Column van Jo
Er is hoop!
Ik weet nog goed wanneer ik dertig werd. Het was augustus 2002 en mijn partner en ik waren al drie jaar een item. Ooit nam ik me voor om voor die leeftijd mama te worden, maar het kwam er nooit van. Mijn relatie met een man brak af en mijn hoop om een jonge mama te worden vervloog. Maar wellicht was ik er ook nog niet klaar voor.En dan werd ik verliefd op een vrouw. Een vrouw die eigenlijk helemaal geen kinderen wilde en het eigenlijk wel goed vond zoals het was. Toen we een paar werden, heb ik haar gezegd: "Als je mij neemt, neem je mijn kinderwens erbij."
En dat deed ze ook. Stilaan begon ze zich voor te bereiden op een mogelijk moederschap. Ze praatte er af en toe zelfs uit zichzelf over. Maar het leek allemaal zolang te duren!
Echter, die bewuste augustus van 2002, net voor mijn dertigste verjaardag, zaten wij gezellig samen in de zetel toen ze zich naar me keerde en zei, "Het is tijd, vind je ook niet?"
Ik staarde naar haar alsof ze gek geworden was. Was het dan eindelijk zover?
We hadden net een huis gekocht. Een huis met drie slaapkamers waarvan er twee voor de kids zouden zijn. Ik begon alvast te dromen.
We spraken af te wachten tot de zomer van 2003. Dan zouden we gesetteld zijn. We gingen alvast eens praten in Jette, maakten afspraken en kregen te horen dat we konden beginnen wanneer we wilden.
Zo gezegd, zo gedaan. Echter, het lot zat ons weer tegen. Nog maar net verhuisd, kreeg ik plots te horen dat ik ontslagen was. Herstructureringen, financiële problemen, noem maar op ... En ik werd er de dupe van. Ik had het niet zien aankomen. We moésten de babywens wel uitstellen, ook al wilde ik het zo graag. Ik maakte plannen om thuis te blijven terwijl ik zwanger was, maar we wisten allebei dat dit financieel niet haalbaar was. Dus, opnieuw werk zoeken, en gelukkig snel gevonden.
Maar hoelang wacht je voor je zwanger wordt wanneer je op een nieuw bedrijf begint? Mijn baas toonde zich echter erg begripvol. En dus, amper vijf maanden nadat ik in dienst was en meteen tijdens de eerste hormonenkuur, raakte ik zwanger.
Ons geluk kon niet op! Een goede baan, meteen zwanger en een nieuw huis!
Maar weer kwam het noodlot tussenbeide. Na twaalf weken, na een gezellig dagje shoppen, kwam ik thuis met hevige buikpijnen. De volgende ochtend haalden we nog net het ziekenhuis waar ik letterlijk leeg stond te bloeden. Meteen een curettage, alles weg. Geen foetus meer.
Weer die verschrikkelijke hormonen, ditmaal door injecties, weer hoop op snelle zwangerschap maar ditmaal een hoop die werd vervuld. Ik wérd meteen weer zwanger en deze keer wisten we dat alles goed zou verlopen. Ik voelde het gewoon.
Alles leek op zijn plaats te vallen. Elke echo wees uit dat het kleintje sterk van wil was en dat hij wilde leven. Toch leefde ik nog veertien weken met angst, en zelfs daarna nog vreesde ik dat het weer mis zou gaan. Dat raak je niet meer kwijt, dat zal iedereen die een miskraam heeft gehad wel bevestigen.
Pas toen ik de magische 20 weken bereikte begon ik echt plannen te maken. Pas op 25 weken bestelden we de kinderkamer en gingen we aan de slag.
Vandaag, op precies 29 weken, voel ik het leven in mij, bijna de hele dag door. Het doet me goed om het kind te voelen bewegen. Het is teken dat die hoop die ik al drie jaar heb, of zelfs langer, er nog altijd is. Een teken dat je gewoon moet volhouden, blijven proberen en blijven hopen.
Jo
Reacties:
Door: Sanne op 20/05/2005 @ 17:49 
Prachtig...........
Ik ben heel blij voor jullie dat na al die tegenslagen het geluk eindlijk aan jullie zijde staat.
Nog een mooie zwangerschap en makkelijke bevalling toegewenst
Jessy
Door: Eva (profiel) op 22/05/2005 @ 12:20
Ik krijg er helemaal kippevel van! Schitterend! Geniet van jullie zwangerschap & heel veel succes!
Groetjes,
Eva
Door: hala op 22/05/2005 @ 17:47
ik mag niet op iemand zijn van mijn ouders
maar ik vraag me af wat is beter wel op iemand zijn
of niet op iemand zijn
Door: ilsie op 22/05/2005 @ 18:35
wat een prachtig verhaal zeg!!
Zo zie je maar... geduld wordt beloond!!!!
Hoop dat jullie dames ontzettend gaan genieten van de verdere zwangerschap en jullie spruitje straks...
Dag hala... dat ligt er natuurlijk aan wat voor iemand dat is he??????????
waar doel je precies op?
xxx ilsie
Door: sandra op 01/06/2005 @ 10:24
geniet van jullie zwangerschap. en veel geluk in de verdere toekomst. ik ben zelf 6 weken zwanger het is mijn tweede
groetjes sandra
Door: chey op 09/06/2005 @ 21:30
wat een mooi verhaal dus moed houden werkt echt heel veel geluk met jullie kindje,wij zijn 6 weken zwanger, en natuurlijk blijft de angst als er wat mis is gegaan maar wij hopen ook lekker te gaan genieten van deze mooie tijd. succces
Door: Naomi op 18/10/2005 @ 21:39
Het is wetenschappelijk bewezen dat lesbische ouder NOOIT in staat zullen kunnen zijn om een kind hetzelfde te geven als hetero's. Maar laat je daardoor niet doen hoor, er wordt zoveel bewezen. Is het leuk zo met een vrouw? Kus, Naomi.
Door: Babs op 02/01/2006 @ 14:09
Wat is dat nu voor een onzin Naomi?
Lesbische ouders kunnen perfect een kind opvoeden, in tegenstelling tot de vele hetero-koppels die niet nadenken voor ze aan kinderen beginnen, hebben deze vrouwen er super-bewust voor gekozen. Hun kindje zal alle liefde en steun krijgen dat het nodig heeft, iets wat vele kinderen moeten missen.
Volgens mij ben je zelf wel een beetje geďnteresseerd in de vrouwen
Door: lon (profiel) op 07/08/2006 @ 08:14
hallo naomi ,
een beetje een late reactie maarre mijn moeder is zelf ook lesbisch en heeft ook al jaren een vriendin .
en kindjes opvoeden met een partner van hetzelfde geslacht gaat prima hoor , mijn moeder heeft 2 grote dochters die het allebij prima maken en wijze meiden zijn , tja dat durf ik gerust te zeggen over mezelf en mijn zus
ik vind jou reactie eerder een beetje kortzichtig , ik denk niet dat je weet waar je over praat!
en ik wens jo en haar partner heel veel succes en geluk in de toekomst , groetjes lon.
Door: wendy op 27/04/2007 @ 15:34
Van harte proficiat met jullie zwangerschap en veel geluk met jullie toekomstige spruit.Ik ben nu ook reeds zwanger van mijn derde kindje en de derde mei mogen we voor het eerst op controle voor mijn vriend een spannend moment omdat dit zijn eerst kindje is.Hopend op een goede echo.Groetjes Wendy
Door: Anoniem op 27/09/2007 @ 13:00
ben echt bly voor jullie dat het allemaal goed is gekomen heb zelf ook een miskraam achter de rug en ben nu weer 11 weken zwanger heel veel geluk