< 9Maand-Sponsor >

< Publiciteit >

Home » Columns » Column van Erica » De test

Column van Erica

De test

Hoi,

Aangenaam kennis te maken. Mijn naam is Erica en ik woon en werk in Angola. Ik werk voor Oxfam en woon in Benguela. Ik reis veel naar onze projecten in Ganda en Cubal (dit ter verduidelijking van de komende verhalen).
Ik ben nu 9 weken zwanger ("Ben in de 10e week", sprak ze trots...). De papa is een lieve Angolese meneer (in de verhalen H genoemd) en dus zal het eind product een prachtig café au lait meneertje zijn (vraag me niet waarom maar ik weet zeker dat het een meneertje wordt).

De Test:

Eindelijk voldoende moed verzameld om de test te doen. Merkte dat ik depressief werd omdat ik niet wist of ik nu wel of niet... Wilde zo graag zwanger zijn en durfde geen test te doen omdat de test wel eens negatief zou kunnen zijn. Maar vandaag, ...

Vanmorgen vroeg op. Heel vroeg (4 uur) omdat het vliegtuig om 7 uur weg zou gaan. Vlotte reis. Was heel moe (wegens uitputtende meetings of...????). In Lobito gingen we gelijk door naar Ganda en dus waren we om halftien in Ganda. Leuk!
Het team begroet en we zijn gelijk aan het werk gegaan. Erica had op Internet een zwangerschapskalender gevonden waarin beschreven staat wat er week na week met je gebeurd, hoe de baby zich ontwikkeld etc. Ook stond daar dus wat dingen die er op zouden wijzen dat je zwanger bent (in week 5-6: gespannen borsten, extreme moeheid, zeer gevoelige tepels, rode handpalmen, zachte lijnen in je gezicht, zwaar gevoel in je buik als zijnde een beetje ongesteldheidsgevoel...). Dus erica heel de tijd controleren: kleur handpalmen, hoe staat het met de borsten, wat voel ik in mijn buik?
Goed, aan het eind van de dag een eindje gaan lopen en besloot dat het voor de geestelijke gezondheid beter is om te weten: positief of negatief. Zelfs als dat een einde aan de droom betekent. H en ik kunnen immers altijd een volgende poging wagen.

Thuis gekomen. Spul bij elkaar gezocht. Naar de badkamer. Gelukkig, niemand van het team thuis. Met trillende handjes de test uitgepakt. Er staat dat je 5 tot 10 seconden over de strip moet plassen. Hmmm, zo lang kan ik niet plassen. Een kopje gehaald om daarin te plassen zodat ik de strip erin kon dopen. Broek omlaag, kijk ik goed? Want in het kopje zit er een gat in de bodem... Zucht. Nu ja, beter nu gezien dan na het plassen. Nieuwe kop gehaald. Plassen. Plassen. Sodemieter: PLASSEN!!! Knijpen en wringen. Door de spanning gaat het haast niet. Toch wat druppels weten te persen. Voldoende om in te dopen. Nu moest ik van de zenuwen gelijk mijn darmen legen. Even knijpen toch.
Eerst dopen want dan moet je enige minuten wachten. Kan ik die tijd mooi vullen met de darmzaken. Anders zit je ook maar zo gespannen naar de test te kijken. Zo bedacht, zo gedaan. Omdat ik maar 1 lens in heb en ik de test op het kopje op de grond had gezet, kon ik niet goed zien wat de test deed. Deed ook erg mijn best om gewoon niet te kijken. Oké, even snel: nog niets. Pffff, zal ik al kijken? Neen, nog even wachten. OK nu dan…
Resultaat:
positief!!!!!!!
Positief!!!!!!!!!!!!!
POSITIEF!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
Woooooooooooooooooooooooow, positiever dan positief.
Zenuwachtig begin ik te lachen. Enorme blijdschap. Gelukkig heb ik een fototoestel bij me en kan ik een foto van de test maken. Er schiet van alles door mijn hoofd. Wil met H praten, wil hem vertellen dat we een bruxinho gemaakt hebben. Wil het met hem delen. Ik klap haast van blijdschap. Wil het vertellen, wil het uitschreeuwen. Ik wil het beschrijven. Dus ben ik dat gaan doen.

Schrijf het uitgebreid maar dit is meteen voor mezelf. Jemig, Blij. Wat een verantwoordelijkheid. Moet goed voor mezelf zorgen want Bruxinho is echt. Heb het kindje al twee namen gegeven: Juno (had het in mezelf al over Juno en praatte tegen Juno toen ik nog in Lubango was) en Bruxinho. Werkplannen, ik moet zoveel dingen uitzoeken. Waar ga ik bevallen?
Erica heeft een duister geheim en nu we al zoveel gedeeld hebben, wil ik het je wel vertellen: heb in mijn late tiener jaren een stomme ziekte gehad en dacht dat ik daardoor niet vruchtbaar was. Voelde me daardoor altijd een lege vrouw: wel het uiterlijk maar innerlijk niet functionerend. Awel, het tegendeel is bewezen: een eerste poging en RAAK! Goed, ik weet het, het is nog vroeg. Er kan nog van alles fout gaan maar toch... Neen, Bruxinho blijft.
Jemig. Een kind. Ik word mama. Mama. Wil niet weten of het een jongentje of meisje is. Zie ik wel na de bevalling. O, God, ik ga bevallen... Januari… Kan niet wachten om terug te gaan naar Benguela, meer zoeken over zwangerschap. Zoveel vragen. Wat moet ik doen? Zal in Benguela ook maar naar een dokter gaan?
Wil het niemand vertellen voordat ik het H verteld heb. Woensdag hoop ik antwoord van hem te hebben. Ik bedoel, hij is de papa. Hij moet het toch weten? Wow, ik ben zwanger. Ga nu op bed liggen genieten van alle gedachten.
Wat een gaaf geheim. Aan de ene kant wil ik het uitschreeuwen van plezier, aan de andere kant is het hebben van dit geheim zo gaaf.
Vandaag is mijn oudste zus jarig. De mama van de tweeling. Wat een gaaf cadeau: ze gaat een neefje of nichtje krijgen.
Ik kan niet stoppen met schrijven. Ik ben zo blij. Dit is zo groot! Hoe klein het nu ook is. Volgens de zwangerschapskalender is het kleintje nu 5 mm groot (in 1 week gegroeid van 2 naar 5 mm). Aan het eind van deze week begint het hartje te kloppen. Kan je het voorstellen? Er zit een kindje in me.
Pfffff, even een glaasje water drinken en rustig worden.
Tot zo ver citaat van een week of wat geleden. Volgende keer een actueel en vers verhaal?

Erica



[Reageer]