Column van oma Diny
Zondag 8 september
 |
Nikita heeft haar stem inmiddels ontdekt en hoe!! Van het kleine meisje dat af en een geluidje maakte, is ze veranderd in een jongedame met een stem waar je u tegen zegt. En die is ze flink aan het oefenen, het geluidsniveau is af en toe behoorlijk. Zo erg zelfs dat Claudia mensen aan de telefoon niet verstaan kan. Laatst had ik haar aan de lijn en ik hoorde Nikita op de achtergrond en nog niet eens zachtjes. Dus ik zeg dat ik mijn kleindochter hoor kletsen en kreeg het volgende antwoord: "Je gelooft het vast niet, maar ik zit in de tuin te bellen met de tuindeur dicht, want ik anders versta niemand met Nikita in de buurt!!" |
Bij de vorige column staat een foto van Nikita op haar buik op de bank. Die kreeg ik opgestuurd via mail van Claudia vlak nadat hij was genomen. Dus ik meteen bezorgd terugmailen dat ik het wel eng vond want dat zo'n kleintje voor je het weet van de bank afrolt en op de grond ligt. Kreeg meteen een mailtje terug dat die foto heel wat moeite had gekost.
Michel hing erboven en kon haar zo pakken als er wat zou gebeuren. Maar het kostte enige moeite om Nikita erop te krijgen zonder dat er een deel van Michel opkwam. Of zijn kop stond er gedeeltelijk op of een stuk van een hand of arm. Het duurde dus enige tijd voordat de foto gelukt was. Als toevoeging kreeg ik erbij vermeld: "Je hoeft je dus geen zorgen te maken en de bond van gevaarlijk gefotografeerde kinderen te bellen, want alles is in orde!"
Gisteren heeft mijn andere dochter Esther op Nikita gepast omdat Michel, Claudia, Gijs en ik met z'n vieren even weg moesten. We waren echter sneller terug dan we dachten, dus Claudia en Michel gingen nog even mee koffie drinken bij ons. Op een gegeven moment gaat de telefoon, ik neem op en het is Esther met de woorden:"Ha, ha, luierpaniek. Ik heb haar luier af en hoe moet ie ook al weer om?"
Ik dus uitleggen dat het gekleurde randje aan de voorkant moet en dan de plakkertjes erop. Claudia neemt lachend de hoorn over en vraagt het een en ander. Ze komt weer terug bij ons en legt uit hoe het gegaan was:
Esther had Nikita haar fruit gevoerd en ging zelf een broodje eten en wat drinken met Nikita in de wipper naast zich. Nikita begon een beetje rood te worden en rare geluiden te maken. Esther begon een vermoeden te krijgen van wat er zou kunnen gebeuren en daar zat ze niet op te wachten. Dus zei ze tegen haar nichtje: "Dat is niet de bedoeling, je gaat hier niet je luier vol maken voor mij. Wacht maar tot je moeder weer terug is. Ik heb dat nog nooit gedaan. Je doet het niet hoor!"
Vervolgens ging Nikita vrolijk verder, werd nog roder en produceerde nog meer geluiden die Esther niet graag hoorde. Esther eindigde tegen Claudia met de woorden: "Nou, ze luisterde mooi niet. Ze had er poep aan!!!"
Jammer dat er geen camera in de buurt was om dat te filmen, we hadden graag meegenoten van deze luierperikelen!
Over die fruithapjes valt ook nog wel iets te melden. Nikita griezelde de eerste keer zo erg dat het gewoon zielig was om te zien. Bij elke hap zag je de walging op haar gezichtje. Ze slikte het heel snel door en je zag haar denken: " Oké, die is weg, gelukkig!"
Om vervolgens heel lief haar mondje open te doen en dan begon het weer van voren af aan. Of het nou vers fruit was of uit een potje, ze werd er helemaal misselijk van en kokhalsde er lustig op los, maar deed toch dapper elke keer haar mondje open voor de volgende hap.
Die kleindochter van mij bezit doorzettingsvermogen en doet graag haar mama, papa, oma's, oppas Ina, Esther of wie dan ook een plezier. Maar zielig was het wel. Want pap at ze wel van een lepeltje en dat vond ze heerlijk. Dus het lag niet aan het vreemde lepeltje maar aan de smaak van het fruit. Maar madam heeft dat doorzettingsvermogen niet van een vreemde, Claudia zette ook door. Zelf appelmoes koken, allerlei soorten fruit uitproberen, potje van een ander merk en zie daar, het wonder is geschied. Nikita eet fruit en vindt het inmiddels lekker. Maar het volgende probleem dient zich aan: binnenkort moet ook groente gegeten worden. Wat zal ze daar nou weer van vinden!!!
Van de week was ze alweer 5 maanden, deze dame.
Op 15 augustus, 4 maanden en 4 dagen oud, draaide ze zich al om op haar buik. Het vervelende is alleen dat ze wel heen kan, maar nog niet terug. Dus draait ze zich steeds om en begint vervolgens te huilen omdat ze nog niet weet hoe ze terug moet. Heel frustrerend!
Claudia en Michel verzuchtten op een gegeven moment dat ze er doodmoe van werden. Ze legden Nikita weer terug op haar rug en voor ze zelf op de bank zaten, lag madam al weer op haar buik. Leuk spelletje en ik heb ze maar vast gewaarschuwd. Want als ze op een gegeven moment wel zelf terug kan, dan leert ze zich optrekken en gaat staan. En wat kunnen ze dan niet in het begin: juist ja, nog niet terug!
Dat optrekken aan de spijlen van de box doet ze overigens al. Ze is volop bezig en wil eigenlijk veel meer dan ze kan, bijvoorbeeld ook zitten. Dan zie je veel meer en dat heeft ze dondersgoed door. Ik zag het al eerder voor me, Claudia en Michel hijgend achter hun kind aan rennend en als ik haar zo bekijk dan kan dat wel eens uitkomen. O, ik geniet al bij voorbaat!!
Groetjes,
oma Diny
Reacties:
Door: Frank Kosterman ( Randy's papa ) op 18/10/2002 @ 09:06 
Weer een prachtig verhaal.
Het is een echte deugniet.
Door: Diny op 18/10/2002 @ 10:16
Hoi Frank,
Thankzzzzzzzzzzzzzz!! Tot mails! Knuffel voor Randy, groetjes aan Rini.
Groetjes van Diny.
