< 9Maand-Sponsor >

< Publiciteit >

Home » Columns » Column van Erica » 22 Juni 2002

Column van Erica

22 Juni 2002

Hoi,

Al 11 weken zwanger nu en ik begin er langzaam aan te wennen. Ik denk er niet meer 24 uur per dag aan, maar het houdt me wel nog erg bezig of course. Het blijft een beetje onwezenlijk.
Tuurlijk heb ik een aantal zwangerschapsverschijnselen, maar daar wen je aan en dan begin je je af te vragen of je nu wel echt zwanger bent. Dus liep Erica de afgelopen weken steeds aan haar borsten te voelen. Of die nog wel pijnlijk en gezwollen waren. Grote paniek als het pijnlijk zijn wel meeviel. Bijna depressies want als de borsten minder pijn gaan doen, dan krijg ik misschien wel een miskraam??? Soms waren de borsten zo gevoelig dat het niet leuk meer was. En dat was dan ook weer niet goed. Hoewel Erica dan weer naar de geruststelling van supergevoelige borsten verlangde, als het allemaal wel weer meeviel en de angst voor miskraam weer op kwam zetten. Komt dit mensen bekend voor of ben ik de enige met deze kronkels?
Een ander iets waren de angstgolven. Toch bang voor een miskraam en dus om de haverklap naar de wc om te kijken of ik al bloed verloor. Wel weer steeds een cadeautje als het niet zo bleek te zijn.
Eigenlijk een probleemloze zwangerschap tot nu toe. Naast de (geruststellende en bevestigende) zwangerschapsverschijnselen geen nare bijwerkingen. Een beetje misselijkheid, die pas 's middags opkomt. Had mijn zus ook en die kreeg een tweeling… Leuke grap, stel dat het toch iets in de familie is. Meer dan welkom maar dat wordt wel een beetje gecompliceerd hier.

Hier in Angola kan ik niet even naar de boekwinkel om wat leesvoer te kopen. Niet eens voor normale leesboeken, laat staan voor boeken over een gespecialiseerd onderwerp als zwangerschap. Gelukkig heb ik heel lieve vriendinnen die me dingen toesturen. Boeken over zwangerschap en bevalling zijn onderweg. Gister kwam de zwangerschapsbeha aan. En wat zit dat lekker! Mijn sport beha's geven wel veel steun maar dat was het toch niet helemaal…
Probeer nu veel informatie van het Internet te halen. Ben erg blij met de "9maand.com"-site. Veel bruikbare informatie en lekker veel verhalen van andere (aanstaande) mama's. Smullen!
Volg ook trouw de ontwikkeling van Bruxinho via de week tot week beschrijvingen. Hoeveel cm, hoeveel gram, wat er nu al op en aan zit en wat Bruxinho nu al doet.
Schrijf dit allemaal trouw aan H. Die zit nog steeds in Kuito. Hij was twee weken geleden een weekendje hier en dat was erg aangenaam. De eerste keer dat we elkaar zagen nadat we wisten dat ik zwanger ben. Wat is het gaaf om zijn hand op mijn buik te voelen. Superkneuterig misschien, maar gewoon mooi.
H is ook heel verbaasd over de informatie die ik hem vertel of schrijf over de ontwikkelingen van Bruxinho. Vroeg of ik een camera heb waarmee ik in mijn buik kijk. Dat dit op zich kan met een echo, is niet iets waar alle Angolese mannen vanaf weten. Maar ook boeken en foto's over een kindje in ontwikkeling is geen algemene wetenschap hier. De Angolese man ziet het meer als: ze stopt met bloeden, veranderd van humeur en gewoontes, wordt dik en is op het laatst niet te genieten en dan uiteindelijk, na 9 maanden, komt er een compleet kind uit (en dat zien ze ook bijna allemaal pas na de bevalling, schoon en gewassen). Maar hoe zo'n compleet kind nu van twee cellen tot een compleet kindje uitgroeit in de mama, daar weet men niets van.
H is dus erg geïnteresseerd en dat is voor mij weer leuk. Hoop dat in de boeken die me toegestuurd zijn wat leuke plaatjes staan (boeken in het Hollands lezen, gaat sowieso al niet voor hem), zodat ik hem die kan laten zien. Hmmmm, bij nader inzien misschien niet de plastische plaatjes van de bevalling laten zien want anders krijg ik hem nooit de verloskamer in…
We hebben inmiddels besloten dat ik in Holland ga bevallen. H komt naar Holland voor de bevalling want ik wil de papa wel in mijn buurt hebben.

's Avonds in bed is het een gewoonte geworden om lekker tot rust te komen met mijn handen op mijn buik. Er is nog geen buik maar gewoon als een symbolisch contact zoeken. Begin ook tegen Bruxinho te praten, weet dat hij me nog niet horen kan (zijn oren zijn al wel aanwezig volgens deze site) maar het is goed voor mijn psychologische toestand.
Begin het nu ook meer en meer mensen te vertellen. Heb het mijn ouders en oudste zus (die van de tweeling) nog niet kunnen vertellen want die zijn op vakantie (voor mijn gevoel al een half jaar of meer). Heb het wel mijn jongste zusje verteld en wat is dat leuk. Zeker omdat het zo onverwacht is voor iedereen. H en ik hebben het wel samen gepland maar de omgeving had niet echt door dat we daar al mee bezig waren. Zo lang zijn we nog niet samen. Maar het gevoel is zo goed, en Erica heeft al zo lang het gevoel dat ze klaar is voor een kindje en dan begint de leeftijd van Erica, 34, ook te tellen. Goed, voor velen onverwacht dus. Lig al te fantaseren in bed hoe het zijn zal om mijn papa en mama te bellen en het te vertellen.

Van de week moest ik voor de tweede keer naar de gynaecologe op controle. HB een beetje laag en een urineweginfectie maar verder alles in orde. Ze zei dat het nog te vroeg was om aan mijn buik te voelen. Daar is nog niets te voelen, dat komt bij het volgende bezoek. Daar was ik wel een beetje teleurgesteld over. Angolezen hebben toch een andere kijk op zwangerschap en dokters. Ze is een heel lieve, sympathieke Cubaanse, maar ze heeft wel de Angolese doktershouding. Zoals dat in Holland misschien 50 jaar geleden was. De dokter weet alles en praat tegen je alsof je een klein kind bent. Tel daar dan bij op dat sommige mensen eraan twijfelen of je echt wel Portugees verstaat en het gespreksniveau daalt tot net boven nul. Was dus een beetje teleurgesteld. Ben ik nou zwanger of niet? Kan ze dan niet gewoon voor de vorm aan mijn buik voelen?
De Angolese praktijk is niet uitgerust met allerlei dure apparatuur zoals echomachines etc. Gisteren besloot ik om te informeren of die heel dure privé kliniek hier in Benguela geen echoapparaat heeft. En zo ja, of ik het zou kunnen betalen en of ze wel een echo konden maken aan 11 weken zwangerschap. Nu, alle vragen positief beantwoord.
Helemaal blij, opgewonden en vol blijde verwachting (leuke woordgrap) van 12 tot 15 uur zitten stuiteren in kantoor. Om 15 uur mocht ik naar de kliniek. Kom ik daar aan, zegt de zuster dat ik heel lang zal moeten wachten want er zijn nog 9 mensen voor me. Met haar afgesproken dat ik terug naar kantoor zou gaan en dat ze me zou bellen als ik bijna aan de beurt was.
Om 16:30 uur zelf maar even gebeld of ze me vergeten was. Neen, maar het duurde nog wel even. Ze zei dat ik om 18 uur maar komen moest. Veel kwam er niet meer uit mijn handen en heb de tijd gevuld met drukdoen en niets uitvoeren. Zou ik Bruxinho echt gaan zien? Hoeveel zouden het er zijn. Rare fantasieën over een baarmoeder met 5 tot 7 visjes die zouden opdoemen. Wist de theorie over een echo maken maar hoe zou het in het echt zijn?
Mijn verkoudheid begon ook door te zetten, lekker snotteren en door de stofallergie prikten mijn ogen ook erg. Maar om 18 uur naar de kliniek getogen. Ga maar lekker zitten, Erica, je bent nog niet aan de beurt. Wel, ze had kunnen zeggen dat ik nog lang niet aan de beurt was. Iedere 5 minuten op de klok kijken. De TV die aanstond, kon me niet afleiden. Het artikel dat ik meegenomen had om te lezen, kon me ook niet boeien. Maar zitten snotteren, nagels afbreken en zitten afwachten.
Er was me verteld dat ik veel moest drinken zodat mijn blaas goed gevuld zou zijn, dan zou je alles beter kunnen zien omdat het nog maar 11 weken is. Erica dus trouw liters water gezwolgen en nu moest ze plassen. Ze moest toch zo plassen…maar wilde en durfde niet. Zal je zien dat ik net geplast heb en dan zal ik geroepen worden dus maar even met gekruiste benen knijpen.

Eindelijk om 20 uur mocht ik mee. Jippie! De dokter hier bleek een meneer en geen mevrouw. O, ook goed. Na de nodige vragen mocht ik gaan liggen. Toen de vraag of mijn blaas vol was. Wat heet vol? Ik stond op klappen! Broek een beschaafd eindje omlaag, koude gel op mijn buik, apparaatje erop geduwd. En daar was het beeld: een ding dat bewoog als een acrobaat, het tolde en draaide. Kon niet echt kop of staart zien maar wat gaf dat. Het is er 1 en alles is goed volgens het geoefende oog van de dokter. "Holland hoeft zich geen zorgen te maken over de toekomst van het voetbal", zei de dok: "De nieuwe ster van het Nederlandse elftal komt eraan ."
Ook in Angola is er "World Cup"-fever gaande.
Door mijn verkoudheid en ook wel emoties bracht ik wat rare piepgeluiden voort op het commentaar van de dokter. Had wel uren kunnen kijken. Dat beweegt en doet maar in mijn buik en daar voel ik (nog) niets van. Als Bruxinho zo blijft bewegen als hij groter is, dan kan ik mijn lol nog op!
Kreeg een printafdruk mee. Voor een normaal mens is er niets van te maken maar voor Erica is het zo bijzonder. De rest van de avond lopen glimmen en lachen. Hoop dat H snel komt zodat ik het hem kan laten zien. Volgende keer moet hij mee om het zelf te zien.
Heb mijn dagelijkse rondje hardlopen (45 minuten, gaat nog steeds goed, ben best wel trots dat ik het nog volhoud) al schaterend gedaan. Helaas kreeg ik' s nachts een enorme allergieaanval. Mijn ogen deden zo'n pijn. Dicht was niet goed maar open nog veel minder. Doch door de napret van de echo werd ik niet erg triest. Ik heb me geconcentreerd op wat ik gezien had en uiteindelijk tegen de ochtend zakte het af.
Vandaag met baseballpet op gelopen, ver over mijn ogen getrokken. Het felle licht doet me pijn aan de ogen, zelfs zonder lenzen in.
Heb me nu ook weer met volle moed op een berengezond dieet geworpen. Veel verse groenten, fruit en yoghurt, etc… Kan me alleen nog steeds niet tot vlees eten zetten. Eet normaal vegetarisch omdat ik niet van vlees houd, dus niet vanwege de zielige beesten maar gewoon omdat ik de smaak niet goed vind. Heb daar normaal geen problemen mee. Maar nu vraag ik me af of dat vleesgebrek ook niet meewerkt aan mijn lage HB? Weet iemand er meer over? Hoe kan ik toch gezond blijven zonder aan het vlees te moeten?

Wacht met spanning reacties af.

Veel liefs,
Erica



[Reageer]