< 9Maand-Sponsor >

< Publiciteit >

Home » Columns » Column van Diny » 25 Februari 2003

Column van oma Diny

25 Februari 2003

Tien en een halve maand is Nikita inmiddels. En, het wordt bijna vervelend, ze is weer eens ziek en aan de antibiotica. Na ongeveer een week verkouden te zijn geweest, kreeg ze op zaterdagochtend lichte verhoging. In de loop van de avond kreeg ze echt koorts en 's nachts had ze meer dan 40 graden koorts.
Op zondag heeft Claudia dan toch maar de weekendarts gebeld en ze mocht er 's middags om één uur langsgaan. Ontstoken neusamandelen was de diagnose en de volgende kuur was een feit. De nacht daarna was echt niet leuk meer. Nikita had 40.6 graden koorts en lag te ijlen en te trillen als een rietje, ondanks een zetpil met paracetamol. Zo'n antibioticakuur werkt natuurlijk ook niet meteen.
Ik heb gisteren, maandag, opgepast omdat Claudia naar de apotheek en om boodschappen moest. Nikita was iets beter en bleef op zich redelijk lief. Maar ze hoestte behoorlijk en was echt snotverkouden. Lodderogen, snotneus, hoestend en proestend, ik heb mijn kleindochter wel eens aantrekkelijker gezien.
Vanmorgen heb ik aan Claudia gevraagd of ze een paar foto's wilde maken voor bij de nieuwe column, maar die komen niet. Claudia censureert nu al, bang dat Nikita later iets zal zeggen van haar lodderogen. Dus stuur ik maar andere recente foto's op. Gelukkig begon ze vandaag ook weer wat te eten. Het was nog niet veel maar alle kleine beetjes helpen. En dankzij de antibioticakuur zijn de slapeloze nachten van Claudia, Michel én Nikita hopelijk snel voorbij!

Normaal gesproken als ze gezond en wel is, eet Nikita heel erg goed. Ze vindt alles wat haar moeder haar voorzet lekker. 't Is een genot om naar te kijken. Mandarijntjes zijn favoriet, kiwi en rozijntjes ook, maar eigenlijk is het net een vuilnisbakkie: alles gaat er met smaak in.
Claudia was laatst in de keuken aan het opruimen en Nikita heel lief op de grond aan het spelen. Te lief … Op een gegeven moment was het naar Claudia's idee ineens zo verdacht stil. Nikita zat bij een grote plantenbak op de grond en toen Claudia haar oppakte, lachte ze heel lief haar tandjes bloot: vol met zwarte aarde. Claudia rende al griezelend naar de keuken, haalde hele kluiten uit haar mondje maar Nikita bleef lief lachen. Die vond het kennelijk nog lekker ook. Claudia heeft haar toch maar even duidelijk gemaakt dat dat niet mocht.
Twee dagen later, op zondagochtend, zitten Claudia en Michel allebei te lezen op de bank. Nikita is weer heel lief op de grond aan het spelen. Ineens is het naar Claudia's idee weer te stil en ze zegt (zonder dat ze Nikita zag) tegen Michel: "O, foute boel. Ik weet dat ze nu weer bij die plant zit, ze is veel te stil."
Michel had zoiets van: "Hoe weet je dat nou, je ziet haar niet eens."
Moederlijke intuïtie, wie zal het zeggen. Claudia staat op van de bank en ja, hoor, als ze Nikita roept, ziet ze haar dochter zitten met aan elke kant van de plantenpot een been geslingerd. Lachen met een bekkie vol zwarte aarde. Dus Claudia weer rennen richting keuken, Nikita boven de gootsteen en haar mondje spoelen met water. Met haar vingers heeft Claudia er heel grote kluiten eruit gehaald. Claudia stond weer te griezelen en Nikita? Die bleef stralend lachen en had de grootste lol. Waarop Michel de onsterfelijke woorden uitsprak: "Nou, je weet gelijk weer hoe je kookkunsten gewaardeerd worden, het staat gelijk aan een portie aarde!!"

Nikita is inmiddels al aardig baby af. Ze is meer een peutertje, ze drinkt zelfs al uit een anti-lekbeker, een roze met een geel deksel, echt een meidenbeker. (met limo erin is het net rood, maar toch.) In no time had ze door hoe ze eruit moest drinken, weer een stapje op weg om groter te worden. Ze begint ook al te praten en heeft haar eerste vriendinnetje gescoord, Robin, op de kop af vier maanden ouder dan Nikita en dochtertje van vrienden van Claudia en Michel. Tegen Robin zegt ze "Beebie". "Papa, mama en nee", weet ze ook al feilloos te melden. Het woordje "eten" zegt ze al en ze gaat vervolgens zitten blazen voor het geval het heet is, zelfs bij brood! Ze loopt aardig langs de tafel en stapt over naar de bank, zwaait, wijst de klok al aan, kortom bijster intelligent

die kleindochter van me. De inschrijving voor de universiteit is al op de bus!

Ze weet ook al dondersgoed wat het woordje "nee" betekent. Nikita is op woensdag bij Robin en haar mama en op vrijdag is Robin bij Nikita en Claudia. Beide mama's kunnen die dagen werken en hebben een oppas. Mooi opgelost.
Nou heeft Robin de gewoonte om Nikita's speen net even lekkerder te vinden dan die van haarzelf. Dat vond Claudia niet zo'n goed idee, dus speelde ze politieagentje en riep voortdurend "nee" als Robin em weer in haar mond wilde stoppen. Op een gegeven moment, Michel was ook al van zijn werk, pakt Nikita haar speen en houdt em heel verleidelijk voor bij Robin. Die zag haar kans schoon en deed haar koppie naar voren en haar mondje al open. Op het laatste moment zei Nikita heel gedecideerd: "Nee", om zich vervolgens heel triomfantelijk om te draaien en de speen in haar eigen mond te stoppen. Claudia, Michel en Erzie (mama van Robin die ook net binnen was) lagen helemaal in een deuk. Het was een echte meidenstreek en kennelijk ook heel bewust gedaan!

De beide dametjes zijn al aardig aan elkaar gewend. In januari zijn ze ermee begonnen, net na de jaarwisseling. In het begin was het afzien voor beide moeders, als de een niet aan het huilen was, dan deed de andere het wel. Moest de een boven naar bed, stond de ander beneden in de box te krijsen. Maar nu hebben ze het leuke aan elkaar ontdekt, zitten samen te schateren en zijn werkelijk heel lief voor elkaar. Ze zijn gewend in het huis van de ander en gaan daar ook zonder problemen slapen nu.

Afgelopen vrijdag ben ik even op bezoek geweest en kwam zachtjes binnen omdat Nikita net sliep. Robin zat in de kinderstoel televisie te kijken, dat doet ze thuis ook. Ze moest even de kat uit de boom kijken, maar al snel kon er een lachje af. Deze oma kon er kennelijk mee door. Toen Nikita wakker was, kregen ze op een gegeven moment allebei een halve krentenbol en zaten samen op een kleedje heerlijk te smullen. Claudia heeft foto's genomen (Robin haar ouders worden verwend, want die krijgen ze naar hun werk opgestuurd en weten precies wat hun

dochter allemaal uitspookt!) en de meiden staan er leuk op. Nikita zwaait heel gezellig, steekt haar vingertje op (nee, nog niet haar middelvinger gelukkig!) en kijkt Robin bewonderend aan. Allemaal verschillende foto's en even leuk om te zien. Op een van de andere foto's zitten ze samen duimend televisie te kijken. Nikita was meteen afgeleid en keek recht in de camera, duim nog in haar mond, Robin bleef onverstoorbaar verder duimen! Hoe doen Claudia en Michel het inmiddels als ouders: naar mijn idee hartstikke goed. Ze zijn alleen maar verliefder geworden op hun meissie

en hebben alles voor haar over, maar denken ook goed na over wat ze wel en niet willen aanleren. Ze zijn nu al heel consequent, "ja" is "ja" en "nee" is ook echt "nee". Nou hebben ze wel mazzel, Nikita is nog steeds een heel lief gezeglijk kindje. Ik ben heel benieuwd of daar nog eens verandering in komt. Ik verheug me al op de peuterpuberteit, dan zal blijken of er toch een koppie op zit.
Ze hebben een vast avondritueel, om kwart over zes gaat Nikita naar boven. Ze zegt eerst de klok gedag, daar zwaait ze echt naar (vandaar dat ze ook zo goed weet waar hij hangt). Dan gaat ze boven lekker in bad, wordt ingesmeerd met bodylotion en krijgt haar laatste flesje. Dan gaat ze heerlijk ontspannen liggen slapen. Als alles in orde is, dan is ze ook zo vertrokken. Verkoudheden en ziektes daargelaten, is het een echte slaapkop. Ze mogen dus niet mopperen: Claudia en Michel niet met zo'n eindeloos dochtertje en Nikita ook niet, met een stel van die fijne ouders!!

Groetjes van oma Diny



[Reageer]