< 9Maand-Sponsor >

< Publiciteit >

Home » Columns » Column van Sedra » Het geboorteverhaal van Aidan

Column van Sedra

Het geboorteverhaal van Aidan

Ja, ik moet het eerlijk toegeven… Ik ben er rijkelijk laat mee want ondertussen is dat kleine mannetje van me alweer bijna zes maanden oud. Nu de eerste drukke maanden voorbij zijn, is er weer wat meer vrije tijd en zal ik proberen om mijn column goed "up to date" te houden… Maar een flashback naar dat wonderlijke moment wil ik jullie toch niet onthouden. Hieronder het geboorteverhaal van Aidan, verteld door mama en daarna, met een humoristische toets, door ons wondertje zelf.

Mama vertelt:
Het was voor mama toch even slikken toen het heel erg duidelijk werd dat het opnieuw een keizersnede zou worden. Veel tijd om erover na te denken was er niet, want ik werd de volgende dag al verwacht in het ziekenhuis. De nieuwsgierigheid en ook zenuwen werden met de minuut groter en het leek me dan ook ontzettend lang wachten op jou, daar zo alleen in het ziekenhuis.
Ik wist zeker dat ik geen oog dicht zou doen, wetende dat ik bij het ochtendgloren naar het operatiekwartier gebracht zou worden. Maar vreemd genoeg, viel alles van me af toen we eenmaal in het ziekenhuis aankwamen.
Na een infogesprek kon ik naar mijn kamer en kreeg ik een "patiëntenarmbandje" om. Ik weet nog precies wat ik dacht: "Vreemd om hier al te zijn, terwijl jij nog in mijn buik verborgen zit...Vreemd om hier te slapen met dikke buik."
Maar dat slapen ging eigenlijk heel goed, alleen was mama al heel vroeg wakker! Het was nog geen zes uur toen ik de laatste doopduikertjes met naam en datum invulde en alles mooi op het tafeltje uitstalde. 28 Mei 2003, een prachtige dag om geboren te worden…
Toen papa er aankwam, ging ik nog snel even douchen want dat zou ik de eerstkomende dagen niet meer kunnen.

Samen met papa werd ik naar het operatiekwartier gebracht, waar papa werd omgetoverd tot een "net-echt-verpleger", compleet met muts en mondkapje! Intussen werd bij mama de epidurale gestoken. Ik vond het dit keer toch vrij pijnlijk en lang duren. Pas toen dat achter de rug was, mocht papa weer bij mama. Vreemd eigenlijk want bij de geboorte van Liam heeft papa alles mogen zien.
Wat mama al vreesde, gebeurde ook: de verdoving maakte mama heel erg misselijk! Dit werd gelukkig snel verholpen door een spuit in het infuus.
Op mama's en papa's verzoek werd de spiegellamp zo gericht dat we "het werkvlak" op mama's buik konden zien en zo jouw geboorte konden volgen. Het was echt prachtig om te zien hoe je hoofdje door de incisie naar buiten kwam en hoe daarna je schoudertjes en de rest van je lichaampje naar buiten glibberden!
Je eerste kreetje hoorde ik vlak bij mijn oor, want de gynaecoloog had je onmiddellijk naar me toe getild zodat ik je kersverse wangetje tegen het mijne voelde. Heerlijk! Ik had ook helemaal niet het gevoel iets gemist te hebben want ik heb je zien geboren worden!
Je Apgar-score was meteen al super. Je mocht dan ook met papa mee naar de kamer, terwijl ik nog een poos in de operatiekamer verbleef (weer dichtnaaien ) en daarna nog even in de herstelkamer.
Jij en papa hadden ondertussen al goed met elkaar kennis gemaakt en nu was het weer mama's beurt: je kreeg je eerste voeding en genoot!

De visie van Aidan:
Ja, jaaa... Het zat er aan te komen. Ik wist dat er iets zou gebeuren, toen mama met haar bed werd weggereden. Ze voelde zenuwachtig aan en daardoor voelde ook ik de hormonen door mijn lichaampje gieren. Er zou iets gaan gebeuren.
Na een poosje moest mam rechtop gaan zitten. Lastig, hoor, want ik kreeg bijna geen adem met die bolle rug die ze maken moest... Het duurde nog een hele poos voor ze uiteindelijk weer mocht liggen en ik weer wat meer ademruimte had.
Na enkele minuten voelde mama zich misselijk. Oei, oei, als mam het nu al zo moeilijk had, waar moest ik me dan wel niet aan verwachten? Maar ook de misselijkheid ging over en ik hoorde ook papa's stem weer. Verder nog heel wat andere stemmen, onbekend, maar ze maakten me wel rustig.
Er werd over mama's buik gestreken met iets wat ze ontsmettingsmiddel noemden. Mij om het even hoe het heette, ik vond de aaitjes erg leuk! Ik hoorde allerlei piepgeluidjes en gedempte stemmen maar verder leek er niets te gebeuren. Ik was net van plan mijn oogjes weer te sluiten en me op de monotone piepjes te laten indoezelen, toen ik een gepor en getrek voelde. Ik voelde hoe de zijkanten waar ik zo heerlijk tegenaan lag, wegzakten in het niets, hoe een barst in mijn huisje al het warme vocht met zich meenam en hoe plots alle geluiden veel harder werden...
Alsof dat nog niet genoeg was, kwam er plots een hand tegen mijn hoofdje en terwijl ik probeerde weg te kruipen, werd ik vanbuiten uit juist wel in die richting geduwd... Help! Ik kwam stevig vast te zitten in de onbekende greep en toen ging alles erg snel... Ik werd naar de rand van mijn huisje getrokken, recht naar het kleine gaatje en werd er helemaal in getrokken. Ik voelde hoe een koude luchtstroom mijn hoofdje raakte en hoe mijn lichaam plots heel zwaar werd. Een scherp licht scheen in mijn oogjes zodat ik ze direct sloot.
Ondersteboven werd ik opgetild, en verloor nu helemaal mijn evenwicht. Al mijn veilige elementen leken verdwenen. Ik opende mijn mondje en hoorde mezelf schrille kreetjes slaken. Toen voelde ik warme huid tegen me aan en mama's bekende stem. Ik kalmeerde en ik werd weer stil.
Ik mocht daarna met papa mee, heel even begon ik weer te huilen maar toen papa me zachtjes over mijn hoofdje streelde, werd ik weer rustig. Hier was het goed. Ik slaakte een zuchtje en mijn oogjes vielen vermoeid weer dicht...
Ik hoorde mama en werd wakker. Ik wou haar vertellen wat er allemaal gebeurd was maar na enkele kreetjes werd ik aan de borst gelegd. Vermoeiend hoor, dat wat ze 'drinken' noemen, maar je wordt er zo heerlijk voldaan en loom door...
Hoog tijd voor een dutje, straks zal ik wel kijken waar ik nu precies beland ben en mama vragen waar mijn kleine huisje gebleven is.

Sedra



[Reageer]