< 9Maand-Sponsor >

< Publiciteit >

Home » Columns » Column van Diny » Zo groot alweer!

Column van oma Diny

Zo groot alweer!

Nikita was van de week alweer acht maanden. Ze heeft twee tandjes gekregen en is zich razendsnel aan het ontwikkelen. Ik had net Claudia aan de telefoon en zat gezellig te kletsen. Opeens hoor ik: "Auw, verdorie ....(krachtterm die ik hier niet zal herhalen) kind. Ze bijt zomaar ineens op mijn vinger. Ik was even aan het voelen of er nog tandjes bijkomen en nou doet mijn hele vinger zeer. Nee, jij moet niet janken, ik ben degene die pijn heeft!" Ik lag helemaal in een deuk; Nikita had gebeten op haar nagelriem en dat was heel erg pijnlijk. Door Claudia's reactie begon ze te huilen. Voor straf krijgt ze nu de hele dag geen knuffels meer... maar ik betwijfel of Claudia dat vol zal houden! Deze jongedame is zelfstandig aan het worden en dat laat ze heel rustig en gedecideerd merken. Zo kan ze inmiddels zelf brood eten, ze krijgt een bordje voor haar neus in de kinderstoel met daarop twee stukjes brood. Elke keer als ze ze op heeft, vult Claudia het aan met twee nieuwe stukjes. Maar wat doe je als je moeder niet oplet en niet snel genoeg bijvult? Dan kwak je je bord op de grond om te laten zien dat het leeg is en dat je nieuwe stukjes hebben wil. En niet over een tijdje, maar nu meteen nu je honger hebt!

Nikita heeft ook haar derde antibioticakuur achter de rug en of dat voldoende is, is nog maar de vraag. We waren laatst in Lemmer bij haar overgrootouders op bezoek en terwijl je madam nooit hoort, was ze nu een beetje huilerig en zeurderig. Niets voor Nikita, die straalt altijd en is helemaal niet lastig.
's Nachts werd ze ook steeds wakker en we vertrouwden het niet helemaal. Er kwam allemaal viezigheid uit haar ene oortje, dus ging Claudia de volgende morgen toch maar met haar naar de huisarts. Ze voelde zich een beetje lastig want sinds ze hier woont, is ze al verschillende keren met Nikita geweest. Eigenlijk wilde ze al een knipkaart vragen. Haar angst om voor niets te komen was echter ongegrond. Er werd een dubbele oorontsteking geconstateerd en een recept uitgeschreven. Dat is allemaal opgebruikt en een paar dagen later was de oude gezellige Nikita er weer.
We zijn nu wat verder en het gaat weer bergafwaarts. Ze wordt weer wakker 's nachts (tot groot ongenoegen van haar ouders), grijpt naar haar oortje en er komt opnieuw viezigheid uit. Claudia is vanochtend dus weer maar eens bij de huisarts langs geweest (zo'n gek idee is die knipkaart misschien nog niet!) en die wil het nog even aankijken. Er zit littekenweefsel en viezigheid in, maar geen pus. Dus is het kennelijk nu niet ontstoken en de pijn kan restpijn zijn. Donderdag moet ze bellen hoe het is en anders moet ze met Nikita naar een keel-, neus- en oorarts in het ziekenhuis. Het maakt allemaal niet uit, als de vrolijke gezellige Nikita maar weer terug komt!

Vorige maand tijgerde ze nog op die rare manier met haar beentje. Nu is het meer veranderd in kruipen. Ze komt razendsnel waar ze wezen wil en niets is nog veilig in de kamer. Ze heeft een voorkeur aan kruipen onder de salontafel. Die is niet zo heel erg hoog en als ze niet uitkijkt, stoot ze zo haar koppie. Dat gebeurde dus ook steeds. Zeker last van "kortetermijngeheugenverlies" (mooi woord voor galgje)? Want ze leerde er nog niets van en gaat vrolijk verder met onderzoeken en met stoten.
Sinds een paar dagen staat ze! Op 12 december, een dag nadat ze 8 maanden werd, stond ze voor het eerst in de box. Het was geen toeval, ze trekt zich nu steeds op. In de box, buiten de box, aan de la onder de magnetron enz…
Het grappige is alleen (en daar had ik al voor gewaarschuwd) dat ze wel weet hoe ze moet gaan staan, maar nog niet hoe ze terug kan. Dus is ze al ettelijke keren achterover geflikkerd (excuses dit zijn de woorden van mama Claudia!) en in hard huilen uitgebarsten. Heel zielig allemaal en ik kon vanmiddag bekijken hoe dat ging.
Ik ben net terug van 5 dagen Londen, ik had Nikita acht dagen niet gezien. Ja, wat wil je dan als trotse moeder: je kind kunstjes laten doen en oma laten zien dat ze echt wel staat. Dus Nikita in de box, boven haar hoofdje werd een populair speeltje gehouden en afwachten maar. Nikita was niet helemaal lekker van haar oortjes en dacht: "Bekijk jij het maar."
Mama Claudia niet voor één gat te vangen, pakt een nog populairder speeltje (een leeg flesje spa gevuld met hagelslagkorrels, vind ze prachtig!) en legt dat bovenop de boxrand. Ai, dat was gemeen. Nikita kijken, je zag haar denken: "Ik wil 't, ik wil 't, ik wil 't."
Uiteindelijk met een heel klein beetje smokkelen van haar mama stond ze trots en wiebelig. Om inderdaad achterover te kletteren toen Claudia even niet goed oplette. Met als gevolg, een Nikita die heftig getroost wilde worden en helemaal geen flesje met hagelslagkorrels meer wilde. Mocht je dus binnenkort ergens een baby van een maand of acht met een helmpje op tegenkomen, dan kan het niet anders of het is Nikita!

Nikita had een oorontsteking, maar daarvoor was ze ontzettend verkouden. En wat doe je als je verkouden bent, dan ga je niezen. Zo ook madam. Het beroerde was echter dat ze al kruipend nieste en voorover met haar hoofdje de grond raakte. Dat ging dus zo: kruip, kruip, hatsjoe........... koppie naar voren op de grond. Kruip, kruip, hatsjoe.............koppie naar voren op de grond. Om vervolgens weer vrolijk verder te kruipen en gewoon opnieuw steeds haar koppie te stoten. Kortom: zo'n helmpje lijkt me steeds handiger en beter voor mijn kleindochters hoofdje. Verdorie, ik ga er eentje kopen, voor er vandaag of morgen iemand alarm slaat bij een rood voorhoofd (door het niezen) of een blauw achterhoofd (door het achteroverfl..piep..n) en de kinderbescherming inschakelt!

Het is bijna kerstmis en Nikita is helemaal onder de indruk van de boom en de lichtjes. Haar eerste kerst, de eerste kerst van Claudia en Michel als ouders. Verleden jaar hadden we nog geen idee wat er uit die dikker wordende buik zou komen. Dit jaar is het een heerlijk meisje, dat een hele grote plek in onze familie heeft ingenomen en niet meer gemist kan worden. Claudia stuurde ons een kerstkaart met daarop de volgende woorden voor het nieuwe jaar: "Afgelopen jaar is moeilijk te evenaren, maar hopelijk bezorgd Nikita ons ook dit jaar mooie en onvergetelijke herinneringen!"
Ik hoef waarschijnlijk niet uit te leggen dat de tranen in mijn ogen stonden toen ik dat las. Wat is ze speciaal voor ons allemaal (rijmt ook nog!), wat genieten we van haar en wat zijn we blij met haar. Toen opa Gijs werd gevraagd wat hij ervan vond om opa te zijn gaf hij als antwoord: "Ik had niet gedacht dat ik het zo ontzettend leuk zou vinden, dat ik zo gek op haar zou worden." (en dat is echt heel wat voor een gesloten, niet gauw zijn gevoelens uitende opa)
Dus bij deze wensen wij iedereen hele vrolijke, gezellige kerstdagen. Geniet van familie, vrienden, warmte en evt. cadeautjes. En natuurlijk een geweldig, gezond 2003!! Ik hoop dat het voor iedereen een jaar wordt met momenten die later als onvergetelijke herinneringen te boek zullen staan!!

Groetjes van oma Diny



[Reageer]