< 9Maand-Sponsor >

< Publiciteit >

Home » Columns » Column van Monique » Dyslexie

Column van Monique

Dyslexie

Hallo allemaal,

Hoe is het met iedereen? Drukke dagen in december, hé, maar wel heel erg gezellig!
Mijn schoonmoeder had een oproepje gelezen in een tijdschrift waarin kindjes werden gezocht die anderhalf jaar zijn in januari en waarbij dyslexie in de familie voorkomt. Omdat dat bij ons het geval is, heeft ze dit aan mij voorgelegd. Mijn man heeft dyslexie en zijn moeder (de oma van Demi) ook en opa* had het ook.
Demi is in januari alweer anderhalf jaar oud en daarom had ik besloten om meer informatie op te vragen. Ik had een uitgebreid e-mailtje gestuurd, met ons verhaal en met mijn vragen erin. Later werd ik opgebeld door deze universiteit waar het onderzoek gaat plaatsvinden.

Er komen 2 groepen kindjes van anderhalf jaar. Zij worden gevolgd tot hun 4e jaar. Eén groep waarbij het niet in de familie voorkomt en één groep waarbij het wel voorkomt. Ze willen ook kijken of er een verschil is als de kleintjes gaan leren praten en alles vergelijken.
Ik kreeg ook uitgelegd hoe de onderzoekjes gingen. Ze zijn niet belastend en worden steeds moeilijker naarmate de kindjes ouder worden. Ieder half jaar moeten we dan een dagje naar utrecht voor het onderzoek. Het gaat ongeveer 2 uur duren.
Demi is al geselecteerd voor het onderzoek omdat het zo in de familie zit en ik het verhaal al goed verteld had. Het is natuurlijk niet zeker of Demi het heeft. Als het niet zo is, is het natuurlijk een zorg minder. Als het wel zo is, zijn we er vroeg bij en kunnen we er vroeg rekening mee houden en haar hierin begeleiden. Dit kan een hoop problemen voorkomen.

Mijn schoonmoeder heeft dus ook dyslexie. Vroeger was er geen begeleiding voor en heeft zij het erg moeilijk gehad. Gelukkig is die er tegenwoordig wel! Er zijn er ook programma`s voor maar ze is heel erg bang dat Demi het ook heeft en dan moeilijkheden gaat krijgen. Ik ben daar niet zo bang voor. Ik moet eerlijk zeggen dat ik haar de ene keer wel heel erg begrijp en me zorgen maak. Maar om het al vanaf haar geboorte steeds weer te moeten horen… daar erger ik me ook wel eens aan. Maar ze bedoelt het goed, dat weet ik ook wel en de ene keer kun je er beter tegen dan de andere keer.
Ik vind het wel ergens "fijn"om vroeg aan zo`n onderzoek mee te kunnen doen. Het is de eerste keer dat ze het vanaf zo`n jonge leeftijd willen onderzoeken.
Ik heb al gezegd tegen Raymond: "We gaan daarna ook wat leuks doen op die dag." Dat heeft demi dan wel verdiend. Lekker spelen of iets dergelijks, dat moet ik nog uitzoeken. Het onderzoek kost 2 uurtjes en we moeten dan elk half jaar naar utrecht. Om dan direct terug te gaan, vind ik het zonde van de reis dus we combineren het gewoon.
De eerste keer zou al in januari zijn maar ik krijg nog meer informatie thuis.

Verder is het hier gezellig druk geweest met Sinterklaas. Demi is nu 16 maanden en ze is gaan lopen!!! Iedereen zegt: "Nu heb je echt je handen vol en nu kun je erachter aan." Gelukkig zit ik op fitness… maar ik vind het (nog?) heerlijk!! Het is veel makkelijker voor mij. Dat komt misschien door mijn bekken dat ik dit wel fijn vind. Ik ren haar liever achterna dan al dat tillen en dragen.



Ze vierde ook op verschillende plaatsen Sinterklaas maar ze beseft het natuurlijk nog niet echt. Ze vindt het wel gezellig en is helemaal niet bang. Gelukkig! Ik weet wel dat het nog kan komen maar nu dus nog niet.
Gisterochtend hebben we het op het kinderdagverblijf gevierd. Dat was een speciaal feest voor alle kindjes. Om 9.30uur mochten we komen en papa en mama mochten mee. Toen moesten we eerst liedjes zingen en daarna kwamen Sinterklaas en Zwarte Piet. Demi ging al naar voren en toevallig was ze net aan de beurt en gaf ze ook een handje. Knap, hé!
We kregen te horen dat Demi het nu al goed gewend is en hard kan gillen. En dat mama ook lief was want mama maakte het krantje voor het kinderdagverblijf. Toen kreeg ze een zakje snoep en was ze klaar.
Daarna mochten de andere kindjes 1 voor 1 komen. Later kwamen er 2 grote dozen met een heleboel cadeau's maar die waren voor de groep, die mochten niet mee naar huis. En later nog een paar dozen, allemaal speelgoed voor verschillende leeftijden van 0 tot 4 jaar. Ik vond het leuk gedaan zo. Zo kunnen ze er allemaal mee spelen en ze hebben er allemaal wat aan.
Toen was het gedaan en zijn we naar huis gegaan. 's Avonds kwam haar peettante en kreeg ze alweer Sinterklaas met een paar leuke kleinigheidjes. Ze was zo onder de indruk dat ze er niet meer van kon slapen en pas om halftien in slaap viel.
Vanmorgen moest ze naar het kinderdagverblijf en ze was dan ook nog erg moe. Het is toch ook een spannende tijd voor de kleintjes…



Tot de volgende column,
Liefs Monique & knuf Demi



[Reageer]