< 9Maand-Sponsor >

< Publiciteit >

Home » Columns » Column van Monique » Bekkeninstabiliteit

Column van Monique

Bekkeninstabiliteit.

Hallo allemaal, Het is alweer een tijdje geleden dat ik een stukje schreef. Dat komt omdat hier veel veranderd is. Het werk in de thuiszorg heb ik afgezegd, omdat ik ergens anders terecht kon. Namelijk in een verzorgingshuis voor ouderen, wat toch mijn voorkeur heeft. De thuiszorg netjes afgezegd en toen mijn eerste avonddienst gedraaid in het verzorgingshuis. Vlak voordat ik weg moest, zag ik mijn 2 kanjers: Raymond en Demi. Ik had het heel even moeilijk en heb ik een traantje gelaten (erg, hé). Toen naar mijn werk toe. Langs de ene kant wilde ik wel en langs de andere kant helemaal niet.

Daar aangekomen kennis gemaakt met mijn collega`s en de bewoners, toen hadden we het ook over kinderen en kreeg ik het weer even moeilijk. Ik schaamde me ook nog een beetje, want ze kenden me daar niet en ik begon direct te grienen. Maar uiteindelijk viel het reuze mee. Leuke collega`s, prettige werksfeer, wat ook veel goed doet en uiteindelijk verdween thuis meer op de achtergrond. Maar toen...

Om 21.30 uur begon ik pijn te krijgen en een stijf been. Ik had tijdens mijn zwangerschap bekkeninstabiliteit opgelopen, maar ik kon er na de bevalling en erna de weken erna thuis heel goed mee overweg. Ik had bijna geen klachten meer, vandaar dat ik wilde proberen om weer te werken.
Die pijn ging steeds meer uitstralen in rug en bekken. Het was niet meer leuk. Nochtans steeds op mijn houding etc. gelet maar het ging niet. Ik had pijn in mijn stuitje en aan het schaambot. Die pijn in het schaambot had ik niet in de zwangerschap. Ik vond het dan ook heel akelig en was bang meer kapot gemaakt te hebben in mijn bekkengebied.

Toen mocht ik naar huis. Ze waren verder gelukkig wel tevreden over me. Alleen heb ik de hele weg gehuild van de pijn en kreeg ik bijna mijn brommer niet aan, omdat dat veel te zwaar was. De dag erna heb ik alles afgebeld, ik had nog steeds pijn. Naar de dokter geweest en die constateerde ook bekkeninstabiliteit. Ik kreeg een nieuwe verwijzing naar de fysiotherapie.
Ondertussen viel de zorg voor Demi me ook heel erg zwaar, vooral het tillen en verzorgen. Ik voelde me altijd moe en ik kon de trappen niet af, waardoor ik me ook opgesloten ging voelen en ook depressief. Net op dat moment moest Raymond ook veel werken en was hij hartstikke moe. We waren op, allebei doodmoe, allebei moeilijk, maar we konden elkaar nu niet helpen en steunen. Ik heb me best alleen gevoeld.

Demi is uren wakker en slaapt niet veel, hooguit 3 kwartier na een voeding en dat is het. De rest van de dag is ze op, waardoor het ook te zwaar voor me werd omdat ik altijd pijn heb. Ik kon haar niet in badje doen, kon niet met haar spelen. Ik voelde me hartstikke schuldig, bang dat ze wat tekort kwam, dat ik geen goede/gezellige mama voor haar ben, uiteindelijk heb ik de box verplaatst. Ik lag op de bank en zij in de box: samen liedjes zingen, spelen etc. Gelukkig vind ze dat prachtig.
Het is een hoop geregel op dit moment, ik kan ook niet zo lang zitten. Over deze column heb ik een paar dagen gedaan, terwijl ik normaal een snelle ben. Dit allemaal accepteren is heel erg moeilijk. `s Nachts nachtmerries over mijn benen die veranderden in wielen. Ik ben bij een maillijst gegaan voor mensen met bekkeninstabiliteit en dat is een opluchting geweest.

Toen kon ik naar de fysiotherapie. Eindelijk, ik zat er naar uit te kijken. Hij keek me na: ik had zwakke buikspieren (oef, maar dat wist ik al) en ik was gewoon nog niet volledig hersteld van de bevalling en zwangerschap. Mijn lichaam was nog niet klaar om te gaan werken. Dat gaat heel veel tijd kosten, maar de prognose is gunstig. Het herstelt wel weer allemaal, maar het zal heel veel tijd kosten. Ik kan zeker 2 maanden niet werken, maar het komt wel weer goed!
Wat een opluchting. Ik had direct een goede dag, want ik was dus zo bang dat ik meer kapot had gemaakt en het blijvend zou zijn. Ook ben ik bezig om een medische indicatie te kunnen krijgen, om eventueel te kunnen verhuizen. Ik woon namelijk 3 hoog zonder lift en trappen lopen wordt afgeraden als je bekkenklachten, ook valt me dat ontzettend zwaar met demi en eventuele boodschappen (die laat ik vaak in de kelder staan). Maar het schijnt heel moeilijk te worden want het moet via de WVG (wet voorzieningen gehandicapten).
Daar schrok ik heel erg van want zo zag ik me niet. Maar nadat ik met Raymond had gepraat, proberen we het wel. Nu gaat mijn energie dus vooral zitten in herstellen en verhuizen. Werken is voor later pas en ik zou het liefst willen omscholen. Ik wil uit de zorg want dat wordt veel te zwaar en ik wil mijn grote hobby gaan uitoefenen (computer/internet), dus probeer ik omscholing te doen. Hehe, dat was mijn verhaal.

Met Demi gaat nu alles weer goed. Ze is nu 16 weken. Wat gaat het gauw! Ze weegt al 6.615 gram. We hebben foto`s laten maken bij een professionele fotograaf en zodra die klaar zijn, stuur ik eentje mee. Ze heeft eergisteren haar 3de prikjes gehad. Die verpleegkundige heeft verkeerd geprikt en het bloedvat geraakt. Ze heeft dus 3 maal geprikt, in plaat van 2 maal en die plekjes zitten bont en blauw, echt zielig! Ze had ook heel gauw koorts en veel pijn. De koorts is 39.2 geweest, dus heel veel vocht gegeven en in het rompertje laten slapen. Ze was zo sloom, zo ken ik haar niet, heel vreemd. Ze is normaal zo actief en beweeglijk (wat soms weer moeilijk voor mij is, maar ja).

Steeds moeten we haar wakker maken om te eten, wat we normaal nooit hoeven te doen. Echt heel vreemd, uiteindelijk kon ik het niet meer aanzien en heb een zetpilletje opgestoken. Het gaat intussen gelukkig al stukken beter en we hebben onze lachebek weer terug. Maar het was echt zielig...
Je mag nog steeds niet aan haar beentjes komen. Die verpleegkundige was wat zenuwachtig en volgens mij bang om haar pijn te doen, maar als je dat hebt, doe je net extra pijn! Niet leuk, maar het is gebeurd. Ze vond verder dat ze het prima deed en zo leuk reageerde. Demi is gek op stoffen en knisperboekjes en die legt ze dan op haar koppie. Nu heeft ze ook haar handjes ontdekt, dat die zo lekker in het mondje kunnen en het speelgoed en die boekjes ook.

Ze is nu ook bij de club van “zeveraars” want haar speekselkliertjes doen het nu ook goed en wij zijn begonnen met het fruithapje, dat vind ze echt geweldig!! Dan ziet ze er zo leuk uit, helemaal verbaasd en aan het genieten. Hebben we ook foto`s van gemaakt. Ze at, als we niet oppasten, het hele potje op in plaats van de paar lepeltjes om mee te beginnen.
Zo dat was het weer! Ik ga lekker met haar naar de tv kijken, naar sinterklaas die in het land komt. Want gelukkig vind ze het ook leuk om lekker bij mij op schoot te zitten en dan rond te kijken. De tv fascineert haar (ja, als met maar beweegt, is het bij haar...) en dan heb ik ook even rust, want nu gaat helaas alles moeilijker. Gelukkig kan ik nog op en top genieten van haar...

Als er reacties/vragen/opmerkingen zijn, hoor ik die heel graag.

Liefs
Monique en Demi



[Reageer]