< 9Maand-Sponsor >

< Publiciteit >

Home » Columns » Column van Diny » De vierendertig weken voorbij.

Column van Diny (een "bijna" oma)

De vierendertig weken voorbij.

We zijn weer even verder, Claudia is vandaag opnieuw op controle geweest. Twee weken zijn er weer omgevlogen sinds de laatste controle, vierendertig weken en twee dagen is de stand nu. De gynaecoloog was opnieuw tevreden. Claudia mag, als het zo doorgaat en de bevalling zou normaal gaan, zelfs poliklinisch bevallen. Dat zou een meevaller zijn want tot nu toe was er sprake van dat ze, vanwege haar darmen, ongeveer een week zou moeten blijven.
Ze houdt nu alleen wel wat vocht vast maar dat is normaal. Niets om je druk over te maken, volgens de arts.

Afgelopen vrijdag was er partneravond bij de yogales en dus was Michel ook van de partij.
Claudia vertelde net hoe het ging en wat Michel ervan vond.
Op een gegeven moment kwam de lerares langs om voor te doen waar bepaalde drukpunten in de rug zaten. Daar kunnen de partners dan bij hun vrouwen op drukken als het erg pijn doet tijdens de weeën om de pijn wat te verlichten. Dat was nog even wennen, je moet je duimen op een bepaalde manier neerzetten en je handen meer in de zij van je vrouw.
De partner van de zwangere naast ze, vertelde er even bij dat hij voor Michel hoopte dat Claudia geen rugweeën zou krijgen. Hij had bij zijn eerste acht uur lang zijn vrouw geholpen op die manier. "Acht uur lang", zei Michel, "daar begin ik niet aan hoor, ik neem wel een paar lijmtangen mee!!!"
Dus ik zie Claudia nu al naar het ziekenhuis gaan met niet alleen een tas met spullen voor haar en de baby maar ook met een koffertje van de Gamma. Want tenslotte 'ken' je niet zonder de Gamma als je de reclame mag geloven!
Over die tas wist ze ook nog wel iets leuks te vertellen. Vrienden van ze gingen met drie tassen naar het ziekenhuis, ze hadden zelfs belegde broodjes mee. Toen haar vriendin aan het inpakken was, had ze haar man gevraagd om sokken voor haar te pakken. In het ziekenhuis had ze last van koude voeten dus vroeg ze aan haar man om een paar sokken. Hij kwam heel lief aanlopen en vroeg vervolgens: "Welke wil je, geitenwollen, sportsokken, effen katoenen of met een printje?"
De goede man wist niet wat hij moest kiezen en had maar van alles wat ingepakt. Ja, dan kom je al gauw aan drie tassen.
Voor ze op weg gingen naar het ziekenhuis, had ze een lange broek nodig. Het gevolg was dezelfde vraag: "Welke wil je? Je tuinbroek, je joggingbroek of je spijkerbroek?"
En zijn vrouw al puffend en een wee wegzuchtend, zei: "Kan me niet schelen wat voor broek, als ik maar wat aan mijn kont heb!!"

Spannend is het wanneer het geboren zal worden. Claudia is uitgerekend op 20 april, maar zelf hoopt ze, ook in verband met de verhuizing, dat het iets eerder komt. Zo'n twee à drie weken leek haar wel wat. Vond ik niet zo'n goed idee, zelf is ze begin april jarig en je zal zien dat het net op die dag geboren gaat worden.
Ik was zelf van Claudia uitgerekend op 24 maart. Mijn hele zwangerschap heeft een vriend van ons geroepen dat de baby geboren zou worden op zijn verjaardag: 5 april. Ik heb dus de hele tijd gezegd dat ik daar niet aan mee zou doen, dan zou het er al bijna twee weken zijn.
Maar de dagen verstreken en al wat er kwam geen baby. De dag van 5 april kwam steeds angstwekkender dichterbij, ik kon de baby er wel uitkijken. Maar zoals Claudia nu eigenwijs kan zijn, toen was ze daar ook al goed in. Op de ochtend van 4 april om 8 uur begonnen de eerste weeën. "Hoera", dacht ik, "dat gaat lukken en Gerard heeft het nakijken".
"Bekijk het maar", dacht Claudia en bleef nog even lekker zitten waar ze zat. Om 7 uur 's avonds was het dan zover, op naar het ziekenhuis. Gebracht door onze buurman, een taxichauffeur. Die heel olijk vroeg wat ik nu ging doen. Toen ik na de zoveelste wee bits antwoordde: "Een baby krijgen natuurlijk", antwoordde hij even vrolijk: "Nee hoor, plaats maken voor de volgende".
Het is dat ik niet naast 'm zat maar achter hem, anders denk ik dat hij nog lang maagpijn gehad zou hebben!
Maar goed, ik had dus nog zo'n vijf uur en het werd min of meer een deadline voor me. Ik wilde bevallen vóór twaalf uur. Het kon me niet schelen wat er uit kwam maar ik wilde pertinent niet dat Gerard gelijk zou krijgen. De ene wee volgde de andere op en eindelijk mocht ik persen. Ik perste of mijn leven ervan af hing. Ik had al een paar keer gevraagd of het voor twaalf uur geboren zou worden en in het begin werd er gezegd dat het waarschijnlijk wel zou lukken. Maar om kwart voor twaalf werd me meegedeeld dat ik het niet zou halen, die vriend zou toch gelijk gaan krijgen. En of hij gelijk kreeg, om 00.14 uur op 5 april werd ze geboren: Claudia Michelle. (maar goed dat we haar tweede naam niet als roepnaam hebben gebruikt, hadden ze een komisch duo kunnen vormen: Michel en Michelle!)
Dus mag de baby komen wanneer hij/zij het wil, ik wil heel graag mijn eerste kleinkind zien en bewonderen maar als het even kan, niet op juist ja, 5 april!!

Aanstaande moeders dromen meestal de meest gekke dingen, heb ik ook gehad. Claudia had het ook een hele periode, maar de laatste tijd heeft ze er geen last meer van. Nee, dat zal wel, ze heeft het droomvirus gewoon aan mij gegeven. Ik heb al een paar keer gedroomd dat ik weer zwanger was en vrolijk rond liep met een dikke buik. Totdat er een scheur in die buik kwam aan de linkerkant waar steeds maar een armpje en handje uitstaken. Toen was het niet zo prettig meer, temeer daar niet één arts ernaar wilde luisteren of kijken. Iedereen vond het heel apart, zat aan mijn buik en wilde aan het handje voelen. Maar ik was doodsbang want ik vond het toch echt niet normaal en die dikke buik voelde ook niet meer zo prettig. Twee keer heb ik het inmiddels gedroomd, allebei de keren precies hetzelfde. Ik werd helemaal benauwd wakker. Dat dit droomvirus meteen weer mag verdwijnen, zal iedereen kunnen begrijpen!

Afgelopen vrijdag was Claudia voor het laatst op haar werk, haar zwangerschapsverlof is nu ingegaan. Dat ze inmiddels verslaafd is aan bananen (de Vlaamse frieten zijn ook nog steeds gewild maar bananen worden verorberd of haar leven er van afhangt!), was haar collega's niet ontgaan. Dus hing er een grote opblaasbare banaan boven haar bureau toen ze 's morgens de afdeling opkwam. In plaats van Big Banana stond er nu Big Mama op. Ze kreeg, heel leuk en toepasselijk, een mand vol met cadeautjes: echte lekkere verse bananen, bananenschuimpjes, bananen toetje van Saroma, bananen chocolaatjes, een potje bananenfruit van Olvarit enz. Ze kreeg nog wat leuke kaarten, een mooie stoffen rammelaar en tenslotte werd ze nog naar huis gebracht door haar baas ook. Lief, hé!
Ik kan me voorstellen dat ze het jammer vind daar tijdelijk niet te komen. Tegen de tijd dat ze er terug komt, zal er veel veranderd zijn in haar leven, dan is ze moeder geworden en inmiddels verhuisd. Het is me nogal wat. Maar het zijn wel leuke dingen en die collega's: daar houdt ze toch wel contact mee, Claudia kennende!

Van de week kreeg ik een briefje met bijlage van een vriendin. Dat was heel geschikt voor mij, werd me meegedeeld en dan wist ik vast hoe ik me over een tijdje moet gaan gedragen. Wat stond er in die bijlage?
Opsommingen van een achtjarige over hoe hij een oma zag:
- Oma's hoeven niets te doen, alleen er te zijn.
- Ze zijn zo oud dat ze niet hard kunnen rennen of wilde spelletjes doen.
- Je moet nooit tegen ze zeggen: "Schiet op!"
- Meestal zijn ze dik, maar niet te dik om de schoenen van kinderen vast te maken.
- Ze dragen een bril en raar ondergoed en kunnen hun tanden uit hun mond nemen.
- Ze slaan geen stukken over als ze je voorlezen en ze vinden het ook niet erg om   telkens hetzelfde voor te lezen.
- Iedereen zou een oma moeten hebben, vooral als je geen televisie hebt.
- Want oma's zijn de enige grote mensen die tijd hebben!

Er stonden wel een aantal leuke dingen in. Niet dan maar ik hoop één ding: dat ik voorlopig nog niet aan dat beeld ga voldoen. Dat rennen daar moet ik nog even over nadenken, wilde spelletjes trekken me wel en met wat haarverf tegen de grijze haren, spijkerbroek en jack, eigen tanden enz. moet ik toch een aardig eind in de richting kunnen komen!

Groetjes van "bijna" oma, Diny.



[Reageer]