< 9Maand-Sponsor >

< Publiciteit >

Home » Columns » Column van Diny » Ruim 26 weken alweer

Column van Diny (een "bijna" oma)

Ruim 26 weken alweer

Ruim zesentwintig weken is Claudia nu en zij en ons kleinkind groeien gestaag verder. Doordat Claudia de ziekte van Crohn heeft (chronische darmontstekingen) is ze nooit te zwaar. Zeker in haar gezicht vindt ze zichzelf normaal gesproken te mager. Maar momenteel heeft ze geen uitstekende jukbeenderen meer maar een lekker bol koppie! Vanwege haar ziekte wordt ze extra in de gaten gehouden en krijgt ze wat vaker een echo om de groei van de baby in de gaten te houden. Veertien januari is het weer zover en omdat Michel niet mee kan, mag ik mijn kleinkind weer bewonderen. Leuk!
Verder gaat het nog steeds vrij redelijk, alleen heeft Claudia behoorlijk last van haar rug. En aangezien ze absoluut geen klager is, weten wij dat als zij het erg noemt, het ook behoorlijk pijnlijk is. Gelukkig wordt er iets aan gedaan door een arts/acupuncturist en we hopen van harte dat het helpt. Hij legde precies uit welk naaldje eventueel pijnlijk zou zijn en welk niet en hij had volkomen gelijk. Van de ene voelde ze niets maar bij sommige andere was ze in staat geweest de goede man een schop te verkopen, zo'n zeer deed het. Het hielp in het begin wel, maar de pijn kwam terug. Eén behandeling is natuurlijk ook veel te weinig om te kunnen oordelen. Ze moet binnenkort voor de tweede behandeling. Hopelijk kan ze haar bokshandschoenen thuislaten!

De meubels voor de kinderkamer zijn inmiddels opgehaald en staan thuis te wachten op een sopje. Vrijdag gaan we daaraan beginnen. Leuk om langzamerhand kleertjes te wassen en een beetje te gaan inruimen. Doordat ze nog moeten verhuizen, staat alles voorlopig in de logeerkamer. Echt leuk maken, kan dus nog niet. Maar het kan wel zo gezellig mogelijk worden neergezet en dat gaat ze zeker proberen. Tenslotte moet de baby hier nog een paar weken vertoeven voordat hij/zij in de nieuwe kamer in het nieuwe huis pas echt een eigen plekje krijgt.
Ze zullen binnenkort ook al het behang en de verf uit moeten zoeken. Want als Claudia onverhoopt eerder opgenomen zou moeten worden, is dat in ieder geval al geregeld. Het kamertje maar ook de rest van het huis, moet wel de kleur krijgen die Claudia en Michel graag willen. En aangezien vrouwen daar nou eenmaal meer gevoel voor hebben (sorry, Mies!), moet Claudia daar zeker zelf bij zijn.
Het is gewoon jammer dat ze de sleutel iets later krijgen dan ze eerst dachten. Er is niets fijner dan na de bevalling bijkomen en wennen aan de baby. In dit geval zal dat niet opgaan, als de baby op tijd komt, krijgen ze ongeveer twee weken daarna de sleutel. Het wordt meer: proberen te genieten en ondertussen niet denken aan al het werk dat er nog aan komt. Maar als alles meezit dan kunnen ze vanaf begin juli in de tuin bijkomen van alle inspanningen, genieten van het nieuwe huis en hun hummeltje waar ze dan alle tijd voor hebben.

We zitten vaak te praten over kinderen en opvoeden. Claudia heeft al eens gekscherend gezegd dat ze nu al medelijden met haar baby heeft omdat ze zeker geen makkelijke ouders zullen worden. En daar bedoelt ze vooral mee dat ze van plan zijn om samen een lijn te trekken en dat ze absoluut niet toch gaan toegeven omdat dat makkelijker is of om van het gezeur af te zijn. Ik ben het helemaal met haar eens en ik kan me nog heel goed herinneren dat ik dezelfde idealen had. Ik weet echter inmiddels dat de praktijk anders is en dat je soms inderdaad iets doet waarvan je je had voorgenomen om het niet te doen. Daar ben je nou eenmaal mens voor en elke situatie is anders en elke keer reageer je ook weer anders.
Ik heb Claudia (en ook haar zus en broer) wel eens met hun kop onder de koude kraan gedaan om af te koelen als ik het even niet meer zag zitten. Dat deed mijn moeder ook als ik het echt had verdiend en ik ben er nog steeds! Verdiende misschien geen schoonheidsprijs maar het hielp op dat moment wel. En ik weet zeker dat ik van tevoren al had bedacht dat ik dat nooit zou doen, gezien mijn eigen ervaringen. Dan kom je er in de praktijk dus pas achter dat je je nog zoveel kunt voornemen maar dat je humeur, gezondheid, moeheid of wat dan ook, roet in het eten van je idealen gooit!!!
Ik weet zeker dat Claudia en Michel hartstikke leuke ouders worden die ontzettend veel van hun kindje zullen houden. Als je nu al ziet met hoeveel liefde ze over de baby praten en hoe ze zich verheugen op het moment dat het er eindelijk zal zijn, dan zit dat echt wel goed. Maar ik ben ervan overtuigd dat ook zij er achter zullen komen dat de praktijk toch net even anders is dan je gedacht had. En dan zijn we weer terug bij het begin van mijn eerste column: ze wisten zeker dat ze geen kinderen wilden. En wij zeiden: "wacht nou maar eerst eens af."
Wat wij dus gaan doen is zitten, achterover leunen en de tijd zijn werk laten doen. Eens komt er een moment dat we kunnen zeggen: "Zie je nou wel, dat hebben we altijd al gezegd."
Het maakt niet uit of ons kleinkind dan net in de peuterpuberteit, in de "ik wil het zelf doen" -fase, in de "stomme papa/mama"- fase of in de echte puberteit zit. Misschien zijn we wel zo netjes om niets te zeggen en alleen maar glimlachend te kijken. Ik heb zo'n flauw vermoeden dat Claudia en Michel dan dondersgoed zullen weten waarom wij met een big smile op de bank zitten!!

Groetjes van "bijna" oma, Diny.



[Reageer]