vond het heel speciaal en het is leuk om bij je dochter diezelfde verwondering en blijdschap te zien. En ik kan me nog heel goed de verhalen herinneren van andere vrouwen. De meest verschrikkelijke bevallingsverhalen heb ik moeten aanhoren, de een was nog verder uitgescheurd dan de ander. In het ziekenhuis zei een zuster een keer: "Ja, als je al die vrouwen moet geloven, zijn ze allemaal ingescheurd van hun anus tot hun kanus!!!!"
Gisteren waren ze bij ons, helemaal vol van de baby van vrienden. Die is afgelopen week geboren, een mooi meisje met de naam Robin. En een bevalling die veel vlotter verliep dan normaal bij een eerste en de betreffende moeder en vader 100% meeviel. Leuk om te horen als je het zelf nog voor de boeg hebt. Zo kan het dus ook!!
Groetjes van "bijna" oma, Diny.
