Column van Sarah
16 Juni 2001: Joep en Yola
Zwanger worden, is voor mij gelukkig geen probleem. Twee jaar geleden woonden we nog niet eens samen en nu hebben we al bijna drie kinderen. Ook de zwangerschappen zelf doorloop ik probleemloos. Alleen het bevallen zelf schijnt mijn lichaam niet echt te willen. Blijkbaar wil het de kindjes liever bij zich houden.Gisteren was ik veertig weken zwanger. Natuurlijk ben ik erg bezig met hoe het de vorige keer is gegaan en wat ik hoop voor nu. Daarom heb ik het aangedurfd om het fotoalbum van de beginperiode eens door te kijken.
Wachten
De meeste foto's roepen veel pijnlijke herinneringen op, maar het is tegelijkertijd erg leuk om te zien. Zoals de foto van mij in het ziekenhuisbed aan het CTG-apparaat. Een week lang lag ik te wachten waarbij de CTG- en bloeddrukcontroles drie maal daags werden uitgevoerd. En dan de foto van 16 juni om 10 uur waar ik blij in de bevallingskamer aan het infuus lig en aan het CTG-apparaat. Ik vond het heerlijk dat er eindelijk iets ging gebeuren. Had me alleen niet gerealiseerd dat je vast zat aan allerlei apparaten en daardoor nauwelijks of geen bewegingsvrijheid had om de zware weeën op te vangen.
De volgende foto is van halfacht 's avonds. Uitgeput en zeer verslagen na vele uren van weeën op de hoogste stand 10. Met als resultaat 2 cm ontsluiting. De herinnering aan de tocht met de gynaecoloog naar de operatiekamer zal ik waarschijnlijk nooit vergeten. Ik vroeg hem wanhopig wat ik niet goed had gedaan. Hij vertelde dat er geen sprake was van falen maar dat het soms gewoon niet gaat, zonder dat er duidelijke redenen voor zijn.
Keizersnede en couveuse
Indrukwekkend blijven de foto's van de kindjes die uit mijn buik worden getrokken. Het blijft moeilijk om er naar te kijken. Wat waren ze klein (1840 en 2600 gram). Zelf heb ik nauwelijks herinneringen aan dit alles, heb de kindjes alleen vanuit mijn ooghoeken in een glimp gezien. Door de foto's heb ik in ieder geval een beeld. Zoals de prachtige opname dat ze allebei op de onderzoekstafel liggen en samen een schaar vasthouden.
Ook ontbreekt er duidelijk een foto. Namelijk van de piepkleine Yola in haar rompertje of alleen met een luier aan, onder de lamp in de couveuse. Ik heb haar nauwelijks of niet durven bekijken toen ze in het kastje lag. Toch vind ik het achteraf jammer dat we er geen foto van hebben.
Wel is het historische moment vastgelegd toen we na vijf dagen voor het eerst verenigd werden. Dat was geweldig. We mochten met mijn ziekenhuisbed met z'n 3en in een aparte kamer kangoeroeën, zonder apparaten in de directe omgeving. Wat was dat een genot. Zo waren we in ieder geval een deel van de dag samen. Drie keer per dag gingen we uiteindelijk met bed en Joep op bezoek bij Yola. Het blijft pijnlijk als ik me herinner hoe ik de rest van de tijd uit mijn ziekenhuisraam in de verte het licht van de couveuseruimte zag waar Yola alleen in haar kastje lag, omringd door veel licht en veel apparaten die continu lawaai maakten.
Overvol programma
Ook zijn er verschillende foto's van ons met Joep in de gipskamer want hij kreeg om de drie dagen nieuw gips vanwege zijn dwangvoetjes. Het borstvoedingsdrama - na een week wanhopig proberen, kwam er nog steeds nauwelijks moedermelk - is ook vastgelegd. Het piepkleine snoetje van Yola is bijna net zo groot als de tepel. Ze krijgt er helemaal niets uit terwijl ze het zo hard nodig had. Op verschillende foto's zie je ons worstelen met kleine flesjes melk. Het was een strijd om er 20 cc in te krijgen in een half uur tijd. Vaak werden we gemazzeld door het verplegend personeel die met veel kunst- en vliegwerk er nog een paar cc in wist te krijgen. Pas als ze goed dronken, werden ze ontslagen. Het was dus een groot gevecht voor ons en dat is het nog heel lang gebleven.
Prachtig is de foto van Yola op de weegschaal die 2000 gram aangeeft! Wat waren we ontzettend gelukkig want haar gewicht ging eerst - zoals bij elk kind - behoorlijk naar beneden. In haar neus zit de sonde. Fel kijkend in de lens probeert ze deze er uit te trekken, wat haar trouwens regelmatig lukte. Ook geweldig - maar pas achteraf - is de foto van Joep die het uitschreeuwt. Wat had het jochie het vaak moeilijk, zeker als ik hem alleen moest achterlaten omdat ik bij zijn zus op bezoek moest. Ook de zusters konden hem nauwelijks rustig krijgen. Het was een vreselijke tijd waarbij ik het gevoel had dat er van alles van me werd verlangd terwijl ik niets kon waarmaken. Alleen maar rennen van couveusekamer naar gipskamer naar eigen kamer waar het kolfapparaat en de fysiotherapeut elkaar afwisselden. Wat een drukte, stress en verdriet.
Eindelijk naar huis
Ook is er een foto van het moment dat we eindelijk naar huis mochten. De kindjes staan in de hal van het ziekenhuis in hun Maxi-Cosy. Ze zijn zo vreselijk klein dat ze nauwelijks zichtbaar zijn.
Het fotoboek roept niet alleen nare herinneringen op. Het is nog steeds indrukwekkend om te zien hoe intens gelukkig Wouter er op de foto's uit ziet. Ook word ik nog steeds ontroerd wanneer ik de ongelooflijke hoeveelheid mails overlees van vrienden en vriendinnen die reageren op "Ons Verhaal". Heel bijzonder om weer opnieuw te lezen hoe die mensen met ons begaan waren. Het was een bevalling en een kraamtijd om nooit te vergeten.
15 maanden
Gelukkig ligt dit alles ver achter ons. De eerste maanden waren nog vreselijk (druk) maar daarna werd het langzaamaan steeds leuker. Momenteel is het een groot feest om ze groot te zien worden en ervaren we de voordelen van het tweelingschap. Ze hebben zoveel plezier met elkaar en kunnen zichzelf al prima vermaken. 's Ochtends kunnen ze soms wel uren met z'n tweeën in hun kamer spelen voordat ze pas beginnen te mopperen. Dat is weer de luxe van een tweeling.
Yola is een eigenwijs, dun opdondertje dat buiten niet meer aan de hand wil lopen maar zelf bepaalt waar ze heen wil. Vooral gevaarlijke dingen vindt ze geweldig tot grote hilariteit van Joep, die vaak erg om haar moet lachen. Tegelijkertijd is ze sociaal en erg lief voor haar broertje die ze regelmatig crackers en drinken geeft.
Joep is na de stoïcijnse periode, waarin hij ook vreselijk veel heeft gehuild, veranderd in een heerlijk ventje. De laatste tijd huilt hij nauwelijks meer en straalt hij het uit. Hij is echt een techneut in de dop die inmiddels al vele apparaten in het huis goed weet te bedienen. Sinds hij een lange ziekteperiode heeft overwonnen, ontwikkelt hij zich razendsnel.
Sarah
