< 9Maand-Sponsor >

< Publiciteit >

Home » Columns » Column van Sarah » Herkansing

Column van Sarah

Herkansing

De eerste periode met Joep en Yola was voor mij een dramatische tijd. Daarom beschouwde ik het als een groot cadeau dat ik opnieuw zwanger werd. Want dit keer zou wel alles normaal gaan. En wellicht kon ik er ook wel van genieten. Verschillen met de vorige keer zijn er volop.

Gepland kunstmatig
Vandaag ben ik 41 weken en 5 dagen zwanger en ga voor de allerlaatste controle naar het ziekenhuis. Ik krijg te horen waar ik al bang voor was. Namelijk dat ik woensdagochtend om half acht weer aanwezig moet zijn. De ingrediënten zijn bekend: gel, CTG, infuus. Op de fiets naar huis doe ik mijn best niet in huilen uit te barsten. Ik had zo erg gehoopt dat het dit keer anders zou gaan. Dat ik wel op natuurlijke wijze weeën zou krijgen en deze gedeeltelijk thuis zou mogen opvangen. In alle standen die je maar wilt, zonder apparaten, lekker thuis.
Ik ben niet zozeer bang voor de pijn want ik weet nog van de vorige keer dat ik dankzij de cursus van Carita Salomé, ook de zwaarste weeën nog goed kon opvangen. Voor mij is het meer een probleem dat het zo onnatuurlijk is. Het is een ontzettende tegenvaller. Ik wil eigenlijk dat niemand het weet want ik heb er erg veel moeite mee dat het zo gepland gaat. Zo van woensdagavond of donderdag hebben we zeker een baby.
Thuis volgen de huilbuien. Na een kort slaapje heb ik me er maar bij neergelegd. Okay, de bevalling had ik me anders voorgesteld. Maar ik heb wel een geweldige zwangerschap gehad waar ik heel erg van heb genoten. En dit keer gaat het wel om een voldragen baby, zonder complicaties.

Levensvideo
Gisteren hebben we voor het eerst de videofilm van Joeps en Yola's leven bekeken. Geweldig achteraf. Maar wat zag ik er steeds uitgeput uit. Elke opname hadden we het over Joep die 's nachts en overdag urenlang heeft zitten huilen en/of schreeuwen. Prachtig is de opname van Yola die na zes weken terugkomt van het consultatiebureau. Wouter vertelt heel trots dat ze inmiddels al 2640 gram is. Maandenlang zie je ons worstelen met kleine flesjes melk waar met heel veel moeite nauwelijks uit wordt gedronken. Deze ellende zal ons in ieder geval bespaard blijven. Tenminste dat hopen we.
Ook heel anders is dat we nu twee prachtige kinderen hebben waar we elke dag van genieten. Ze eten nu fantastisch. Alles wat we voor ze koken, vinden ze lekker. Het schreeuwen en zeuren van Joep is sinds een paar maanden (of weken?) ook voorbij. Ze worden nog regelmatig 's avonds en 's nachts wakker - tegenwoordig is het vooral Yola die van zich laat horen - maar meestal vinden we het ook wel gezellig. Om de paar weken is er weer één ziek maar ook daar zijn we inmiddels aan gewend.
Vanochtend kwam Yola, nog steeds een mooi fijngebouwd meisje, zelfs kusjes geven voordat ze naar de crèche ging. Joep kan sinds een paar dagen ook een paar stapjes loslopen. Zeker gezien zijn geschiedenis - hij heeft dwangvoetjes - is het heerlijk om hem nu ook vol trots stappen te zien maken. Met z'n drieën - Yola doet driftig mee - klappen we luid en juichen hem toe.
Morgen gaan we onze laatste - geplande (bah!) - dag met z'n vieren in. Ook vanochtend heb ik natuurlijk niet op de echo willen zien of het een jongetje of meisje wordt. Dat zien we vanzelf over twee of drie dagen. Hopelijk hebben we dit keer een normale kraamverzorgster. De vorige heeft ons zulke waardeloze adviezen gegeven dat we er nog maanden ellende van hebben gehad. Wel hebben we daardoor meteen de wijze les geleerd dat we beter ons eigen gevoel kunnen volgen en de boekjes kunnen laten voor wat ze zijn. Alleen de adviezen van Loes van het consultatiebureau worden serieus genomen.

Het wonder
Gisteren is onze tweede zoon Kuno Pim geboren. In het ziekenhuis voelde ik me meteen weer thuis vanwege de vele bekende gezichten. Om 8 uur werd het infuus gestart en ik had al meteen om de twee tot drie minuten sterke weeën. Het ging dus goed. Zes uren later werd er getoucheerd waarbij ik toch wel de overtuiging had dat ik er bijna was. Niet dus, slechts 3 cm ontsluiting. De moed zakte in mijn schoenen want ik vreesde voor een herhaling van de vorige keer. En ik was al zo uitgeput door de weeën die ik overigens nog steeds wel beheerst kon opvangen. De opfriscursus van Carita Salomé - al waren het slechts twee lessen - deed weer zijn werk. Ik kreeg een medicijn waardoor de scherpe randjes er een beetje afgingen. Maar daarna namen de weeën in nog heviger mate toe. Ik trok het niet meer en vroeg om een ruggenprik.
Net voordat ik afgevoerd zou worden naar de OK, begon het. Ik kreeg persdrang. Godzijdank. Wouter had al wat tranen moeten wegslikken omdat hij het vreselijk vond dat het weer zo liep. Maar uiteindelijk ging het toch nog heel snel. In 1½ uur tijd had ik volledige ontsluiting en ruim een kwartier later perste ik Kuno eruit. Blijkbaar erg snel voor zo'n groot kind maar bij een bevalling heb je zelf niets in de hand. Dus ik was zeer gelukkig dat de natuur me dit keer wel een handje heeft geholpen.
Onze zoon bleek vooral heel lang te zijn: 4140 gram en 54 cm. Bijna het geboortegewicht van Joep en Yola tezamen. Het ventje is meteen intens tevreden en ziet er prachtig uit met z'n donkere haartjes en kuiltjes in z'n wangen. De gynaecoloog haalt ons toch over nog een keer borstvoeding te proberen. Wonder boven wonder gaat dat ook meteen prima.
Vanochtend al meteen weer naar huis. Joep en Yola reageren verrassend leuk op hun broertje. Zitten er stralend naar te kijken en willen er veel aan zitten. Ook de kraamverzorgster blijkt dit keer een kordate vrouw waar je wat aan hebt. Weg zijn alle frustraties en trauma's van de vorige keer. Ik wilde zo graag nog een keer een normale bevalling en kraamtijd meemaken. En nu heb ik mijn zin. We zijn gelukkig!

Sarah



[Reageer]