< 9Maand-Sponsor >

< Publiciteit >

Home » Columns » Column van Diny » Kersverse kleindochter Nikita.

Column van oma Diny

Kersverse kleindochter Nikita.

Op zaterdag 13 april was het dan zover. Claudia en Michel kregen het goede nieuws te horen dat ze eindelijk met z'n drietjes naar huis mochten. Ik was al vroeg in hun huis aanwezig om de kachel hoger te zetten, kruiken in haar bedje te leggen, koffie te zetten, beschuiten klaar te zetten enz. Opa Gijs kwam, Oma Gerda (dat is Michel zijn moeder) en vlak daarna Edith, Claudia's hartsvriendin met haar vriend Bas. Edith zou de thuiskomst gaan filmen, zij weet precies hoe hun videocamera werkt.
Eindelijk was het dan zover: een apetrotse papa en mama kwamen aanrijden met Nikita in de Maxi-Cosi op de achterbank. Claudia werd door Bas uit de auto geholpen terwijl Michel glunderend Nikita uit de auto tilde. Edith filmde en ik stond te fotograferen.
Eenmaal binnen werd een slapende Nikita even in de box gelegd en zaten we vrij snel aan de koffie en de beschuiten met muisjes. Claudia bekeek de vele mooie boeketten bloemen en samen begonnen ze alle kaarten te lezen die inmiddels volop binnen waren gekomen. Toen Nikita even later wakker werd, lag ze vrij snel bij haar mama op schoot. Edith zat naast Claudia, ze noemde zichzelf al vanaf het moment dat Claudia zwanger was: "medezwanger", en nadat ze Nikita in de verloskamer had gezien haar: "medemama".
Claudia vroeg op een gegeven moment of ze ook officieel haar medemama wilde worden, ze waren al bij de notaris geweest om het een en ander te regelen mocht er ooit iets met hun beiden gebeuren. Edith hoeft zelf niet mee naar de notaris maar moet natuurlijk wel weten dat die vraag ooit gesteld zou kunnen worden en wat belangrijker is: het er mee eens zijn! Daar zaten de twee vriendinnen samen naast elkaar met Nikita, Edith was helemaal ontroerd. Ze schoot vol, omhelsde Claudia en vond het, terecht, een hele eer. Ik vind het heel knap van Claudia en Michel dat ze daar voor de geboorte al over nagedacht hebben en dat ze alles goed geregeld willen hebben mocht er ooit iets met ze gebeuren. Je hoopt niet dat het ooit nodig is, maar je weet maar nooit.

Wij zijn op een gegeven moment allemaal naar huis gegaan en toen waren ze voor het eerst even alleen tot de kraamverzorgster kwam. Je moet natuurlijk altijd maar afwachten wie er over je drempel stapt, het kan mee- maar ook tegenzitten. Gelukkig zat het hier hartstikke mee en na een moeizame start in het ziekenhuis konden ze thuis verder genieten met de deskundige hulp van Nita, een schat van een meid met het hart op de goede plaats. Ze kwam binnen met een map met recepten waaruit Claudia en Michel voor de hele week konden kiezen. Ze kookte heel erg lekker en Claudia en Michel voelden zich alsof ze op hotel waren. 's Morgens thee op bed, later was beneden de tafel gedekt als ze onder de douche waren geweest.
Nita gaf goede raad, had een geweldig gevoel voor humor en het klikte gewoon. Bovendien was ze helemaal weg van Nikita, voor het eerst sinds een hele tijd weer eens een meisje en na allemaal grotere knullen ook nog eens een kleintje qua gewicht. Echt zo'n klein frummeltje in plaats van baby's van 8 à 9 pond. Nou is er voor ouders natuurlijk niets leuker dan te horen hoe enig iemand jouw baby vindt, dus dat zat helemaal goed!
Jammer genoeg kreeg Nikita last van krampjes waardoor het iets minder ging en ze weinig sliep. Ze zijn overgegaan op andere voeding, lichter verteerbaar, en even leek er een verbetering in te zitten. Maar nadat Nita op vrijdag voor het laatst aanwezig was geweest, ging het in het weekend (toen ze er echt alleen voor stonden) duidelijk heel wat minder goed. Niet omdat ze te weinig zelfvertrouwen zouden hebben of iets niet goed deden maar omdat Nikita gewoon beroerd werd van het omhoog komen van haar voeding.

Op maandag 22 april zou er een wijkverpleegkundige bij Claudia langskomen en daar keek Claudia echt naar uit. Ze had nachtenlang met Nikita over de grond gelopen en vond dat het niet goed ging. Nikita dronk te weinig, sliep haast niet meer en huilde niet echt maar kreunde meer. De wijkverpleegkundige was het met Claudia eens en vroeg haar 's middags op het consultatiebureau te komen.
Daar vertrouwde de arts het ook niet helemaal, Nikita zat nog onder haar geboortegewicht en dus ze stuurde Claudia door naar de huisarts. Die belde meteen de kinderarts en er werd besloten dat Nikita opgenomen zou worden. Niet leuk, maar als het moet dan heb je je er maar bij neer te leggen.
Dus even later zaten ze op de kinderafdeling in het ziekenhuis. Er werd besloten om Nikita eerst te observeren en als ze echt te weinig voeding naar binnen kreeg, eventueel over te gaan op sondevoeding. De kinderarts wilde terug naar de eerste voeding die ze had gehad maar dat heeft Claudia kunnen voorkomen. Ze was niet voor niets overgestapt op lichter verteerbare voeding.
Toen werd besloten om Nikita wat dikkere voeding te geven, er zit Johannesbroodpitmeel of zoiets doorheen. Doordat het dikker is blijft het beter in haar maagje zitten. Ze dronk haar eerste flesje in een half uur leeg en heeft daarna voor het eerst gewoon liggen slapen. Claudia en Michel waren helemaal verbaasd maar ze reageerde er in het begin duidelijk goed op. Dat werd in de loop van de volgende dag duidelijk wat minder omdat ze toch weer last kreeg van maagzuur.
Het is ook even zoeken geweest naar de goede speen want soms dronk ze wel maar was het gaatje te klein. Tegen de tijd dat er een andere speen gebracht werd, was ze al weer te moe. Maar ze kreeg wel veel meer binnen en sliep weer hele stukken ongestoord. Op woensdagochtend was ze weer wat aangekomen en, weliswaar met medicatie om het maagzuur te neutraliseren, mocht ze van de kinderarts gelukkig weer naar huis. Claudia en Michel dolblij, er gaat toch niets boven gewoon met z'n drietjes thuis zijn.

Vanmorgen (vrijdagochtend 26 april) heb ik Nikita in haar badje kunnen bewonderen en dan lijkt het al zo'n bijdehandje dat heel erg om zich heen kijkt. Het ging duidelijk stukken beter met haar, ze was alert, dronk goed en ging daarna heerlijk slapen.
Ze moest naar het consultatiebureau om gewogen te worden en Claudia zei al voor ze op de weegschaal ging dat ze flink aangekomen zou zijn. Afgelopen maandag woog ze daar 3210 gram, nu maar liefst 3420 gram!! Dus in een paar dagen tijd is ze bezig met een inhaalslag. Toch weer een hele geruststelling, van slapen en drinken moet ze het nou eenmaal hebben, dat is maar weer eens bewezen.
Op de terugweg mocht ik achter de kinderwagen, (ik had het in een mailtje gevraagd en gezegd dat ik met 20/25 meter wel genoegen zou nemen en dan mocht ze zelf weer!) maar mijn dochter was in een gulle bui, dus het werd een aardig stukje. Maar ik kon me nog veel te goed herinneren hoe ik zelf vroeger achter de kinderwagen liep, nog net niet naast mijn schoenen, maar toch. Dus heb ik genereus aangeboden om zelf de slagroompunten waar ik op getrakteerd had, over te nemen en Claudia weer te laten rijden. (Nikita aangekomen, dan wij ook!) Zij liet het zich geen twee keer zeggen en even later liep ze zelf weer achter de wagen, met een big smile op haar gezicht. Ik had zo'n idee dat ze even met haar hoofd in de wolken liep en voor het eerst sinds een paar dagen was hij ook echt roze!
Hoe is het nu om oma te zijn?
Vanaf het moment dat ik Nikita in de verloskamer zag heeft ze mijn hart gestolen! Op de een of andere manier is ze al helemaal vertrouwd. Sommige mensen vinden dat ze op Claudia lijkt maar dat zie ik niet. Het enige dat ik erin herken zijn de blonde haartjes. En misschien die grote blauwe ogen, die had Claudia ook als baby. Ik vind dat Nikita vooral op zichzelf lijkt dus dat is het niet. Geen idee waar het wel aan ligt maar ik heb zo'n idee dat deze kleine dame mij in no time om haar, overigens lange, vingertjes windt!
Hoe is het om Claudia en Michel in de rol van ouders te zien?
Daar is maar één woord voor: ENIG!!! Voor Claudia heb ik alleen maar bewondering. De zwangerschap was door haar ziekte al niet makkelijk, de bevalling niet echt een pretje en het begin was moeizaam. Wat er ook gebeurde of tegenviel, ik heb geen klacht over haar lippen horen komen. Hechtingen die vast wel zeer deden, stuwing, een inwendige ontsteking, weer het ziekenhuis in met Nikita. Claudia bleef slapen want niemand had haar daar 's nachts weg kunnen houden, niet van haar stuk te brengen. Toen ik een keer vroeg: "Ben je niet doodmoe?", nadat ze de hele nacht met een niet-slapende Nikita over de grond had gelopen, zei ze alleen maar: "Nee hoor, ze is het echt wel waard!!"
En Michel… ja, dat is pas echt leuk. Die stoere vent die altijd maar riep dat hij die krengen niet moest, is nou helemaal om en hoe. Verliefd en idolaat dat zijn, denk ik, de woorden die bij hem passen op het moment. Verliefd op zijn twee meiden en idolaat van de jongste die ook hem om haar vingertjes windt, daar ben ik van overtuigd.

Komende maandag mag Nikita mee naar Claudia haar werk in Amsterdam. Daar bij een van de notarissen is de overdracht van hun nieuwe huis en wat is er dan leuker dan Nikita meenemen en aan alle collega's showen? Niets toch.
Daarna kunnen we eindelijk aan de gang in het nieuwe huis en dat leuke behang (zachtgeel met een leuke borderrand) dat voor Nikita uitgekozen is, op de muren van haar kamertje plakken en er een echte babykamer van maken. Dat het gezellig zal worden weet ik zeker. Als dan in het nieuwe huis alles klaar is en de verhuizing achter de rug, kunnen ze over een tijdje uitrusten. Alles is dan behangen, geschilderd en schoongemaakt, uitrusten kan dan ook écht.
Dus duim even voor een mooie zomer, dan kan Claudia lekker zonnen en een beetje een kleurtje voor Nikita is ook nooit weg. Met een beetje mazzel kleurt ze net zo makkelijk bruin als haar moeder, verbranden daar heeft Claudia nog nooit van gehoord. Dan komt Michel 's avonds thuis van zijn werk en herkent hij zijn twee kanjertjes niet meer!!!!

Groetjes van Oma Diny



[Reageer]