< 9Maand-Sponsor >

< Publiciteit >

Home » Columns » Column van Diny » Wat een verschil!

Column van oma Diny

Wat een verschil!

We zijn weer een maandje verder en er is weer een heleboel gebeurd. Nikita is inmiddels ruim 9 maanden oud en al een paar keer naar het ziekenhuis geweest.
Ze bleef last van haar oortjes houden, sliep niet goed meer en viel af in plaats van dat ze aan kwam. Terwijl ze al heel goed stond, had ze nu de energie niet meer om het te proberen en van de pijn trok ze de haren uit haar hoofdje. Dat is natuurlijk niet normaal, dus Claudia ging weer een aantal keren naar de huisarts. Er zijn verschillende huisartsen in de praktijk en eigenlijk waren ze van mening dat haar gedrag niet klopte met hoe haar oortje er van binnen uitzag. Het was niet ontstoken meer.
Claudia begon er al aan te twijfelen of Nikita haar niet in de mailing nam, met haar gespook 's avonds en 's nachts. Ik kon me dat niet voorstellen en was ervan overtuigd dat het de druk in haar oortjes was die zorgde dat ze 's nachts wakker werd. Het is helemaal niet het type kind dat lastig is, dus ik geloofde niet dat ze aan het uitproberen was.
Omdat Claudia behoorlijk aandrong, kreeg ze een verwijskaart voor een keel-, neus- en oorarts en kon ze dus een afspraak maken. Bij het eerste ziekenhuis duurde dat nog 4 maanden. Bij het tweede in Amsterdam kon ze al na een maand terecht op 21 januari. Maar Claudia, langzamerhand wanhopig door het gebrek aan slaap en het zien hoe ellendig Nikita zich voelde, nam daar geen genoegen mee. Wat haar niet lukte, lukte de huisarts wel: ze kon er eerder terecht.

Vlak voor de kerst werd Nikita er verwacht en de, overigens erg aardige, arts was het helemaal met Claudia eens. Hier moest iets aan gedaan worden en dat moest niet al te lang meer duren. Er moesten buisjes in haar oren geplaatst worden, dat kon onder een lichte narcose en dezelfde dag zou ze weer naar huis mogen. Maar omdat de polikliniek met de feestdagen sloot, kon ze niet eerder terecht dan op de eerste maandag dat ze weer open waren en dat was op 6 januari. Claudia en Michel gingen samen. Gelukkig maar, want dan heb je steun aan elkaar. Nikita ging niet echt lekker onder narcose. Van dat masker moest ze niets hebben en ze raakte helemaal overstuur. Ze werd om half 10 geholpen en was niet lang daarna weer terug in haar tijdelijke kamertje. Toen ze bijkwam, was ze ook niet echt lekker. Maar al gauw knapte ze op en was in staat om in haar bedje zittend een broodje te eten (zie foto).

Om half een 's middags waren ze weer thuis en Nikita had volgens Michel praatjes voor tien.
Ze was weer vrolijk en begon lekker te spelen. Toen bleek dat ze wel degelijk heel beroerd was geweest van de pijn in haar oortjes, want die eerste nacht sliep ze als het spreekwoordelijke roosje en dat doet ze (op een enkele poepluier 's nachts na) nog steeds. Ze heeft haar eetlust weer terug, is vrolijk, lacht tegen iedereen en is verder gegaan met haar ontwikkeling. Ze staat weer, loopt rond de salontafel en stapt inmiddels over naar de bank.
Ze is na een week terug op controle geweest en de arts was heel erg tevreden. De buisjes zitten keurig op hun plek en ze hoeft pas over 4 maanden weer voor de volgende controle. Kortom de gewone gezellige, lieve tevreden Nikita is weer terug!!

Nikita had regelmatig schattige overgooiertjes in spijkerstof aan of andere stoere meisjeskleding. Maar de laatste tijd had ze veel meer broeken aan. Terwijl ik zelf eerst twee dochters heb groot gebracht, was ik me toch vergeten dat een jurkje/overgooiertje wel heel leuk staat, maar niet bepaald praktisch is voor een kind dat grotendeels kruipend door het leven gaat. Ze "struikelde" min of meer over haar kleding. Dus deze dame gaat nu gekleed in stoere tuinbroeken en het maakt niets uit. Het staat haar evengoed hartstikke leuk.
Gisteren was ze met Claudia en haar "tante" Esther in de stad en heeft ze van Esther een heel leuke broek met shirt gekregen, een beetje legerachtig qua kleur en dessin. Madam is dus van de zomer een mini G.I.-Jane!

Vlak na haar geboorte had Nikita last van haar maagklepje en gaf vrij veel voeding terug. Inmiddels is dat een stuk minder, hoewel je nog altijd moet uitkijken. Ze kan zomaar over je heen kotsen. Dat doet ze niet alleen over haar papa en mama of de eventuele oppas, maar natuurlijk ook over haar eigen kleding. Het gevolg is dat de wasmachine nog altijd overuren draait en dat madam regelmatig iets anders aan heeft overdag.
Nou is Claudia nooit een type geweest die lette op merkkleding en dure dingen voor zichzelf, dus ook voor Nikita niet. Het praktische overheerst gelukkig. De winkels waar ze gewone leuke kinderkleding verkopen voor normale prijzen worden dan ook veelvuldig bezocht. En... inmiddels hebben we ontdekt dat je via Internet heel leuke kinderkleding aan kunt schaffen voor heel weinig geld. Claudia heeft nu al een paar favoriete online-winkeltjes waar ze zelfs helemaal nieuwe kleding tweedehands gekocht heeft. (Het klinkt raar maar het waren nieuwe dingen die nog nooit gedragen zijn!) Andere dingen waren wel gebruikt, maar zo weinig dat het haast niet te zien was. De kledingkast puilt ondertussen uit met allerlei leuke dingen in verschillende maten. Voor de komende zomer zijn alle jassen al binnen, de rest moet nog. Maar Claudia blijft scoren via het net!

Verleden week zaterdag vierde papa Michel zijn verjaardag. Voor de rest van de visite kwam, waren wij er al en Michel haalde een loop/fietskar naar beneden om te kijken of ze daar al iets mee kon. Alleen ging het nog niet, ze zou keihard voorover vallen omdat dat ding harder rijdt dan zij kan lopen. Maar erop zitten en met je vader door de kamer racen, dát bleek ze onwijs leuk te vinden. Dus Michel offerde zich op (hij heeft nu nog last van zijn rug!) en sjeesde met zijn dochter door de kamer. Dat glunderende koppie was zo verschrikkelijk leuk om te zien. Wie er meer genoot Nikita of wij, weet ik nog zo net niet.

Ze hield zich vast met twee handjes aan het stuurtje en zat op het zadeltje. Oma's zijn natuurlijk gauw bezorgd en ik zat me net af te vragen of ik nou moest zeggen dat ik het best wel hard en eng vond gaan. Stel je voor dat ze er onderweg opzij vanaf zou vallen, moet je toch niet aan denken. Maar hoe breng je dat zonder je schoonzoon voor zijn hoofd te stoten?
Vlak daarna bleek dat papa Michel heel clever bezig was. Wat wij niet door hadden: hij hield Nikita vast aan de achterkant van de schouderbanden van haar tuinbroek, dus zat ze wel heel veilig. Gevolg: ik hoefde niets te zeggen en de relatie schoonmoeder/schoonzoon bleef gelukkig helemaal intact!

Ik had Claudia gevraagd om wat nieuwe foto's te maken voor bij de column. Stuurde ze me nu geen foto op waar Nikita net een overgooiertje aan had? Dat klopte niet met de column, volgens Claudia en dus werd madam omgekleed en kreeg een tuinbroek aan. Bleek dat het die met streepjes was van een van de foto's bij de vorige column en dus werd ze weer omgekleed in een effen tuinbroek. Nikita moest vanmorgen vroeg dus iets over hebben voor haar schrijvende oma! Ben ik het net aan het nakijken, blijk ik die foto nooit opgestuurd te hebben. Bij deze dus nog

even toegevoegd: Nikita met streepjestuinbroek helemaal onder de rijstwafel in haar kinderstoel. Een van mijn favoriete foto's omdat ze er zo stralend op lacht!

Groetjes van oma Diny



[Reageer]