< 9Maand-Sponsor >

< Publiciteit >

Home » Columns » Column van Diny » Bijna twee!

Column van oma Diny

Bijna twee!

Over anderhalve week wordt Nikita alweer twee. Eerste paasdag is ze jarig maar het wordt al een dag eerder, op zaterdag de tiende april, gevierd. Ik ben benieuwd hoe ze overal op zal reageren want ze is gek op cadeautjes. Ze zegt nu ook al twee als je vraagt hoe oud ze wordt, met twee vingertjes erbij. Haar ontwikkeling gaat met sprongen vooruit. Ze groeit aardig snel in de lengte en als ik nog enigszins twijfelde over "babyachtig" zijn: de complete zinnen die uit madam's mondje rollen, helpen me echt wel uit die droom. Niets babyachtigs meer, meer iets van: "Ik ben bijna twee, dus ik zeg: nee" en "Geen geleuter, ik ben een peuter!!" Ze heeft nu door dat ze een "meisje" is en wil alleen nog maar echte "meidendingen". Michel en Claudia zagen laatst leuke schoenen in de winkel en hadden het er onderling over dat ze toch

wel erg leuk waren, echte meidenschoenen. Nikita ging passen, liep er meteen goed op weg en dus werden ze gekocht. Om vervolgens de eerste periode daarna bij iedereen die ze tegen kwam haar voetje naar voren te steken en te zeggen: "Mooi, hé, nieuwe shoenen, echte meienshoenen!"
Ze zit ook in de "tegenovergestelde" fase. Als je bij haar iets wil bereiken, moet je precies datgene vragen wat nou juist niet moet. Zeg je: "Doe je sokken uit", als ze in bad moet bijvoorbeeld dan wil ze dat net niet. Zeg je: "Hou je sokken maar aan in bad", dan zegt ze: "Nee, domme mama, sokken niet in bad", om ze vervolgens netjes uit te doen. Doel bereikt!

Ze zat ook even behoorlijk in de "van mij"-fase. Als Robin op maandagmorgen binnenkwam voor een dagje oppasdienst bij Claudia, kwam er even een andere Nikita tevoorschijn. Krijsend, gillend en trillend van woede wierp ze zich op de grond en stelde zich vreselijk aan. En Claudia kon uitleggen wat ze wilde over delen en samen spelen, ze vertikte het om iets aan Robin te geven. Vier stoelen in de kamer, maar denk maar niet dat Robin er op eentje mocht zitten als het aan haar lag. Als Robin wilde gaan zitten, rende ze erheen en duwde Robin weg, ondertussen brullend: "Van mij!"

En dan ging ze er gauw zelf op zitten. Liep Robin echter naar een andere stoel begon het weer van voren af aan. Lekker hoor zo'n fase, gelukkig voor Claudia en Robin's mama is het inmiddels weer aardig over.

's Nachts gaat het meestal redelijk, een enkele keer spookt ze nog wel eens. Maar dan soms ook, tot wanhoop van Claudia, een aantal nachten achter elkaar. Laatst was het weer zover en ik ontving van Claudia het volgende mailtje:
"Hier alles oké, Nikita gisteravond 1x wakker en huilen, rond twaalven. Lag gewoon weer te klooien en te mekkeren en ik ben ff boos geworden op d'r. Heb gezegd dat mama wilde slapen en dat zij dat ook moest doen. Heb d'r daarna helemaal in elkaar gehengst tot ze lekker blauw zag en gezegd dat als ze nog een keer zou huilen, ik terug zou komen om d'r geel te meppen. (de enige twee kleuren die ze nu goed herkent, goed, hé, praktijkgericht leren!) Toen was het de rest van de nacht stil…"
(Even voor de goedgelovigen, dit was cynisch en niet de waarheid, anders was Claudia nu bont en blauw geweest!!)
De kleuren kent ze inmiddels al allemaal. Zelfs het verschil tussen rood, roze en oranje gaat moeiteloos. Met tellen begint ze ook en het lukt vrij aardig. Ze heeft ook geleerd om niet op een commanderende toon iets te zeggen, maar het netjes te vragen. Dus in plaats van: "Ik wil drinken", zegt ze nu netjes "Mag ik drinken."
Op straat zei ze laatst keurig, zittend in de buggy: "Oma, magge capuchon op", toen ze koude oren kreeg. Netjes, hoor!

Ze is een vast bedritueel gewend 's avonds. Ze gaat in bad, tandjes poetsen en dan nog even met mama of papa (of een oppas) in de rieten stoel op haar kamertje zitten om tot rust te komen en de dag door te praten. Werkt perfect: even zitten, kletsen, knuffelen en madam gaat heel lief slapen. Dat wist ik, dus met oppassen 's avonds geen probleem.

Laatst was ze ziek en ik paste een hele dag op omdat Claudia moest werken. Ik bracht haar 's middags naar bed en legde haar na een partij knuffels weg. Ik zag het meteen aan haar koppie. Ze keek heel verbaasd, haar onderlipje meteen op trilstand. Vervolgens begon ze hartverscheurend te huilen en ik snapte er niets van. Wat deed ik nou verkeerd? Toen ik vroeg of mama soms 's middags ook even ging zitten, knikte ze heel zielig van "ja" en was het probleem zo opgelost. Vol overgave kroop ze tegen me aan. We hebben nog even gekletst en geknuffeld, ik kon haar zo wegleggen en ze

sliep twee uur heerlijk ongestoord. Maar, ja, je moet het wel even weten. De gebruiksaanwijzing was deze keer niet meteen duidelijk. Jammer genoeg staat die niet op haar voorhoofd gegraveerd :)

Nikita is wel nog steeds heel gevoelig. Ze kan er niet tegen als ze uitgelachen wordt of als iemand pijn heeft en ze denkt dat het haar schuld is. Afgelopen maandagmiddag haalde ik haar uit bed en deed haar maillotje aan. Haar linkerbeen zat er bijna in en deze dame zag en voelde dat er iets niet klopte. Heel gedecideerd kwam eruit: "Dat zit niet goed, hoor, oma."

Ik lag dus helemaal in een deuk want ze zei het zo verschrikkelijk netjes en duidelijk. Nou, dat viel niet in goede aarde, lipje weer op trilstand en heel angstig kijken. Pas toen ik drie keer had uitgelegd dat ze het heel knap had gezegd en dat oma haar niet uitlachte maar juist heel trots was, ontspande ze zich weer. Ze lag laatst met Michel op de bank, zij aan de binnenkant. Iedere keer tegen hem aan schoppen en Michel zogenaamd steeds schrikken. Op een gegeven moment dacht hij een geintje uit te halen en liet zich op de grond rollen. Deed alsof het zeer deed en begon te "huilen". Dat viel dus helemaal verkeerd. Nikita raakte behoorlijk in paniek en ze hebben de grootste moeite gehad om haar weer te kalmeren. Ze heeft het er nog drie weken over gehad, dat papa "forsiggig" moest doen en niet van de bank moest vallen. Nachtmerries had ze ervan. Deze grap haalt Michel, ook vanwege hun nachtrust, maar niet meer uit!

Twee jaar Nikita alweer, een kleinkind om trots op te zijn en dat zijn we dan ook. Tot vervelends aan toe hebben we het over haar, we sturen foto's op naar familie en vrienden per mail. Gelukkig zijn ze allemaal te beleefd om er iets van te zeggen, commentaar hebben we dan ook nog nooit gehad Ik denk dat alleen andere opa's en oma's dit kunnen begrijpen want het is toch even anders als zelf kleine kinderen hebben. Inderdaad wat meer op je lauweren rusten en wel de lusten maar minder de lasten... We genieten in ieder geval met volle teugen en inderdaad: ze kan opa Gijs en mij om haar tien kleine vingertjes winden!!!

Groetjes van oma Diny



[Reageer]