< 9Maand-Sponsor >

< Publiciteit >

Home » Columns » Column van Diny » 3 Juli 2002

Column van oma Diny

3 Juli 2002

Morgen zie ik Nikita weer. Het is dan zes dagen geleden dat ik haar voor het laatst heb gezien, veel te lang! Ik ga haar helemaal plat knuffelen want we moeten er even op teren. Vrijdag gaan we namelijk op vakantie en dan zie ik haar een tijdje niet. Ik verheug me op onze vakantie (lekker wandelen in de Oostenrijkse bergen), maar ik vind het vervelend dat ik haar dan niet zie. Claudia zei al gekscherend toen ik vertelde dat ik vast heimwee naar Nikita zou krijgen: "Nou, dat is lekker. Wij doen er zeker niet meer toe. Oma krijgt alleen maar heimwee naar haar kleinkind, de kinderen zelf tellen niet meer mee!!"

Natuurlijk is dat niet helemaal waar, die veranderen alleen niet zo snel. Bij Nikita ontdek je telkens nieuwe dingen die ze doet of geleerd heeft, en ze groeit zo ontzettend snel. Ik hoop dat ik haar nog herken als ik weer terug ben!!

Claudia en Michel hebben een paar vervelende nachten achter de rug. Madam Nikita kan aardig spoken, ze heeft nog steeds het verschil tussen de dag en nacht niet helemaal door. Ze slaapt wel zo'n acht uur achter elkaar, maar haar timing klopt niet helemaal. Ze gaat slapen rond een uur of acht 's avonds en wordt om een uur of vier wakker en is dan redelijk uitgeslapen.
Wat ze ook geprobeerd hebben, niets helpt. Als ze haar wakker maken voor een fles 's avonds laat, dan drinkt ze niet echt en wordt ze evengoed weer om vier uur wakker. Dus heeft Claudia er maar voor gekozen om elke avond zelf ook redelijk vroeg naar bed te gaan om tenminste nog een paar uurtjes ongestoord te kunnen slapen. Alles wat ze dan kan slapen, is natuurlijk meegenomen.
Maar de afgelopen nachten is haar schema een beetje in de war en begon ze al om een uur of half één, één uur te klieren. Natuurlijk weet je dat het na een tijdje weer over gaat, maar als je er middenin zit is het knap lastig.
Claudia zei net nog tegen me door de telefoon dat ze nu begrijpt dat oma worden veel leuker kan zijn dan moeder en vader worden. De gebroken nachten zijn voor de ouders en de grootouders hebben meer de leuke dingen. Heeft ze toch weer eens (zij het gedeeltelijk) gelijk, ik heb genoten van het moederen, maar oma zijn is toch ook heel speciaal.

Ze zeggen altijd dat baby's pas eenkennig worden als ze een maand of acht, negen zijn. Nou dan is Nikita een bijdehandje. Ze observeert mensen heel erg en trekt bij een heleboel mensen al een lip. Schattig om te zien zo'n trillend lipje maar als ze het vervolgens op een brullen zet, is het minder leuk. Zowel voor haar als voor degene die haar vast houdt, want die kunnen het uitknopje van dat alarm nooit vinden! Echt, ze wordt heus niet geknepen of zo, maar dit herhaalt zich steeds als ze op schoot wordt gelegd bij iemand die ze niet kent. Als Claudia of Michel er dan bij komen zitten en tegen haar praten, dan kalmeert ze wel, maar blijft toch haar papa of mama angstvallig in de gaten houden.
Gelukkig heeft ze het bij mij nog niet geflikt, stel je voor zeg. Dan gaat gelijk de beuk erin en pas ik niet meer op! Nee hoor, geintje. Volgens Claudia en Michel die het er over gehad hebben, komt het omdat Claudia in veel dingen zo op mij lijkt. Dezelfde manier van praten tegen haar, dezelfde manier van spelen. Iets in mij komt haar, denken ze, vertrouwd voor. Komt vast ook doordat ze hier van kleins af aan af en toe een nachtje geslapen heeft, vanwege de drukte rondom hun verhuizing. Ik heb met madam op de bank gezeten met een fles en haar getroost 's nachts als ze het moeilijk had in het begin. Dat schept, denk ik, toch een band en dat vergeet ze kennelijk niet.
Laten we hopen dat het zo blijft, het lijkt me echt heel vervelend als ze haar alarm aanzet als ze mij ziet. Gelukkig heb ik tot nu toe haar uitknopje altijd zonder problemen weten te vinden. Met een beetje mazzel lukt het ook nog na mijn vakantie!

Via internet blijf ik heel goed op de hoogte, ook al zie ik haar niet elke dag. Er zijn al heel wat foto's mijn kant uit gemaild. Met de digitale camera schiet Claudia heel wat leuke plaatjes. Ook voor Michel als hij moet overwerken of vergaderen. Nikita slaapt dan al als hij thuiskomt, maar in de loop van de dag is hij door middel van foto's op de hoogte gehouden van haar bezigheden in box, bed of weet ik veel wat. In het badje zal niet lukken. Claudia kan immers niet fotograferen en Nikita tegelijkertijd vasthouden, en zwemmen kan ze (nog) niet. Maar voor de rest wordt er druk op het knopje gedrukt. En oma krijgt altijd meteen de leuke exemplaren toegestuurd. Nu staat er op mijn bureaublad een close-upje van madam, zodat ik meteen tegen haar toetje aan kijk als ik mijn pc aanzet. Hartstikke leuk, ik geniet er echt van!

Volgende keer als ik mijn column schrijf (na mijn vakantie), kan ze vast al zitten, kruipen, staan, lopen en rekenen en schrijven, om over praten maar niet te spreken. Ze vertelt op haar manier nu al hele verhalen, dus dat komt wel goed. Nee hoor, het gaat al snel genoeg, laat ze nog maar lekker een beetje baby blijven! Tot de volgende keer!

Groetjes van oma Diny.



[Reageer]