< 9Maand-Sponsor >

< Publiciteit >

Home » Columns » Column van Evi » Mijn zwangerschap

Column van Evi

Mijn zwangerschap.

Hoi allemaal,

Hier ben ik weer terug. Vandaag zou ik jullie willen schrijven over hoe ik mijn zwangerschap beleefd heb.
Ook al is dit ondertussen al meer dan zes maanden geleden, toch heb ik er nog steeds sterke gevoelens over en ook wel heimwee naar. Uiteraard heb ik dus een fantastische zwangerschap gehad, anders zou ik ook geen heimwee hebben.

Wel, de eerste keer dat we naar de gynaecoloog gingen was ik net 7 weken zwanger. En dan zie je daar op de echo een klein stipje, dat dus je baby'tje voorstelde. Op dat moment was dat echt nog een gevoel van ongeloof, ik kon me niet voorstellen dat daaruit zoiets moois kon groeien. Ik was gewaarschuwd dat er de eerste drie maanden dikwijls nog al eens iets mis gaat, en uit ervaring had ik gemerkt dat het bij vele vrouwen de eerste zwangerschap op een miskraam uitloopt. Daarom durfde ik me nog niet te hechten aan het mensje dat groeide in mijn buik.
Veel vrouwen vertelden me ook dat ochtendmisselijkheid een goed teken was, namelijk dat je lichaam zich aanpast aan de zwangerschap. Wel, ik ben dus mijn hele zwangerschap niet ziek geweest, en heb op de nacht dat ik moest bevallen pas voor de derde keer overgegeven, dus ochtendmisselijkheid kende ik niet.

Wat ik me ook nog goed herinner is dat ik kaartjes kreeg van mensen met de tekst "Geniet van je zwangerschap". Toen had ik zoiets van genieten? Zwanger zijn, is iets dat nodig is om een baby te krijgen, maar toch niet iets om van te genieten!! Wel, nu begrijp ik hun reactie en als ik nu iemand zie die pas zwanger is, vertel ik hetzelfde.
Wel, kortweg gezegd, ik heb dus een fantastische zwangerschap gehad. Later zijn we te weten gekomen dat ons baby'tje gemaakt is op de dag van de zonsverduistering. Misschien heeft dat wel ergens geluk gebracht?

Dave heeft van in het begin de zwangerschap bewust meegemaakt, bij elk gynaecologisch bezoek was hij op post, elke avond masseerde hij mijn buik met olie en sprak hij tegen onze baby. De namen hadden we al zeer snel gekozen, dus als wij onder ons tweetjes aan het praten waren ging het over Thomas of Sofie.
Ook heb ik een tripple-test laten doen, hoewel de dokters het niet nodig vonden gezien mijn jonge leeftijd. De uitslag was uiteraard goed, maar wij hadden er op voorhand veel over gesproken en hadden samen beslist dat als we tijdens de zwangerschap wisten dat er iets mis was, wij een einde aan de zwangerschap zouden maken. Dit zou misschien op dat moment hard geweest zijn maar ik denk dat dit naar de verdere toekomst toe het beste zou zijn, zowel voor de baby als voor ons, als voor eventuele broertjes of zusjes. Hoewel ik wel gemerkt heb dat als ik dit tegen mensen vertelde, ik op veel onbegrip stootte. Maar dit was uiteraard iets waar wij nu niet verder over moeten doordenken.
Op 17 weken zwangerschap voelde ik leven, een heerlijk gevoel was dat! Eerst dacht ik dat ik het alleen kon voelen, dat het nog niet hard genoeg was om Dave te laten meevoelen. Maar reeds op 18 weken, toen we in bed lagen en de baby begon te schoppen, kon Dave het ook voelen. Dit was voor mij het mooiste moment van de zwangerschap, toen ik het `voelen´ van onze baby kon delen met Dave. Sedert die avond begon de baby altijd te stampen als ik in de zetel lag of als ik in bed lag. Zalig was dat, die tijd.

De dag voor kerstmis kregen we van de gynaecoloog het geslacht van onze baby te horen: een zoon!!!! Vanaf die dag spraken wij dus over Thomas en niet meer Sofie. We waren beiden zeer gelukkig met een zoon, dit was onze wens. Hoewel de meeste vrouwen waarschijnlijk op een dochter hopen was mijn wens een zoon, en als er een eventueel tweede baby zal komen hoop ik terug op een zoon. Waarom? Wel, ik heb zoiets van een dochter is veel te braaf, te lief te preutserig. En ik hou er niet van om altijd staartjes te maken, kleedjes te kopen... Ik hoop dat Thomas een echte kwajongen wordt, die deugnietenstreken uithaalt enzo. Hoewel de meeste mensen zeggen dat ik het me tegen dan wel zal beklagen.

Mijn zwangerschap verliep dus nog steeds perfect. Ik was uitgeteld voor 5 mei. Eind december vertelde de gynaecoloog me dat mijn baby al veel te laag lagen dat ik dus geen zwaar werk meer mocht doen, maar ik mocht ook bijvoorbeeld niet meer winkelen, stofzuigen , vensters wassen, enzoverder. In januari liet ze zelfs horen dat ik beter van mijn werk thuis zou blijven.
Uiteindelijk ben ik gaan werken tot 28 april , en op 30 april is Thomas geboren. Ik was dus een week van mijn bevallingsverlof kwijt, maar dat vond ik niet erg. Ik voelde me nog steeds prima en had geen zin om zomaar thuis te zitten.

Ik hoopte altijd om mooi, dik zwanger te zijn. Wel, dat was bij mij dus niet het geval. Ik ben tijdens mijn hele zwangerschap 13 kilo bijgekomen, maar waar dat gewicht zat weet ik niet. Ik was niet veranderd in mijn gezicht, mijn borsten waren nog steeds hetzelfde als voorheen en ook op mijn billen en dijen was ik geen gram bijgekomen, enkel en alleen mijn buik dus, maar dan nog niet om te zeggen zo dik.
Omdat ik mezelf te mager vind had ik gehoopt enkele kilo's over te kunnen houden van mijn zwangerschap, maar 6 weken na mijn bevalling was ik ze allemaal alweer kwijt. Lichamelijk heb ik dus geen bewijs meer dat ik zwanger ben geweest, alles is terug zoals voorheen.

Nu kunnen jullie waarschijnlijk wel begrijpen waarom ik zo een heerlijke tijd heb gehad. Volgende keer ga ik jullie schrijven over mijn ervaringen met bevallen.

Groetjes,
Evi en Co



[Reageer]