Column van Rixt
Werken...
 |
Maandagochtend, 't is vroeg. Iris is al wel wakker wanneer ik bij haar kom. Vanochtend niet in bad maar gewoon even wassen. Om half 8 zijn we bij de oppas. Ik heb me voorgenomen snel afscheid te nemen. Alle nodige spullen zijn er en de tas met extra kleertjes heb ik nu meegenomen. Snel een kus en ik ga op weg. Het voelt raar. Ik zit in de auto en rij weg. Ik voel een brok in mijn keel maar besluit er niet aan toe te geven en de radio aan te zetten. |
Eenmaal op school slokken de kinderen mijn aandacht op. Ze zijn heel blij dat ik er weer ben. Ouders schudden me de hand en sommige kinderen hebben een tekening gemaakt. De dag verloopt snel en alleen tussen de middag moet ik aan mijn meisje denken. Gelukkig heb ik geen behoefte om te bellen.
| Om half 5 haal ik haar weer op. Ik zie het meteen, rode wangen en twee wilde ogen. Ze is overstuur geweest. Ze heeft bijna de hele dag gehuild. Gelukkig heeft ze wel een paar uur geslapen. Door dat slapen is alleen wel het voedingsschema in de war gelopen. Verdrietig ga ik naar huis. Michiel ziet het meteen aan me. Iris heeft in de auto ook alles bij elkaar gekrijst. Met z'n drieën zitten we op de bank en ik moet huilen. Zo had ik me dit niet voorgesteld. "Ze kende de oppas toch al een beetje, ze is vreemde mensen ook best gewend, andere hebben toch ook al opgepast, waarom wilde ik ook al weer werken?": een greep uit mijn gedachten van dat moment. |
 |
Hier moet je even doorheen, zeggen velen. Lief bedoeld, maar mijn gevoel schreeuwt iets heel anders.
Donderdag.
Ik ben vrij.
Iris is stil. Ze ligt in de box, brabbelt, lacht en huilt soms maar niet lang.
Maandag brengen we haar weer vol goede moed naar de oppas.
Wie weet...
Rixt
