Column van oma Diny
4 Augustus 2002
We zijn weer een maandje verder en Nikita is flink aangekomen en gegroeid. Qua lengte zit ze boven het gemiddelde, de laatste keer was ze 64,5 cm. Haar gewicht zit in de middenmoot, ze woog 12 pond en 90 gram. Had zwaarder gemogen voor haar lengte, maar nodig was het niet. De dokter was zeer tevreden maar Nikita mocht nog niet meteen weg. Eerst kreeg ze nog twee prikken in haar beentjes en dat vond ze logischerwijs niet bepaald leuk!Ze lag op de tafel en ik vroeg aan Claudia of ze ook op schoot mocht. Had gekund, maar de dokter deed het in principe liever terwijl ze lag. En Claudia die bij haar hoofdje zat, vond het ook beter zo. Dan was de dokter de boze mevrouw, die haar pijn deed, en Claudia de lieve mama, die haar weer oppakte om te troosten. Uiteindelijk bleek het heel makkelijk te gaan.Ze keek eerst verwonderd, zette het vervolgens even op een krijsen om meteen daarna nog nasnikkend, weer stil te worden op haar moeders arm.
Claudia had van tevoren haar beentjes al ingesmeerd met een speciale zalf en meteen na de prikken nog een keer. Thuis heeft ze Nikita meteen een paracetamol-zetpil gegeven zodat de pijn mee zou vallen deze keer. De eerste keer kreeg ze namelijk meteen hoge koorts en heeft ze pittig gekrijst. Claudia wilde dat nu proberen te voorkomen. Het is niet helemaal gelukt maar het scheelde wel met de vorige keer.
Die dochter van mij krijgt samen met Michel wel kapsones, zeg. Op weg naar het consultatiebureau herhaalde ze een gesprek van de dag ervoor. Ze hadden onderling gezegd dat alle mensen die overwogen met de pil of het gebruik van condooms te stoppen om een kind op de wereld te zetten, dat net zo goed konden laten. Want zo'n mooie baby als Nikita werd er toch niet meer geboren!! Ik lag helemaal in een deuk, maar ben toch eens goed gaan rondkijken op het consultatiebureau even later. Er zaten best schatjes tussen, hoor, maar ik had haar toch niet willen ruilen voor een van die andere kindjes. Die dag hadden ze in ieder geval even gelijk!!!
Afgelopen donderdag is Claudia weer voor het eerst gaan werken. Haar collega's hadden een warme ontvangst voorbereid. Boven haar bureau hingen slingers met uitgetrokken serpentines eraan. Op haar bureau lag het vol met overheerlijke bananen (ook als ze niet zwanger is, lust ze die graag!!) en een kaart met lieve welkomstwoorden van al haar collega's. Dan nog twee gedichten over het feit dat ze weer moest werken. Verder was het hele kantoor versierd met zwart-witte en kleurenfoto's van Nikita. Overal waar Claudia keek, zag ze madam. Op de deur, de ramen, het ladenblok van haar bureau, de printer, de achterkant van de monitor van haar collega, op haar stoel,… waar ze ook keek zag ze haar dochter. Sommige nog voorzien van commentaar van Nikita ook!! Op zo'n manier is het natuurlijk heel erg leuk om weer te beginnen met werken, dat lijkt me duidelijk. Claudia is die meiden dan ook erg dankbaar dat ze haar eerste dag onvergetelijk hebben gemaakt!
Vrijdag heb ik op Nikita gepast en zij en ik kunnen het goed met elkaar vinden. We zitten aardig op een lijn. De dag verliep dan ook heel gezellig voor ons allebei.
Ze schatert inmiddels, leuk om te horen. Ze ging lief slapen, zowel in haar bedje als in de wagen toen we samen gingen shoppen. Ze dronk haar flessen goed leeg, ook een beetje limonade, vanwege het warme weer, ging erin als koek. Nee, wat dat betreft geen problemen.
Maar madam krijgt nu af en toe een beetje pap met een lepeltje, dus ik had haar in de wipper gezet en begon met voeren. Hup, meteen een handje naar haar mondje. Oma is ook niet achterlijk na zelf drie kinderen te hebben gevoerd, dus hield ik haar handjes tegen zodat ze dat niet meer kon doen. Keek ze toch heel verbaasd en verwonderd. Zo van: "Wat doe jij nou?"
Maar dit beviel me wel, dus ik ging nog even door op die manier. Tot het bekertje bijna leeg was en ik het laatste eruit moest halen, toen liet ik even die handjes los. Haar koppie ging vliegensvlug opzij en hoppa, meteen twee vuistjes in haar mondje en alles zat onder de pap. Ik zweer het, ze keek echt triomfantelijk, zo van: "Heb ik even mooi geflikt, hé!"
Ik zal hier niet het woord herhalen wat er toen bij mij uitfloepte, maar ik weet wel dat als zij dat over één á twee jaar zegt, haar papa en mama niet blij zullen zijn!
Ze had ook twee keer een poepluier, qua hoeveelheid had het makkelijk in één luier gekund, maar ik verdenk haar er ernstig van dat ze er bewust nog wat achteraan kwakte in een nieuwe luier om me aan het werk te houden.
Nu ben ik benieuwd wat madam nog meer aan streken voor me in petto heeft. Ik hou jullie op de hoogte!
Groetjes van Oma Diny
Reacties:
hmmm dat met die poepluier komt me bekend voor.
Hebben die bengels soms onderling overleg......
Door: Monique Klein op 15/10/2002 @ 12:22 
Hoi tante’tje
Het wordt wel weer eens tijd voor een nieuwe column.
Ik ben vaak aan het kijken of er al iets nieuws staat, maar nee hoor.
Ben een fan geworden van je schrijfsels en bovendien blijf ik zo op de hoogte van het wel en wee van nichtje en achternichtje.
Veel liefs, Moniqu